Ewangelizacja

Lepiej być chrześcijaninem nie mówiąc tego, niż mówić i nie być. Uczenie jest wspaniałą rzeczą pod warunkiem jednak, że wprowadza się w czyn to, czego nauczamy. Św. Ignacy z Antiochii.

A biada milczącym o Tobie, że mając mowę, stali się niemymi. Św. Augustyn.

Pan idzie za swymi głosicielami i dopiero wtedy wchodzi do mieszkania umysłu, kiedy poprzedzą Go słowa przepowiadania, kiedy dzięki głoszonym słowom prawdę przyjmuje umysł. Nie potrafimy mówić bez głębokiego smutku, że chociaż są tacy, którzy słuchaliby słów dobrych, to jednak brak takich, którzy by je głosili. Św. Grzegorz Wielki.

Nie rozprawiajcie o Jezusie Chrystusie, gdy równocześnie pragniecie świata. Św. Ignacy Antiocheński.

Solą ziemi nazwał Pan uczniów, gdyż mądrością z nieba przywracają świeżość nadpsutym przez szatana ludzkim sercom. Św. Chromacjusz, biskup.

Kiedyż to tak obficie udziela się nam łaska Ducha Świętego? Dzięki Słowu Bożemu. Kiedy opłakujesz swe grzechy? Sprawia to Słowo Boże. Kiedy pozbywasz się złej woli? Z pomocą Słowa Bożego. Kiedy uzbrajasz się w cierpliwość? Pod wpływem Słowa Bożego. Jak poznałeś Boga? To owoc Słowa Bożego. Jakim sposobem niegodziwcy stają się ludźmi zacnymi? Przyczyna w Słowie Bożym. Co kładzie kres licznym przestępstwom, zabójstwom, zdradom małżeńskim i wiarołomstwu, nienawiści i wszelkim wykroczeniom? Niweczy je Słowo Boże. Dlaczego ludy trwają nieustannie w wierze? Na straży wiary stoi Słowo Boże. Jak wykorzenia się złe obyczaje i błędne wierzenia? Głoszeniem Słowa Bożego. To jemu świat zawdzięcza swe nawrócenie. Jaką misję otrzymali Apostołowie? Głoście Słowo Boże. Skąd się bierze nieustanny posiew łaski i cnoty? Ze Słowa Bożego. Słusznie stwierdzono: to nie wy jesteście, którzy przemawiacie. Św. Jakub z Marchii.

Pewne jest, że milczenie szkodzi niekiedy głosicielowi, ludowi zaś – zawsze. Ci, którzy zostali nam powierzeni, opuszczają Boga, a my milczymy; pogrążyli się w nieprawościach, a my nie wyciągamy pomocnej ręki. Św. Grzegorz Wielki.

Bożym słowem oddycha ten, kto głosi jego słowa i rozmyśla nad nimi. Mówmy o Panu zawsze. Św. Ambroży.

Głoszenie Słowa Bożego jest konieczne do życia duchowego, podobnie jak sianie ziarna do życia cielesnego. Głoszenie jest zadaniem apostolskim, chrześcijańskim i Bożym. Św. Wawrzyniec z Brindisi.

Przemawiajmy zgodnie z tym, co Duch Święty poleci nam mówić. Prośmy Go pokornie i usilnie o łaskę, abyśmy potrafili urzeczywistnić na nowo dzień Pięćdziesiątnicy przez uświęcenie pięciu zmysłów i wypełnienie dziesięciu przykazań. Św. Antoni z Padwy.

Jak źrenicę oka miłuj tych, którzy ci głoszą Słowo Boże. Św. Barnaba.

Ten kto postępuje nagannie, sprawia, że jego przepowiadanie doznaje wzgardy. Św. Grzegorz Wielki.

Ten, kto nie ma miłości, nie powinien głosić cudownych prawd boskich. Ponieważ ten, kto chce je godnie głosić, musi mieć w sobie wielką miłość do bliźniego. Św. Albert Wielki.

Chrześcijańska odpowiedź na zło to uważne słuchanie Dobrej Nowiny i upowszechnianie Bożego orędzia zbawienia w Jezusie Chrystusie. Musimy głosić orędzie poprzez świadectwo własnego życia. Jan Paweł II.

Nie musimy się lękać, bo Chrystus potrafi odmienić serce człowieka i jest w stanie dokonać cudownego połowu nawet wówczas, gdy najmniej się tego spodziewamy. Jan Paweł II.

Potrzebna jest prawdziwa rewolucja kulturowa i duchowa, która wprowadzi Ewangelię na różne obszary życia. Jan Paweł II.

W trudnych momentach dziejów i kryzysów Duch Święty powoływał do istnienia nowe zakony i instytuty, aby przez świętość, bezinteresowną służbę, charyzmaty założycieli przyczyniały się do odnowy Kościoła. Jan Paweł II.

Chrystus jest dla każdego człowieka. Ono jest dobrem każdego człowieka. Jan Paweł II.

Nowa ewangelizacja jest pilną potrzebą chwili także w ochrzczonym przed tysiącem lat narodzie polskim. Jan Paweł II.

Duszą nowej ewangelizacji jest głębokie życie wewnętrzne. Jan Paweł II.

Jednym z najpiękniejszych darów, jakie moglibyśmy ofiarować Jezusowi Chrystusowi byłoby dotarcie z Dobrą Nowiną do wszystkich ludzi na ziemi, poprzez żywe świadectwo i przykład chrześcijan, ale także za pośrednictwem środków przekazu. Jan Paweł II.

