Wiara

Kościół, chociaż rozproszony po całym świecie, aż po krańce ziemi, otrzymawszy od Apostołów i ich uczniów wiarę, zachowuje troskliwie to przepowiadanie i tą wiarę, jakby mieszkał w jednym domu, wierzy w nią w taki sam sposób, jakby miał jedną duszę i jedno serce, przepowiada wiarę, uczy jej i przekazuje głosem jednomyślnym, jakby miał jedne usta. Św. Ireneusz.

Wiara jest fundamentem, miłość kresem. Połączeniem obydwóch jest sam Bóg. Wszystkie pozostałe cnoty wywodzą się z tych dwóch. Kto wyznaje wiarę nie błądzi, kto zaś ma miłość, nie żywi nienawiści. Św. Ignacy Antiocheński.

Dzięki wierze umarłeś dla świata, a zmartwychwstałeś dla Boga. Umarłeś dla grzechu, a zmartwychwstałeś do życia wiecznego. Św. Ambroży.

Podobnie jak wąż porzuca wszystko, nawet część swojego ciała, byle tylko ocalić głowę, tak i ty, z wyjątkiem wiary porzuć wszystko: bogactwo, ciało, a nawet życie. Wiara jest głową i korzeniem. Gdy wiarę ocalisz, to choćbyś wszystko inne postradał, odzyskasz w daleko większym stopniu. Św. Jan Chryzostom.

Nasi przodkowie zasiali niegdyś pole Kościoła pszenicą wiary. Byłoby czymś niegodnym i nieodpowiednim, gdybyśmy, ich potomkowie, zbierali teraz kąkol błędów zamiast ziarna prawdy. Św. Wincenty z Lerynu.

Nie ma nić przyjemniejszego nad woń Pańską: taką zaś woń wydają wszyscy, którzy wierzą. Św. Augustyn.

Proszę was, abyście postępowali zgodnie z zasadami wiary, tak abyśmy dostawszy się do nieba, wspólnie mogli sobie nawzajem powinszować. Św. Andrzej Kim Taegon.

W poznawaniu i wyznawaniu wiary przyjmij i zachowaj tylko to, co przekazuje ci teraz Kościół, a potwierdza całe Pismo święte. Tę wiarę polecam ci przyjąć jako wiatyk na całe życie. Św. Cyryl Jerozolimski.

Wiara daje nam poznać to, czego nie można zobaczyć. To, co widać nie jest już przedmiotem wiary, lecz wiedzy. My umysłem przyjmujemy Tego, którego nie zobaczyliśmy zmysłami. Św. Grzegorz Wielki.

Szczęśliwy ten, do którego drzwi puka Chrystus. Otóż drzwiami naszymi jest wiara, która jeśli jest mocna, zabezpiecza cały dom. Przez takie własne drzwi wchodzi Chrystus. Św. Ambroży.

Mamy tak wierzyć w Ojca, jak On chce, aby weń wierzono, i tak wysławiać Syna, jak Ojciec chce, aby Go wysławiano, i tak przyjąć Ducha Świętego, jak On chce, aby był dany. Nie godzi się iść za własnym pragnieniem i własnym rozumieniem, ani też przeinaczać tego, co od Boga pochodzi, ale pojmować Jego naukę tak, jak On ją zechciał podać w Piśmie świętym. Św. Hipolit.

Sercem i duchem wpatrujcie się w to, co zakryte dla oczu. Św. Augustyn.

Jak długo pielgrzymujemy z dala od Pana, tak długo jedynie wiara jest fundamentem podtrzymującym, światłem kierującym, bramą wprowadzającą do wszystkich nadprzyrodzonych oświeceń. Św. Bonawentura.

Wierzyć w Jezusa oznacza pełnić Jego wolę. Św. Ireneusz.

Jeśli ktoś chciałby wiedzieć, jak powinien wierzyć, niech nie wyobraża sobie, iż więcej zrozumie wiele rozprawiając, niż po prostu wierząc. Im bardziej docieka się Bożej Mądrości, tym bardziej oddala się Ona od nas. Św. Kolumban, opat.

Wiarę naszą wspierają bojaźń i wytrwałość, sprzymierzeńcami są cierpliwość i opanowanie. Św. Barnaba.

