Kościół

Nie może mieć Boga za Ojca, kto nie ma Kościoła za Matkę. Św. Cyprian.

Kościół jest klepiskiem Bożym, pełnym pszenicy wymieszanej z plewami. Św. Ireneusz.

Tam, gdzie jest Kościół, tam też i jest Duch Boży. Św. Ireneusz.

Kto jest wewnątrz świątyni, jest czysty, kto zaś na zewnętrz – nieczysty. Kto dokonuje czegokolwiek bez biskupa, prezbiterów i diakonów, nie ma czystego sumienia. Św. Ignacy Antiocheński.

Pożyteczne jest poznawanie starożytnej tradycji, nauki i wiary Kościoła, którą Pan przekazał, Apostołowie głosili, Ojcowie zachowali. Na niej zbudowany jest Kościół, a jeśli ktoś oddali się od Kościoła, nie jest już ani też nie może nazywać się chrześcijaninem. Św. Atanazy.

Kościół bez Chrystusa nie może niczego odpuścić, a Chrystus bez Kościoła nie chce niczego odpuścić. Bł. Izaak, opat.

Kościół zna wszystkich, bo jest ze wszystkimi. Św. Augustyn.

Kościół nazywa się katolickim, czyli powszechnym, ponieważ obejmuje cały świat, od jednego krańca aż po drugi. Nazywa się tak, ponieważ w sposób całościowy i bez błędu głosi prawdy dotyczące bytów widzialnych i niewidzialnych, niebieskich i ziemskich, ponieważ wszystkich ludzi, rządzących i rządzonych, uczonych i prostych, prowadzi do oddawania należnej chwały Bogu; ponieważ leczy wszystkie rodzaje grzechów duszy i ciała, a także posiada wszystkie rodzaje cnót wyrażające się zarówno w słowach, jak i czynach, i wreszcie wszystkie rodzaje darów duchowych. Św. Cyryl Jerozolimski.

Kościół katolicki, takie oto jest imię świętej Matki nas wszystkich. Św. Cyryl Jerozolimski.

Dokąd podążyła Głowa – Chrystus, tam mają nadzieję dostać się i członki Kościoła. Św. Augustyn.

Ciało Chrystusowe powstaje z wielości całego rodzaju ludzkiego jako jedno ciało, a doprowadza je do doskonałości ogień Ducha Świętego. Św. Gaudencjusz.

Starajcie się trwać mocno w nauce Pana Jezusa i Apostołów, aby wszystko, co czynicie, pomyślnie wam wypadało na duchu i na ciele, w wierze i miłości. Św. Ignacy Antiocheński.

Kościół zna dwojakie życie głoszone mu i polecane przez Pana. Jedno jest w wierze, drugie w widzeniu; jedno jest pielgrzymowaniem, drugie wiekuistym trwaniem; pierwsze w trudzie, drugie w spoczynku; pierwsze w drodze, drugie w ojczyźnie; pierwsze polega na działaniu, drugie zaś jest nagrodą i kontemplacją. Obrazem tego pierwszego życia jest apostoł Piotr, drugiego zaś Jan. To pierwsze życie istnieje aż do kresu tego świata i tam znajdzie swój koniec; drugie natomiast zostanie dopełnione wtedy, gdy przeminie świat, ale ono samo nie ustanie w przyszłym wieku. Św. Augustyn.

Przyciemniony jest Kościół z powodu słabości ludzkiej natury, piękny dzięki łasce. Przyciemniony, bo składa się z grzeszników, piękny przez sakrament wiary. Św. Ambroży.

Kościół jest naszym wspólnym domem. Tu są złożone i przechowywane nasze dary, z tym miejscem łączą się wszystkie nasze nadzieje. Św. Jan Chryzostom.

Domem Boga, Jego przedziwną świątynią jest Kościół. Św. Hieronim.

Kościół jest jakby wielką łodzią płynącą po morzu tego świata. Gdy uderzają weń liczne fale doświadczeń, nie wolno jej porzucać; trzeba natomiast kierować. Św. Bonifacy.