Świadectwo jest potrzebne, aby popierać i umacniać w każdym chrześcijaninie pragnienie doskonałości. Fakt, że wszyscy są powołani do świętości, musi stanowić dodatkowy bodziec dla tych, którzy ze względu na wybraną drogę życia powinni przypominać o tym innym. Jan Paweł II.

Ewangelizacja spotyka się z człowiekiem wciąż na nowo i ma charakter pokoleniowy. Kościół wciąż patrzy ku przyszłości, wciąż wychodzi na spotkanie coraz to nowszych pokoleń. Chrystus jest wciąż młody, a Duch Święty nieustannie działa. Jan Paweł II.

Od wyznawców Chrystusa oczekuje się bardziej znaczących gestów. Musimy głosić naszą wiarę na świetle i na dachach, odważnie i bezkompromisowo, oczywiście przystosowując Boże orędzie do mentalności i sposobu wyrażania swych myśli przez ludzi naszych czasów i zawsze z takim poszanowaniem ich zasad i przekonań, jakiego sami oczekujemy od nich. Jan Paweł II.

Głoszenie Dobrej Nowiny powinno być nacechowane dwojakim szacunkiem, którego potrzebę Kościół stale podkreśla: szacunkiem dla wszystkich bez wyjątku ludzkich istot w ich poszukiwaniu odpowiedzi na najgłębsze pytania życia i szacunkiem dla działania Ducha, zawsze tajemniczo obecnego w sercu każdego człowieka. Jan Paweł II.

Nowa ewangelizacja potrzebuje prawdziwych świadków wiary, ludzi zakorzenionych w krzyżu Chrystusa i gotowych dla niego ponosić ofiary. Prawdziwe świadectwo o życiodajnej mocy krzyża daje ten, kto w jego imię pokonuje w sobie grzech, egoizm i wszelkie zło, i pragnie naśladować miłość Chrystusa do końca. Jan Paweł II.

Zbudowaliście kościoły, wypełnijcie życie swoje Ewangelią. Jan Paweł II.

Chrystus nikomu swojej nauki nie narzucał. Głosił ją wszystkim bez wyjątku, ale pozostawiał każdemu swobodę odpowiedzi na swe zaproszenie. Wszyscy ludzie mają prawo usłyszeć orędzie zbawienia, które On nam pozostawił, ale należy im się prawo do przyjęcia tego orędzia, jeśli ich ono przekona. Jan Paweł II.

Nie pragnąc usprawiedliwiać się z tego, iż chcemy udostępnić wszystkim orędzie Chrystusa, twierdzimy z pełnym przekonaniem, że jest to nasze prawo i obowiązek. Wynika stąd następnie prawo i obowiązek posługiwania się do tego celu wszelkimi nowymi środkami społecznego przekazu, dostępnymi w naszych czasach. Kościół byłby winny przed swoim Panem, gdyby nie używał tych potężnych pomocy, które ludzki umysł coraz bardziej usprawnia i doskonali. Jan Paweł II.

Bóg zaszczyca nas, pokładając w nas zaufanie, i powołuje nas do posługi, okazując nam miłosierdzie. Nie jest to powołanie zastrzeżone dla wybranych, ale skierowane do wszystkich, do każdego zależnie od jego życiowej sytuacji. Zapał pobudza Kościół do nowej aktywności misyjnej, której nie będzie można powierzyć jedynie wąskiej grupie specjalistów, ale będzie ona wymagać odpowiedzialnego udziału wszystkich członków Ludu Bożego. Jan Paweł II.

Kto prawdziwie spotkał Chrystusa nie może zatrzymywać Go dla siebie, ale winien Go głosić. Jan Paweł II.

Należy z ufnością przedkładać wszystkim propozycję Chrystusa, nie ukrywając nigdy najbardziej radykalnych wymogów ewangelicznego orędzia, ale dostosowując się do szczególnych potrzeb każdego, do jego wrażliwości i języka. Jan Paweł II.

Bóg przemawiał do ludzi stosownie do stanu kultury właściwego różnym epokom. Podobnie i Kościół, żyjący w ciągu wieków w różnych warunkach, posłużył się dorobkiem różnych kultur, ażeby Chrystusowe orędzie zbawcze rozpowszechniać oraz wyjaśniać. Jan Paweł II.

Duch Święty jest Tym, który pobudza misję ewangelizacyjną Kościoła. Jan Paweł II.

Za sprawą Ducha Świętego uczniowie Chrystusa przemierzają nieustannie drogi świata, aby głosić wszystkim ludziom słowo zbawienia. Jan Paweł II.

Dzięki mocy Ducha Świętego, który działa w ludzkiej słabości, Kościół odkrywa, pośród sukcesów i niepowodzeń, ze świadomością swojej wielkości i nędzy, rozległość swojej powszechnej misji i odpowiedzialność, jaka się z nią wiąże. Jan Paweł II.

Kościół potrzebuje obrazu. Ewangelia wyraża się w wielu obrazach i porównaniach, Ewangelia powinna i może być ukazana w formie obrazów. Kościół jest nie tylko Kościołem słowa, ale także Kościołem sakramentów, świętych znaków i symboli. Jan Paweł II.

W imię Chrystusa idźcie odważnie głosić Ewangelię w swoim otoczeniu, aby było bardziej ludzkie, braterskie i solidarne; aby z większym szacunkiem odnosiło się do środowiska naturalnego, które zostało nam powierzone. Jan Paweł II.

Przekazujcie wiarę i życiowe ideały wszystkim mieszkańcom kontynentu, nie przez jałowe spory, ale przez świadectwo własnego postępowania. Ukazujcie, że Chrystus ma słowa życia wiecznego, zdolne zbawić ludzi wczoraj, dziś i jutro. Jan Paweł II.