Cnota

Miłość między cnotami jest tym, czym słońce między gwiazdami, nadają im blasku i urody. Św. Franciszek Salezy.

Cnota praktykowana w przeciwnościach jest mocniejsza i doskonalsza, a zatem milsza Bogu. Św. Joanna de Chantal.

Jezus przychodzi do naszego umysłu przez wiarę, do naszego serca przez miłość, a do naszej duszy przez swoją łaskę, a do naszych uczynków przez cnoty, które w nas wlewa czyniąc je godnymi raju. Św. Albert Wielki.

Nic tak nie poniża człowieka, chociażby był obdarzony godnością królewską, jak oddanie się żądzy. I nic nie wywyższa człowieka, nawet pozbawionego wolności, jak posiadanie cnoty. Św. Jan Chryzostom.

Jeżeli cnota prowadzi nas do szczęśliwego życia, ośmieliłbym się twierdzić, że nic nie jest cnotą, tylko największa miłość Boga. Św. Augustyn.

Jak grzech pociąga za sobą śmierć, tak cnota przed nią chroni. Przez nieprawość traci się życie, dzięki cnocie natomiast zachowuje. Św. Pacjan, biskup.

To, co od nas nie zależy, nie może być nazywane wadą ani cnotą. Św. Grzegorz z Nyssy.

Człowiek staje się podobny do Boga, kiedy w należyty sposób korzysta z umiejętności, jakie zostały dane jego duszy. Bóg polecił, abyśmy ujawnili te wszystkie cnoty, które On w nas złożył w chwili stworzenia. Św. Kolumban, opat.

Cnota, której Bóg pragnie, polega na korzystaniu z umiejętności zgodnie z Bożym nakazem i w dobrej intencji. Św. Bazyli Wielki.

Podobnie jak ciepło poszerza, tak też i miłość posiada właściwości rozszerzania, ponieważ jest cnotą pełną żaru i ciepła. Św. Jan Chryzostom.

Miłość jest życiem cnót, a śmiercią wad. Św. Bonawentura.

Ktokolwiek stara się poświęcić Bogu w przybytku Chrystusa, którym jest Kościół, trzeba, żeby po obmyciu w świętym źródle przyodział się różnymi szatami cnót. Św. Piotr Damiani.

Jak słońce oświecając liście i gałązki roślin przyozdabia je różnymi kolorami nie naruszając właściwej im natury, tak łask Boża oświecając człowieka przyozdabia go cnotami, a zapalając go ogniem nadprzyrodzonej miłości czyni go miłym w oczach Bożych nie naruszając jego natury, lecz ją doskonaląc. Św. Józef z Kupertynu.

Kiedy posługujemy się w sposób godny i właściwy otrzymanymi darami, życie nasze staje się pobożne i bogate w cnoty, kiedy zaś czynimy z nich niewłaściwy użytek, popadamy w wady. Św. Bazyli Wielki.

Miłość pośród cnót została nazwana cnotą, dzięki której posiadający ją jest bogaty i zamożny, i szczęśliwy, a nie posiadający jej jest ubogi i nędzny, i nieszczęśliwy. Miłość jest tak ważną cnotą, że przed staraniem się o inne cnoty, należy starać się o miłość, lecz tylko o tę jedną, którą kocha się nade wszystko Boga, a bliźniego ze względu na Boga. Św. Bonawentura.

Bóg zsyła krzyże w miarę sił człowieka: cnotliwy musi więcej cierpieć, niż zwyczajny chrześcijanin, a święty więcej niż cnotliwy. Św. Ignacy Loyola.

Dwie cnoty: pokora i miłość są matkami cnót; inne idą za nimi jak kurczęta za kwoką. Św. Franciszek Salezy.

Celem życia cnotliwego jest upodobnienie się do Boga. Św. Grzegorz z Nyssy.

Cnoty, które zdobywamy z trudem, są zwykle bardzo cenne, najwspanialsze i bardzo stabilne od tych, które nabyliśmy ze smakiem i łagodnością ducha. W czasie suszy, w trudnościach, w cierpieniu cnota zapuszcza swoje korzenie. Św. Jan od Krzyża.

Nauczmy się odkrywać cnoty u osób, które nas otaczają. Nie skupiajmy się zbytnio na ich wadach, czyniąc to jedynie wtedy, kiedy to będzie konieczne, aby im pomoc przez upomnienie braterskie. Bł. Josemaria Escriva.

Nasze cnoty nie zależą jedynie od naszego wysiłku, ale od łaski Bożej. Św. Jan Chryzostom.

Zjednać sobie można Boga tylko przez cnotliwe życie. Z pisma Nauka Dwunastu Apostołów.

Gdy ktoś zwraca uwagę na nasze cnoty, jesteśmy weseli. Jeżeli zauważa wady, jesteśmy smutni. Obserwuje to u wielkiej liczby osób. Św. Jan Maria Vianney.