Żadne okrucieństwo nie potrafi zniweczyć religii umocnionej tajemnicą Chrystusowego krzyża. W wyniku prześladowań Kościół nie maleje, ale się powiększa, a kiedy ziarna padając pojedynczo, odradzają się pomnożone, coraz to większy plon nieustannie wzrasta na roli Pana. Św. Leon Wielki.

Kościół ma serce i to serce pała gorącą miłością. Św. Teresa od Dzieciątka Jezus.

Kościół wyraża się w modlitwach. Św. Fulgencjusz.

Kościół powstał z boku Chrystusa, podobnie jak z boku Adama wyszła jego małżonka, Ewa. Jak z boku Adama Bóg stworzył kobietę, tak też Chrystus dał nam ze swego boku wodę i krew, z których utworzył Kościół. Św. Jan Chryzostom.

Kościół otrzymał tę naukę i tę wiarę rozprzestrzeniony po całym świecie troskliwie jej strzeże, jakby zamieszkując w jednym domu; wierzy, jakby miał jedną duszę i jedno serce, zgodnie to głosi, naucza tego i przekazuje, jakby miał jedne usta. Św. Ireneusz.

Kościół kochając i naśladując Chrystusa, wyzwala się od złego. Doskonalej Go naśladuje w tych, którzy walczą w obronie prawdy aż do śmierci. Św. Augustyn.

Kościół pragnie, abyśmy zrozumieli, że tak jak Chrystus raz jeden przyszedł na świat w ludzkim ciele, tak też gotowy jest przyjść do nas w każdej chwili o każdej godzinie, jeżeli tylko usuniemy przed Nim wszelkie przeszkody, a wtedy zamieszka duchowo w naszych duszach przynosząc nam obfitość łask. Św. Karol Boromeusz.

Jedynie miłość porusza członki Kościoła. Gdyby ona wygasła, apostołowie nie głosiliby już Ewangelii, męczennicy nie przelewaliby już krwi. Św. Teresa od Dzieciątka Jezus.

Kościół rzymski jest głową wszystkich Kościołów i źródłem doktryny katolickiej. Bóg daje wzrost tylko temu, kto zasiewa w wierze Piotra i przyjmuje jego naukę. Św. Tomasz Becket.

Podobnie jak istnieje jedna Ofiara Jezusa Chrystusa w miejsce wszelkich innych, tak też nastało jedno królestwo złożone z wszystkich narodów. Św. Leon Wielki.

Bóg strzeże miłości rozlanej w Kościele przez Ducha Świętego, i sprawia, że staje się on ofiarą Bogu miłą. Św. Fulgencjusz.

Dzięki łasce Bożej przyszliśmy na świat, dzięki łasce otrzymaliśmy chrzest i weszliśmy do Kościoła, i tak stawszy się uczniami Pana, nosimy Jego zaszczytne imię, to przecież na cóż zda się imię pozbawione tego, co oznacza? Tymczasem lepiej byłoby się nam nie narodzić, niż dostąpić łaski Pana i przeciw niej zgrzeszyć. Św. Andrzej Kim Taegon.

Kościół troszczy się o nasze zbawienie jak najlepsza z matek. Św. Karol Boromeusz.

Pan nasz, Jezus, przyszedłszy na świat, przecierpiał niezliczone udręki. Przez swoją mękę założył święty Kościół i pomnaża go cierpieniem wiernych. Po Wniebowstąpieniu Pana, od czasów apostolskich aż po dni obecne, Kościół święty wszędzie wzrasta pośród ucisków. Św. Andrzej Kim Taegon.

Bez biskupów, prezbiterów i diakonów nie można mówić o Kościele. Św. Ignacy Antiocheński.

Kościół jest nazwany katolickim, ponieważ opatruje i leczy powszechnie wszystkie rodzaje grzechów, jakie popełniają dusza i ciało. Św. Cyryl Jerozolimski.

Tam, gdzie jest Duch Boży, jest i Kościół. Oddalić się od Kościoła znaczy odrzucić Ducha. Św. Ireneusz.

Kościół kontynuuje swoje pielgrzymkę wśród prześladowań świata i pocieszeń Boga. Św. Augustyn.