Podobnie jak ziarnko gorczycy zawiera w zalążku liczne gałązki, tak i Symbol wiary w nielicznych słowach obejmuje całą naukę zarówno Starego, jak i Nowego Testamentu. Powierzenie wam Symbolu wiary jest jak wkładanie pieniędzy do banku, co też właśnie uczyniliśmy. Bóg zażąda od was tego, co zostało wam przekazane. Św. Cyryl Jerozolimski.

Bezpieczna jest wiara, gdy dołączy się doń postępowanie. Św. Leon Wielki.

Wiara w swej nazwie jest jedna, w treści natomiast podwójna. Pierwszy rodzaj wiary dotyczy dogmatów i polega na poznaniu oraz przyjęciu przez umysł określonej prawdy. Taka wiara jest konieczna do zbawienia zgodnie za słowami Pana. Istnieje też drugi rodzaj wiary, który jest całkowitym darem udzielonym przez Chrystusa. Tą wiarą, która przekazywana jest przez Ducha Świętego jako dar, i która nie tylko dotyczy dogmatów, ale nadto tą że wiarą dokonuje taki człowiek dzieł przerastających jego siły. Taka wiara w bardzo krótkim czasie dokonuje w duszy niezwykłych dzieł. Przeniknięta światłem wiary dusza rozmyśla o Bogu i, o ile to możliwe, Boga ogląda. Miej zatem tę wiarę, która od ciebie zależy i do Boga prowadzi, abyś mógł otrzymać od Niego taką, jaka przerasta wszelkie siły ludzkie. Św. Cyryl Jerozolimski.

Wiara połączona z miłością jest wiarą chrześcijańską, a wiara bez miłości jest wiarą szatańską. Św. Augustyn.

Wierz, aby móc się modlić, i módl się, aby nie zabrakło ci tej wiary, z którą się modlisz. Św. Augustyn.

W sprawach, które dotyczą Boga wierzymy, żeby moc zrozumieć, bo gdybyśmy najpierw chcieli zrozumieć, aby uwierzyć, nie udałoby się nam ani wierzyć, ani zrozumieć. Św. Augustyn.

Poprzez wiarę w Chrystusa składamy uroczysty hołd Bogu, i ten akt podoba się władzy Boga, który do nas przemówił, obala dumę szatana, który zgrzeszył pychą. Św. Leopold Mandic.

Miejcie wiarę, a zobaczycie czym są cuda. Św. Jan Bosko.

Czas wiary jest podobny do czasu zasiewu, nie trzeba tracić ducha i nie wolno załamywać się, aż do końca. Bądź wytrwały do czasu, kiedy będziesz mógł zebrać co zasiałeś. Św. Augustyn.

To serce, które ma wytrwałą i zakorzenioną wiarę, nie przeraża się trudnościami, ponieważ doskonale wie, że Bóg kocha i nie porzuca tych, którzy mu zaufali. Św. Franciszek Salezy.

Człowiek bez wiary jest jak podróżny bez celu, jak ktoś, kto walczy bez nadziei na zwycięstwo. Św. Augustyn.

Jeżeli utracisz nadnaturalne znaczenie swojego życia, twoja miłość będzie filantropią; twoja czystość dekadencją; twoje umartwienie głupotą; twoja dyscyplina biczem; a wszystkie twoje dzieła będą jałowe. Bł. J.M. Escriva.

Wiara polega na wierzeniu w to, czego jeszcze nie widzisz. Nagrodą wiary jest zobaczenie wreszcie tego, w co wierzysz. Św. Augustyn.

Jaka piękna jest katolicka wiara! Rozwiązuje każdy nasz niepokój i zaspakaja inteligencję, napełniając serce nadzieją. Bł. J. M. Escriva.

Ci, którzy nie mają wiary, mają duszę bardziej ociemniałą od tych, którzy nie mają oczu. Jesteśmy na tym świecie, niczym we mgle, ale wiara jest wichrem, który rozprasza tę mgłę i sprawia, że nad naszą duszą jaśnieje piękne słońce. Św. Jan Maria Vanney.

Wiara szuka rozumienia. Św. Anzelm.

Wiara jest fundamentem, a wszystko inne jest nadbudową. Św. Jan Złotousty.

Kiedy wiara jest mocna to broni całego domu. Św. Ambroży z Mediolanu.