Cnota praktykowana w przeciwnościach jest mocniejsza i doskonalsza, a zatem milsza Bogu. Św. Joanna de Chantal.

Znam wielu, którzy poszczą, modlą się i pokazują całe miłosierdzie, które nic nie kosztuje, ale później nie dadzą ani grosza temu, kto jęczy w biedzie. A zatem czemu służą ich pozostałe cnoty? Królestwo Boże nie wie, co z nimi zrobić. Św. Bazyli Wielki.

Cnoty, które zdobywamy z trudem, są zwykle bardzo cenne, najwspanialsze i bardziej stabilne od tych, które nabyliśmy ze smakiem i łagodnością ducha. W czasie suszy, w trudnościach, w cierpieniu cnota zapuszcza swoje korzenie. Św. Jan od Krzyża.

Jeżeli w jakimś człowieku nie jaśnieją te cnoty, o których ty myślisz, to nie będzie on mniej ceniony w oczach Boga. Będzie on ceniony, ze względu na to, czego ty o nim nie myślisz. Św. Jan od Krzyża.

Nadmiar substancji tego świata jest dla człowieka przeszkodą w czynieniu dobra. Jest jak łańcuchy, które trzymają go spętanego i nie pozostawiają mu swobody w jego ruchach ku cnocie. Św. Albert Wielki.

Historia uczy, że w każdym czasie kochano cnotę i zawsze szanowano tych, którzy ją praktykowali. Św. Jan Bosko.

Prawdziwa cnota nie jest ani smutna, ani antypatyczna, ale kochana i wesoła. Bł. J. Escriva.

Cnota polega na byciu pokornym i pełnym miłości, na poszukiwaniu jedynie chwały Bożej, na przekonaniu o własnej nicości, na szczerej pogardzie samego siebie, na przedkładaniu poniżenia nad zaszczyty. C. de Foucauld.

Miłość jest koroną cnót. Tak, jak perły trzymają się razem na sznurze, tak samo cnoty trzymają się razem na sznurze miłości. I tak, jak perły się rozsypują, kiedy się zerwie sznur, tak cnoty giną, kiedy zabraknie miłości. Św. Ojciec Pio.

Cnota siły idzie równym krokiem ze zdolnością do ofiary. Jan Paweł II.

Aby ocenić cnotę człowieka, nie trzeba obserwować go przy wielkich okazjach, ale w codziennym życiu. B. Pascal.

Cnota doznaje umocnienia na skutek poznania, a poznanie znajduje swój wyraz w cnocie. Prokop z Gazy, biskup.

Spełniajmy wolę Ojca Niebieskiego, który powołał nas, abyśmy żyli i abyśmy gorliwie się starali o cnotę. Anonim.

Powściągliwość jest jedwabną nicią, która biegnie przez sznur pereł wszystkich cnót. Hall.

Cnota nie polega na czynieniu rzeczy wielkich, ale na dobrym czynieniu rzeczy małych. M. Montaigne.

Cnota stoi u drzwi każdego człowieka, ale ludzie idą jej szukać daleko od siebie. Praktykowanie cnoty jest rzeczą łatwą, ale wszyscy szukają jej wśród rzeczy trudnych. Wystarczy przecież, aby każdy kochał swego bliźniego, szanował przełożonego, a cały kraj w pokoju będzie się cieszył sprawiedliwością. Menicio.

Miara cnoty człowieka nie objawia się przy wielkich okazjach, ale w jego codziennym życiu. B. Pascal.

Wielu mędrców dało się zabić, byle tylko udoskonalić własną cnotę. Konfucjusz.

Przyjemność rodzi się ze świadomości cnoty. Seneka.

Czy mówimy o sobie dobrze czy źle, nic nam nie przybywa. To, co odbiera naszemu życiu to nałóg. To co dodaje naszemu życiu to cnota. C. Lubich.

Wartość cnoty mieści się w bezpośredniej relacji wysiłku czynionego dla jej osiągnięcia. G. Borsara.

Ten, kto ma silny charakter i moralną doskonałość, woli stracić życie niż własną cnotę. Konfucjusz.

Nie czynienie zła to zbyt mało, to jakbyśmy mieli drewno i nie rozpalali ognia. Tylko ten jest cnotliwy, kto powstrzymuje się od zła i czyni dobro. Anonim.

Jak wielu ludziom zaszkodziło, że cnoty ich były znane i za wcześnie chwalone. Tomasz a Kempie.

Niepowodzenie przywraca ludziom wszelkie cnoty, jakie pomyślność im odbiera. Eugene Delacroix.

Największe wartości na tym świecie mogą być najmniejszymi na jakimś innym. Khalil Gibran.

Cnota jest miłością. Kochaj Boga, kochaj swoich rodziców, kochaj swoich braci, kochaj ubogich, kochaj swój kraj, kochaj i tych, którzy wyrządzają ci krzywdę, a staniesz się cnotliwy i Bóg ci będzie błogosławić. L. Settembrini.