Jak wolą Bożą jest czyn, a tym czynem jest świat, tak Jego intencją jest zbawienie człowieka, i ta intencja nazywa się Kościołem. Św. Klemens Aleksandryjski.

Samemu Kościołowi został powierzony dar Boży. W Kościele zostało złożone zjednoczenie z Chrystusem, to znaczy Duch Święty, zadatek niezniszczalności, utwierdzenie naszej wiary i drabina wstępowania do Boga. Tam, gdzie jest Kościół, jest także Duch Boży, a tam, gdzie jest Duch Boży, tam jest Kościół i wszelka łaska. Św. Ireneusz.

By żyć Duchem Chrystusa, trzeba pozostawać w Jego Ciele. Św. Augustyn.

W Kościele zebrani są dobrzy i źli. Tworzy go różnorodność jego dzieci, gdyż wszystkie rodzi on do wiary, w taki sposób, że nie wszystkich, wszystkich ich winy potrafi doprowadzić do wolności łaski przez odnowę ich życia. Św. Grzegorz Wielki.

Cieszmy się i składajmy dziękczynienie nie tylko za to, że uczynił nas chrześcijanami, lecz samym Chrystusem. Czy rozumiecie bracia, jakiej łaski udzielił nam Bóg dając nam Chrystusa jako Głowę? Skoro On jest Głową, my jesteśmy członkami, On i my. Pełnia Chrystusa to Głowa i członki. Jaka to Głowa i jakie to członki? To Chrystus i Kościół. Św. Augustyn.

Nasz Odkupiciel okazał się jedną i taką samą osobą co Kościół, którą przyjął. Św. Grzegorz Wielki.

W jakiej mierze ktoś kocha Kościół Chrystusa, w takiej ma Ducha Świętego. Św. Augustyn.

W Kościele Głowa i członki są jakby jedną i tą samą osobą mistyczną. Św. Tomasz z Akwinu.

Uważam, że Jezus Chrystus i Kościół stanowią jedno, i nie należy robić z tego trudności. Św. Joanna d’Arc.

Oto cały Chrystus, Głowa i Ciało, jeden utworzony z wielu. Czy mówi Głowa czy mówią członki, wówczas zawsze mówi Chrystus. Jako Głowa nazywany jest Oblubieńcem, jako Ciało jest nazywany Oblubienicą. Św. Augustyn.

Czym jest nasz duch, to znaczy nasza dusza , dla członków ciała, tym jest Duch Święty dla członków Chrystusa, dla Ciała Chrystusa, którym jest Kościół. Św. Augustyn.

O pokoro, o wzniosłości Kościoła, namiocie Kedaru i sanktuarium Boga, mieszkanie ziemskie, królewski zamku, domu z gliny i królewska komnato, śmiertelne ciało i świątynio świata, przedmiocie pogardy dla pysznych i oblubienico Chrystusa! Smagła jesteś, ale piękna, córo jerozolimska, a chociaż zmęczenie i boleść długiego wygnania czynią cię wybladłą, to jednak zdobi cię wdzięk niebieski. Św. Bernard z Clairvaux.

Każdy chrześcijanin jest, w pewien sposób, miniaturą Kościoła. Św. Piotr Damiani.

Wielką miłość mam do Kościoła, który wychowuje i prowadzi duszę do Boga. Św. Faustyna Kowalska.

Serce bardzo cierpi w tych dniach z powodu sytuacji w Kościele, braku pokoju na świecie, licznych potrzeb narodów, z powodu niedostatku posłuszeństwa niektórych, nawet katolików, względem wzniosłego nauczania wspartego działaniem Ducha świętego. Św. Ojciec Pio.

Jeśli Bóg jest naszym Ojcem to również Kościół powinien być naszą Matką. Matkę, poprzez którą odradzamy się do nowego życia w Bogu. Matkę powinno się kochać. Św. Ojciec Pio.

Być w Kościele oznacza być z Jezusem. Nie da się rozdzielić Jezusa od założonego przez Niego Kościoła. Św. Ojciec Pio.

Kościół jest kanałem do której dochodzi do nas nauczanie Chrystusa. Św. Atanazy.