Orędzie Kościoła jest wiarygodne i pewne, ponieważ w nim ukazuje się jedna droga zbawienia, wiodąca przez cały świat. Św. Ireneusz.

Tę wiarę, którą otrzymaliśmy od Kościoła, zachowujmy troskliwie, ponieważ nieustannie, pod działaniem Ducha Bożego, odmładza się ona jak cenny depozyt zamknięty we wspaniałym naczyniu i odmładza naczynie, które ją zawiera. Św. Ireneusz.

Wierzę, aby rozumieć, i rozumiem, aby głębiej wierzyć. Św. Augustyn.

Wiara jest przedsmakiem poznania, które uczyni nas szczęśliwymi w przyszłym życiu. Św. Tomasz z Akwinu.

Jak ziarnko gorczycy zawiera w maleńkim nasionku wiele gałęzi, tak samo streszczenie wiary zamyka w kilku słowach całe poznanie prawdziwej pobożności zawartej w Starym i Nowym Testamencie. Św. Cyryl Jerozolimski.

W chwili gdy kontemplujemy dobra zapowiedziane przez wiarę, jakby odbite w zwierciadle, to jakbyśmy już posiadali te cudowne rzeczywistości, którymi, jak zapewnia nas nasza wiara, kiedyś będziemy się radowali. Św. Bazyli Wielki.

Wielka wiara zasługuje na otrzymanie wielkich rzeczy, a im dalej ktoś postawił stopę swej wiary w dobrach Pan tym więcej ich zdobędzie na swoją własność. Św. Bernard z Cleuvoux.

Wiara jest fundamentem, a wszystko inne jest nadbudową. Św. Jan Złotousty.

Akt wiary wierzącego nie odnosi się do tego, co się wypowiada, ale do rzeczywistości wypowiadanej. Św. Tomasz z Akwinu.

Wiara jest aktem rozumu, przekonanego o prawdzie Bożej z nakazu woli, poruszanej łaską przez Boga. Św. Tomasz z Akwinu.

Pewność, jaką daje światło Boże, jest większa niż światło rozumu naturalnego. Św. Tomasz z Akwinu.

Kiedy wiara jest mocna to broni całego domu. Św. Ojciec Pio.

Aby posłuszeństwo naszej wiary było zgodne z rozumem, Bóg zechciał, by z wewnętrznymi pomocami Ducha Świętego były połączone także argumenty zewnętrzne Jego Objawienia. Sobór Watykański I.

Święta Matka Kościół utrzymuje i naucza, że naturalnym światłem rozumu ludzkiego, można z rzeczy stworzonych w sposób pewny poznać Boga, początek i cel wszystkich rzeczy. Sobór Watykański I.

Przyzwolenie wiary żadną miarą nie jest ślepym dążeniem ducha. Sobór Watykański I.

Chociaż wiara przewyższa rozum, to jednak nigdy nie może mieć miejsca rzeczywista niezgodność między wiarą i rozumem. Ponieważ ten sam Bóg, który objawia tajemnice i udziela wiary, złożył w ludzkim duchu światło rozumu, nie może przeczyć samemu sobie ani prawda nigdy nie może sprzeciwiać się prawdzie. Sobór Watykański I.

Badania metodyczne we wszystkich dyscyplinach naukowych, jeśli tylko prowadzi się je w sposób prawdziwie naukowy i z poszanowaniem norm moralnych, naprawdę nigdy nie będzie się sprzeciwiać wierze, sprawy bowiem świeckie i sprawy wiary wywodzą swój początek od tego samego Boga. Sobór Watykański II.

Kto pokornie i wytrwale usiłuje zbadać tajniki rzeczy, prowadzony jest niejako, choć nieświadomie, ręką Boga, który wszystko utrzymuje, sprawia, że rzeczy są tym, czym są. Sobór Watykański II.

Człowiek dobrowolnie powinien odpowiedzieć Bogu wiarą. Nikogo więc wbrew jego woli nie wolno do przyjęcia wiary przymuszać. Sobór Watykański II.

Aby coraz głębsze było zrozumienie Objawienia, Duch Święty darami swymi wiarę stale udoskonala. Sobór Watykański II.

Wiara chrześcijańska wyznaje, że jest jeden Bóg co do natury, substancji i istoty. Katechizm Rzymski.