W Kościele Pan Bóg nie potrzebuje naszych prac, ale naszego posłuszeństwa. Tak jak zaprawa trzyma cegły tak miłość i posłuszeństwo ludzi w Kościele. Św. Ojciec Pio.

Kościół nie jest niczym innym, jak samym Chrystusem. Św. Katarzyna ze Sieny.

Uważam, że Jezus Chrystus i Kościół są jednym. Św. Joanna DˋArc.

Kościół jest nazywanym katolickim, ponieważ opatruje i leczy powszechnie wszystkie rodzaje grzechów, jakie popełniają dusza i ciało. Św. Cyryl Jerozolimski.

Tam, gdzie jest Duch Boży, jest i Kościół. Oddalić się od Kościoła znaczy odrzucić Ducha. Św. Ireneusz.

By żyć Duchem Chrystusa, trzeba pozostawać w Jego ciele. Św. Augustyn.

Kościół jest starą miejską fontanna, z której wszystkie pokolenia mogą czerpać wodę. Bł. Jan XXIII.

Wieki mijają, ale Kościół jak prawda jest jeden i wieczny. Posiadamy Ducha Świętego w mierze, którą kochamy Kościół. Bł. Jan XXIII.

Zawsze Kościół przeciwstawiał się błędom i często potępiał je z największą surowością, teraz woli posługiwać się lekarstwem miłosierdzia. Bł. Jan XXIII.

Trzeba powiedzieć całemu światu, że ci, którzy są z Kościołem, sprzeciwiają się temu, co robi świat. Bł. Jan XXIII.

Kościół katolicki nie lęka się i nie drży. Jest przyzwyczajony do cierpienia i do przeciwności. Bł. Jan XXIII.

Kościół katolicki nigdy nie powiedział ludzkości, że pragnie ją uchronić od twardego bólu i śmierci. I nie starał się jej oszukiwać, ani nie ofiarował jej żałosnego lekarstwa iluzji. Nieustannie mówi, że życie jest pielgrzymowaniem. Bł. Jan XXIII.

Trzymaj się zawsze świętego Kościoła katolickiego, ponieważ tylko on może ci dać prawdziwy pokój, ponieważ tylko on posiada Jezusa w Sakramencie, który jest prawdziwym księciem pokoju. Św. Ojciec Pio.

Bóg pragnie, aby cały rodzaj ludzki utworzył jeden Lud Boży, zrósł się w jedno Ciało Chrystusa i scalił się w budowie jednej świątyni Ducha Świętego. Sobór Watykański II.

W Kościele życie Chrystusowe rozlewa się na wierzących, którzy przez sakramenty jednoczą się w sposób tajemny i rzeczywisty z umęczonym i uwielbionym Chrystusem. Sobór Watykański II.

Przez charyzmaty Bóg czyni wiernych zdatnymi i gotowymi do podejmowania rozmaitych dzieł lub funkcji mających na celu odnowę i dalszą pożyteczną rozbudowę Kościoła. Sobór Watykański II.

Do nowego Ludu Bożego powołani są wszyscy ludzie. Sobór Watykański II.

Kościół zapowiedziany w figurach już od początku świata, cudownie przygotowany w historii narodu izraelskiego i w Starym Przymierzu, założony w czasach ostatecznych, został ukazany przez wylanie Ducha Świętego, osiągnie swoje wypełnienie w chwale na końcu wieków. Sobór Watykański II.

Kościół jest Królestwem Chrystusa obecnym już w tajemnicy. Królestwo to zaczyna jaśnieć dla ludzi w słowie, czynach i obecności Chrystusa. Sobór Watykański II.

Znakiem początku i wzrastania Kościoła jest krew i woda wypływająca z otwartego boku Jezusa ukrzyżowanego. Z boku umierającego na krzyżu Chrystusa zrodził się przedziwny sakrament całego Kościoła. Sobór Watykański II.

Duch Święty uposaża Kościół w rozmaite dary hierarchiczne i charyzmatyczne i przy ich pomocy nimi kieruje. Sobór Watykański II.

Kościół osiągnie swoje wypełnienie tylko w chwale nieba. Sobór Watykański II.

Tu na ziemi Kościół czuje się na wygnaniu i z daleka od Pana, tęskni do Królestwa w pełni doskonałego i pragnie połączenia się z Królem swoim w chwale. Sobór Watykański II.

Wszyscy sprawiedliwi, poczynając od Adama, od Abla sprawiedliwego aż po ostatniego wybranego, zostaną zgromadzeni w Kościele powszechnym Ojca. Sobór Watykański II.

Kościół jest jedyną rzeczywistością złożoną, która zrasta się z pierwiastka Boskiego i ludzkiego. Sobór Watykański II.

Kościół Boży, nie przestaje dawać ludziom wsparcia duchowego, rodzi i kształtuje nowe pokolenia świętych dla Chrystusa. Pius XI.

Duch Chrystusa jest tą niewidzialną przyczyną, której należy przypisać utrzymanie łączności wszystkich części Ciała między sobą i z ich wzniosłą Głową, ponieważ jest On cały w Ciele, cały w Głowie, cały w poszczególnych członkach. Pius XII.

Duch Święty jest zasadą wszystkich żywotnych i rzeczywiście zbawczych działań w poszczególnych częściach Ciała. Pius XII.

Kościół rozkwitający dzięki obfitości darów Ducha Świętego, oddaje się z nowym zapałem swojej misji zbawienia. Boska energia Ducha prowadzi go nieustannie ku nowej wiośnie na wzór drzewa obsypanego kwiatami. Paweł VI.

Kościół posiada charyzmat, który posiada od Boga: prawdę Bożą wyrażona w rysach ludzkich. Paweł VI.

Kościół jest widzialnym planem Boga do człowieka. Paweł VI.

Patrzymy na Kościół tak jak Jezus, który go widzi jako napełniony i płonący Duchem Świętym. Jak na zapalona lampę, z której wyjdzie blask nowego światła. Kościół Chrystusa jest w naszym sercu. By kochać Kościół z pasją trzeba kontemplować jego wewnętrzne życie, jego tajemnicę. Paweł VI.

Jaki Kościół ustanowił Jezus? Jezus ustanowił Kościół na Piotrze, na Apostołach, nie inny. Nie istnieją różne kościoły, lecz pełen i doskonały w swojej koncepcji istnieje tylko jeden. I to jest właśnie ten Kościół, na którego Jezus zesłał swojego Ducha Świętego. Paweł VI.

Czas nie postarza Kościoła, lecz przyczynia się do jego wzrostu, powołuje go do życia, do pełni. Kościół nie tylko w sobie samym ma niepokalaną, nadnaturalną i ponadhistoryczną zasadę nieśmiertelności, ale posiada również nieobliczalne energie odnowy. Paweł VI.

Kościół posiada charyzmat, który otrzymał od Boga, prawdę Boża wyrażoną w rysach ludzkich. Paweł VI.

Patrzymy na Kościół tak jak Jezus, który go widzi jako napełniony i płonący Duchem świętym. Jak na zapalona lampę, z której wyjdzie blask nowego światła. Kościół Chrystusa jest w naszym sercu. By kochać kościół z taką pożerająca pasją trzeba kontemplować jego wewnętrzne życie , jego tajemnicę. Paweł VI.

Święty Kościół Boży z woli Chrystusa Pana, katolicki i apostolski, rozciąga się jeden i niepodzielny, tak na wschodzie jak i na zachodzie. Jan Paweł II.

We wszystkich epokach swojej historii Kościół otaczał uwagą i szczególną pamięciom oraz szczególną miłością tych, którzy cierpią w imię Chrystusa. Jan Paweł II.

Kościół jest rodziną rodzin. Jan Paweł II.

Kościół swoją świętość zawdzięcza swemu Założycielowi, Jego dziełom i nauce. Tworzą go ludzie grzeszni. Jest naszym obowiązkiem wnosić pozytywny wkład w jego ulepszanie i pomoc. Nie osiąga się tego, poprzez negatywny krytycyzm. Jan Paweł II.