Młodzież musi być dumna ze swojej wiary i akceptować fakt, że ona cos kosztuje. Pius XII.

Wierzymy we wszystko, co jest zawarte w słowie Bożym, spisanym lub przekazanym, i co Kościół podaje do wierzenia jako objawione przez Boga. Paweł VI.

Wiara daje nam wewnętrzną moc odnowy i działalności misyjnej. Paweł VI.

Chrześcijanin, który pogodnie, radośnie i w pełni daje świadectwo swojej wiary, pragnie prawdziwej i trwałej jedności. Paweł VI.

Akt wiary pozwala wejść, niczym przez otwarte okno, światłu słowa Chrystusa w nasze dusze i wnosi nas w Jego duchową obecność. Paweł VI.

życie przeżyte z wiarą, z wiarą karmioną wewnętrzną rozmową i łaską Boga, może być tylko życiem radosnym, życiem pogodnym. Paweł VI.

Istnieją dzisiaj setki tysięcy świadków wiary. Chodzi o rodziców, którzy widzą odrzuconą możliwość zapewnienia własnym dzieciom wychowania zainspirowanego ich własną wiarą. Jan Paweł II.

My, którzy możemy bez żadnej przeszkody wyznawać naszą wiarę i naszą modlitwę, strzeżmy się, byśmy nie zapomnieli o naszych braciach i siostrach, którzy cierpią za swoją wiarę. Jan Paweł II.

Fundamentem wiary Kościoła jest Jezus Chrystus. Wiara kieruje nas do Chrystusa, ponieważ do Niego zwracają się pytania wypływające z ludzkiego serca w obliczu tajemnicy życia i śmierci. Od Niego tylko możemy bowiem otrzymać odpowiedzi, które nie łudzą i nie rozczarowują. Jan Paweł II.

Najważniejszy problem życia ludzkiego to wiara w Jezusa Chrystusa. Wiara i nadzieja razem z miłością stanowią fundament życia chrześcijańskiego, którego kamieniem węgielnym jest Jezus Chrystus. Jan Paweł II.

Królestwo Boże jest w nas przez wiarę. Jan Paweł II.

Wiara jest obcowaniem z tajemnicą Boga. Jan Paweł II.

Wiara jest sposobem patrzenia na życie, na historię w świetle Ducha Świętego, sposobem patrzenia poza historię. Jan Paweł II.

Poprzez wiarę zdajemy sobie sprawę z istnienia rzeczywistości poza rzeczami i wewnątrz rzeczy. Jan Paweł II.

Kto wierzy w ukrzyżowanego i zmartwychwstałego Jezusa, nosi krzyż z dumą, jako niezaprzeczalny dowód, że Bóg jest miłością. Jan Paweł II.

My jesteśmy współczesnymi Chrystusa i tak jak mieszkańcy Jerozolimy, jak Jego uczniowie i towarzyszące Mu niewiasty, mamy zdecydować, czy trwać przy Nim, czy też uciekać lub przyglądać się biernie Jego śmierci. Jan Paweł II.

Nie utraćcie smaku chrześcijan, smaku Ewangelii! Jan Paweł II.

Kościół krocząc pośród niezrozumienia i prześladowań świata oraz pociech Bożych i powierza depozyt wiary wszystkim swoim dzieciom jako cenny skarb, którego należy strzec i którym trzeba się dzielić. Jan Paweł II.

Wielu jest w stanie znosić swoją nędzę, utrapienia i choroby tylko dlatego, że mają pewność, iż zostaną kiedyś zaproszeni na wiekuistą ucztę w niebie. Wiara każe nam sięgnąć spojrzeniem poza teraźniejszość, poza historię, poza horyzont tego świata, ku doskonałej i wiecznej komunii Trójcy Świętej. Jan Paweł II.

Wiara i rozum są jak dwa skrzydła, na których duch ludzki unosi się ku kontemplacji prawdy. Sam Bóg zaszczepił w ludzkim sercu pragnienie poznania prawdy, którego ostatecznym celem jest poznanie Jego samego, aby człowiek, poznając Go i miłując, mógł dotrzeć także do pełnej prawdy o sobie. Jan Paweł II.

Wiara wzywa nas do odrzucenia pokusy, jaką jest traktowanie tego świata jako rzeczywistości ostatecznej, i do uznania, że nasza ojczyzna jest w niebie. Jan Paweł II.