Wymiar maryjny Kościoła wyprzedza jego wymiar Piotrowy. Jan Paweł II.
 Nie można kochać Chrystusa, jeśli nie kocha się Kościoła, który umiłował Chrystus. Jan Paweł II.

Misja Kościoła stanowi kontynuację misji Chrystusa. Celem. Jan Paweł II.

Z przebitego Serca Zbawiciela Kościół narodził się i stamtąd czerpie pokarm. Jan Paweł II.

Kościół uświadamia sobie, że jest matką, na wzór Maryi. Jest on jakby kołyską, w której Maryja składa Jezusa, aby wszystkie narody mogły Go wielbić i kontemplować. Tą duchową i misyjną drogą Kościół pragnie iść dalej zawsze pod opieką Najświętszej Maryi Panny, niezawodnej Przewodniczki na naszej drodze. Jan Paweł II.

Kochajcie Matkę Kościół i żyjcie wszystkimi sprawami Kościoła, naśladując Chrystusa, który umiłował Kościół i wydał za niego samego siebie. Kształtujcie w ludziach świadomość Kościoła dojrzalszą i głębszą, aby wzrastało w nich poczucie odpowiedzialności za Kościół, który tworzą. Jan Paweł II.

Bóg przygotowuje wielką wiosnę chrześcijaństwa, której początek można już dostrzec. Jan Paweł II.

Duch jest obecny w Kościele i przewodzi mu w misji wśród narodów. To nie my, ale On sam jest sprawcą misji. Misjonarz nie musi się troszczyć o rezultaty, bo one są w ręku Boga. Duch rozszerza perspektywę misji Kościoła. Nie wolno nigdy zacieśniać horyzontów ewangelizacji, ale trzeba je otwierać na całą ludzkość. Jan Paweł II.

Kościół uważa za swój obowiązek zapewnienie wszystkim, zwłaszcza młodym, pomocy duchowej i moralnej, bez której skuteczne działanie jest prawie niemożliwe, i dlatego powinien podejmować odpowiednie inicjatywy, aby nieść potrzebną pomoc i zachętę. Jan Paweł II.

Kościół jest dla wszystkich domem i rodziną. Otwiera drzwi na oścież i przyjmuje samotnych i opuszczonych; dostrzega w nich umiłowane dzieci Boże, niezależnie od ich wieku, aspiracji, przeżywanych trudności i nadziei. Jan Paweł II.

O przynależności do wspólnoty katolickiej nie decyduje narodowość ani pochodzenie społeczne czy etniczne, ale wiara w Jezusa Chrystusa i chrzest w imię Trójcy Świętej. Jan Paweł II.

Nie można wierzyć w Chrystusa, nie wierząc w Kościół. Nie można wyznawać wiary katolickiej w Kościół, nie wierząc w jego niezbywalne Magisterium. Wierność Chrystusowi niesie z sobą wierność Kościołowi. Wierność zaś Kościołowi pociąga za sobą wierność wobec Magisterium. Jan Paweł II.

Uczcie się być Kościołem przez ofiarną służbę ludziom i odważne przepowiadanie, bardziej czynem niż słowem, Dobrej Nowiny o Jezusie. Jan Paweł II.

Kościół widzi siebie w relacji do całej, wielkiej, wciąż rosnącej, rodziny ludzkości. Widzi siebie w wymiarach uniwersalnych i na drogach ekumenizmu, czyli jedności wszystkich chrześcijan, o którą modlił się Chrystus, i która jest niezaprzeczalną koniecznością naszych czasów. Widzi siebie w dialogu z wyznawcami również pozachrześcijańskich religii oraz z wszystkimi ludźmi dobrej woli. Jan Paweł II.

Głoszenie Chrystusa jest nie tylko obowiązkiem, ale i przywilejem. Kościół, głosząc Jezusa z Nazaretu, prawdziwego Boga i doskonałego Człowieka, otwiera przed każdą ludzką istotą perspektywę przebóstwienia, a tym samym bycia bardziej człowiekiem. Jan Paweł II.

Kościół z woli Chrystusa ma być znakiem jedności w sercu świata. Jan Paweł II.

Kościół, jako Matka i Nauczycielka, zabiega o to, aby godność każdego człowieka była szanowana. W Jezusie Bóg przyszedł, aby poprosić ludzi o gościnę. Cnotą typową dla osoby wierzącej jest gotowość przyjęcia z miłością drugiego człowieka. Jan Paweł II.

Właściwym dziełem Kościoła jest głoszenie Ewangelii, by ukazywać narodom nie jak więcej mieć, ale jak bardziej być, rozbudzając Ewangelią sumienia. Prawdziwy rozwój ludzki musi zapuszczać korzenie w coraz głębszej ewangelizacji. Jan Paweł II.

Wiedza o człowieku, jaką Kościół zyskał w Chrystusie, każe mu głosić podstawowe prawa ludzkie i otwarcie występować w ich obronie, gdy są łamane. Kościół niestrudzenie przypomina o godności człowieka i broni jej, ukazując niezbywalne prawa, jakie z niej wypływają. Jan Paweł II.

Kościół nie boi się głośno mówić światu, że Chrystus jest Drogą, Prawdą i Życiem; nie obawia się głosić z radością, że dobra nowina ma swe centrum, a nawet całą swoją treść w Osobie Chrystusa, Słowa, które stało się ciałem, jedynego Zbawiciela świata. Jan Paweł II.

W Kościele i Kościół Jezus nie przestaje być widoczny dzisiaj i pozwalać ludziom Go spotykać. Jan Paweł II.

Podstawowym zadaniem Kościoła jest towarzyszenie chrześcijanom na drogach świętości, aby oświeceni rozumną wiarą, uczyli się poznawać i kontemplować oblicze Chrystusa i odkrywać w Nim własną, autentyczną tożsamość i misję, którą Pan powierza każdemu z nich. Jan Paweł II.

Kościół podejmuje zmaganie się z duchem tego świata, co nie jest niczym innym jak zmaganiem się o duszę tego świata. Jeśli z jednej strony jest w nim obecna Ewangelia i ewangelizacja, to z drugiej strony jest w nim także obecna potężna antyewangelizacja, która ma też swoje środki i swoje programy i z całą determinacją przeciwstawia się ewangelii i ewangelizacji. Jan Paweł II.

Kościół nosi w sobie tajemnicę Ojca, który powołuje wszystkich, by święcili Jego Imię i spełniali Jego wolę; strzeże tajemnicy Syna, który posłany od Ojca, aby głosić Królestwo Boże, zaprasza wszystkich, aby Go naśladowali; jest depozytariuszem tajemnicy Ducha Świętego, który konsekruje dla misji tych, których Ojciec wybrał przez swego Syna Jezusa Chrystusa. Jan Paweł II.

Kościół jest domem świętości, a miłość Chrystusowa, wylana przez Ducha Świętego, jest jego duszą. W nim wszyscy chrześcijanie, przez słuchanie słowa Bożego, modlitwę, regularne przystępowanie do sakramentów i wytrwałe poszukiwanie w każdym z braci oblicza Chrystusa, pomagają sobie nawzajem w odkrywaniu i realizacji własnego powołania. Jan Paweł II.

Jak wieczne Słowo, które jest Odkupieniem świata, wcieliło się w Maryi, tak również Kościół ludzi, który jest znakiem odkupienia, jawi się w ścisłym związku z Matką Bożą. Kard. S. Wyszyński.

Czy patrzyłeś na witraż od zewnątrz świątyni? Trzeba być wewnątrz i oglądać je przy pełnym świetle. Od zewnątrz nie można zrozumieć Kościoła, a od wewnątrz trzeba nań rzucić światło Ducha świętego. Trzeba patrzeć na Jego oblubienicę oczami Jezusa i kochać Jego sercem. Daniel Ange.

Kościół to miejsce w którym można dotknąć Boga. Daniel Ange.

Świątynia katolicka jest przeznaczona do głoszenia Boga i Jego przykrytego tajemnicą człowieczeństwa. Dom, który Mu ofiarujemy, chcemy, żeby był bogaty i pełen majestatu, aby wszystko objawiało wielkość Gościa. Natura w tym przypadku daje przykład człowiekowi. Sertillanges.