Ten, kto podchodzi do Jezusa z sercem wolnym od uprzedzeń, może dość łatwo osiągnąć wiarę, ponieważ to sam Jezus jako pierwszy zobaczył go i umiłował. Najbardziej wzniosły aspekt godności człowieka leży właśnie w jego powołaniu do łączności z Bogiem, w głębokiej wymianie spojrzeń, która przemienia życie. Aby ujrzeć Jezusa, należy pozwolić, by On nas zobaczył! Jan Paweł II.

Wierzyć znaczy widzieć rzeczy tak, jak widzi je Bóg, mieć udział w Bożej wizji świata i człowieka. Światło wiary jest w nas promieniem światła Ducha Świętego. Jan Paweł II.

Dla mnie problemem zasadniczym nie było nawrócenie z niewiary na wiarę, lecz raczej przejście od wiary odziedziczonej, otrzymanej, bardziej uczuciowej niż rozum, do wiary świadomej i w pełni dojrzałej, intelektualnie pogłębionej po dokonaniu osobistego wyboru. To powolne i stopniowe przechodzenie, różnymi drogami, ta przeprawa, którą ja kierowałem do pewnego punktu na mapie, wydawała się kierowana¬†z zewnątrz, przez następstwo wydarzeń; ale była kierowana także na poziomie mojego życia wewnętrznego, głębszego od moich refleksji, moich wyborów, moich odpowiedzi czy zrozumień. Jan Paweł II.

Głoszenie i dawanie świadectwa o Chrystusie, gdy dokonują się z poszanowaniem dla sumień, nie naruszają wolności. Wiara jest propozycją pozostawioną wolnemu wyborowi człowieka, należy ją jednak stawiać. Jan Paweł II.

Wierzymy w Kościół jako Matkę naszych nowych narodzin, a nie w Kościół jako sprawcę naszego zbawienia. Faustus z Riez.

Nie można zbudować rodziny bez pewnego kapitału pobożności i wiary. E. Schneider.

Upadek dusz rządzi się takim samym prawem, co upadek rzeczy ciężkich, to znaczy, prawem ruchu gwałtownego. Utraciwszy wiarę, która je prowadziła, dusze spadają z jednej przepaści w drugą. G. Mazzini.

Dla tego, kto ma wiarę, nie ma płaczu bez nadziei. R. Pezzani.

Miłość uczy nas, aby mieć dla wiary innych ten sam szacunek, co mamy dla naszej. Gandhi.

Niewinna wiara rozprzestrzenia się z przekonania, że poza czasem jest Boski Duch i poza życiem jest życie. M. L. King.

Moja wiara nie jest fikcją; jest bardziej realna niż stół, na którym piszę. Bóg poprosił mnie, abym służył ludziom, których spala nienawiść, pomimo, że jestem najnędzniejszym ze wszystkich. Poprosił też mnie, abym mu służył aż do najwyższej ofiary. Gandhi.

Wiara, z którą przyjmuje się Chrystusa, powinna również towarzyszyć żalowi za własne grzechy. J. Scott.

Wiara rodzi się w spokoju ducha, w kontemplacji i pracy. Gandhi.

Kiedy nie ma się wiary, nie można poznać, co to jest dusza, ponieważ ignoruje się z konieczności to, co kosztowało. L. Bloy.

We wszystkich prawdach wiary jest tyle światła, aby uczynić akt wiary racjonalnym i jest tyle cienia, aby uczynić go zasługującym na nagrodę wolnej woli wspomaganej przez łaskę. B. Pascal.

Ból patrzy do wewnątrz, strach patrzy wokoło, a wiara patrzy w górę ku niebu. G. Magazine.

Dziesięć tysięcy trudności nie powoduje jednej wątpliwości. J.H. Newman.

Bóg pomaga, ale najczęściej z półgodzinnym opóźnieniem, abyśmy mogli pokazać, dokąd sięga nasza wiara. Abeb Pierre.

Jeśli kogoś nie stać na zmianę życia, wówczas zmienia wiarę. Anthony de Mello.

Jeśli wierzysz we wszystko, to znaczy, że zostałeś źle poinformowany. Przysłowie chińskie.

Zanim człowiek uwierzył w Boga, Bóg uwierzył w człowieka. Roman Mleczko.