Jezus oddał na Górze Oliwnej całe dzieło życia, misje Kościoła uczniom. Daniel Ange.

Ewangelia zaczyna się w świątyni Jerozolimskiej wydarzeniem objawienia się anioła Zachariaszowi, i tam się też kończy, zesłaniem Ducha Świętego. Daniel Ange.

Kościół na ziemi jest na pasie startowym. Daniel Ange.

Niegdyś jeden człowiek, który otrzymał Ducha Świętego, mógł przemawiać różnymi językami. Obecnie cały Kościół zgromadzony w jedno przez tegoż samego Ducha Świętego, przemawia wszystkimi językami. Kościół staje się powszechny przez języki wszystkich narodów. Anonim z VI wieku.

Ten Kościół, który jest duchowym, objawił się w ciele Chrystusa, aby nas pouczyć, iż jeśli ktoś pozostaje doskonale wierny Kościołowi w ciele, otrzyma go w Duchu Świętym. To ciało jest obrazem Ducha. Kto niszczy obraz, nie będzie miał udziału w rzeczywistości. Strzeżcie ciało, abyście mieli udział w duchu. Kościół to Ciało, Duch zaś to Chrystus. Anonim.

Kościół wyszedł z boku Jezusa. Daniel Ange.

Kościół jest widzialny i niewidzialny, wędruje po ziemi i króluje w niebie. Daniel Ange.

Kościół jest boski i ludzki, tak jak dwie natury Jezusa Chrystusa są, tj. boska i ludzka. Daniel Ange.

W Kościele Jezus Chrystus ma ciało i duszę. Ciało to my, a dusza to Duch Święty. Daniel Ange.

Przez Kościół niebo dotyka ziemi. Daniel Ange.

Ojcowie Kościoła porównują grzeszność Kościoła do nierządu kobiety, która nieustannie uprawia nierząd z duchem tego świata. Daniel Ange.

Jezus oddał Kościołowi swoją własną twarz. Daniel Ange.

Święty Kościół grzeszników. Daniel Ange.

Kościół jest szpitalem ludzkości. Daniel Ange.

Spraw o Boże, abym umarł na łonie Twojego Kościoła, poza którym nie ma zbawienia. La Colombiere.

Kościół nie ma na ziemi swojego mieszkania, nie zatrzymuje się, ale przechodzi. Jest wędrowcem, nie buduje swojego siedliska. A swoje dzieci naucza, aby nie przyzwyczajały się do życia tu, na ziemi, aby nie budowały tu swojej siedziby, ponieważ są jakby w gospodzie, przejazdem. Bossuet.

Ludzie widzą to, czym jest Kościół, patrząc na niego w parafiach. Kościół powszechny i partykularny realizuje się, rozkwita, dojrzewa i rośnie w mierze, w jakiej dojrzewają, rozkwitają i rośną parafie. Bp L. Bettazzi.

Nie odnowimy Kościoła odnawiając innych, ale odnawiając siebie samych. V. Bachelet.

Błogosławieni ci, którzy cierpią, kiedy nie widzą Kościoła tak pięknego, jakby chcieli, i pozostają mimo to poddani i wierni. Teilhard de Chardin.

Kościół jest na świecie jak obcy, lecz jest to cecha, która stanowi jego chwałę. Gardząc stabilizacją na ziemi, ujawnia swoją godność i niebiańskie pochodzenie. Bossuet.

Wielką chwałą Kościoła jest to, że jest święty, mimo, że jego członkowie są grzeszni. J. Maritain.

Kościół będzie trwał na ziemi niezmienny i niepokonany aż do dnia, w którym, że wszystkimi swoimi dziećmi zostanie przeniesiony do Nieba, swojej prawdziwej i wiecznej siedziby. Bossuet.

We wszystkich swoich organizacjach Kościół pragnie wzrastać poprzez pokorę, cichy wzrost, który rodzi się ze spokojnego pragnienie i ukrytej ofiary. E. Poppe.

Kto nie widzi królestwa Bożego w tym życiu, nie ujrzy go również w życiu przyszłym. Khalil Gibran.