Przebaczenie

Istnieją dwa rodzaje jałmużny: dawanie i przebaczanie. Dawanie tego, co dobrego zdobyłeś; przebaczanie tego, co wycierpiałeś. Św. Augustyn.

Codziennie zanosimy prośbę, bo codziennie potrzebujemy przebaczenia. Św. Augustyn.

Gdy ktokolwiek wyrządził ci przykrość, nie patrz na niego, ale na szatana, który go do tego nakłonił. Na szatana skieruj cały swój gniew. Temu zaś, który uległ szatanowi okaż litość. Jeżeli tego nie uczynimy, na próżno i daremnie przyszliśmy na ten świat, a raczej przyszliśmy na nasze nieszczęście. Św. Jan Chryzostom.

Czym nas obdarowała dobroć Boga, tym i my winniśmy świadczyć tym, którzy wobec nas zawinili. Św. Leon Wielki.

Odkupicielem jest Ten, kto nie podlega dawnemu grzechowi. Człowiekiem tym jest Pan Jezus, który przyjął ludzką naturę, aby w swym ciele ukrzyżować grzechy wszystkich i własną krwią zmyć wyrok ciążący na wszystkich. Jezus Chrystus odpuścił nam grzechy nie jako nasz brat, ale jako Bóg. Św. Ambroży.

Cóż bardziej właściwe i odpowiednie dla stworzenia uczynionego na obraz i podobieństwo Boga, jak to, aby naśladowało swego Stwórcę, który odpuszczenie grzechów uczynił fundamentem odnowienia i uświęcenia wierzących. W ten sposób po oddaleniu surowości zemsty i poniechaniu wszelkiej kary grzesznik na nowo dostępuje niewinności, a ustanie grzechów staje się zaczątkiem cnoty. Św. Leon Wielki.

W dniu sądu nie znajdziesz żadnego wytłumaczenia, gdyż sądzony będziesz twoim własnym sądem i w sobie samym doznasz tego, co uczyniłeś bliźniemu. Św. Cyprian.

Dwie rzeczy przysługują wyłącznie Bogu: chwała płynąca z przyjmowania wyznania i moc wyrażona w przebaczeniu. Bogu zatem powinniśmy wyznawać nasze przewiny, od Niego powinniśmy oczekiwać przebaczenia. Tylko Bóg może odpuszczać grzechy i tylko Jemu należy je wyznawać. Bł. Izaak, opat.

Podobnie jak woda gasi ogień, tak miłość usuwa grzechy. Św. Jan Boży.

Do prośby o odpuszczenie grzechów Chrystus dodał wyraźnie jakby prawo, zobowiązujące nas trwałym układem i obietnicą, abyśmy prosili o odpuszczenie win w takim stopniu, w jakim my sami odpuszczamy je naszym winowajcom. Trzeba nam zawsze pamiętać, że nie możemy otrzymać przebaczenia za grzechy, jeśli sami nie wybaczymy naszym winowajcom. Św. Cyprian.

Jezus przed popełnieniem winy zabronił nam grzeszyć. Skoro już dopuściliśmy się grzechu, nie przestaje na nas czekać, by nam udzielić przebaczenia. Patrzcie jak woła nas Ten, którym pogardzamy. My odłączamy się od Niego, ale On nie odłącza się od nas. Św. Grzegorz Wielki.

Wszechmoc Boża wyraża się przede wszystkim w fakcie przebaczania i miłosierdzia, gdyż poprzez dobrowolne przebaczenie Pan chce okazać swoją najwyższą moc. Św. Tomasz z Akwenu.

Prędzej zabraknie nędzy mojej niż wyczerpie się litość Twego serca. Św. Faustyna Kowalska.

Nic nas tak nie upodabnia do Boga, jak stała gotowość przebaczania. Św. Jan Chryzostom.

Ci, którzy zbyt wiele przebaczają samym sobie, są surowsi dla innych. Św. Franciszek Salezy.

Dołóż sił, aby przebaczać zawsze tym, którzy cię obrażają, od pierwszej chwili, ponieważ jakkolwiek wielka jest szkoda i obraza, jakiej doznałeś, o wiele więcej przebacza ci Bóg. Bł. J. M. Escriva.

Dobry Bóg jest tak bardzo chętny do przebaczania nam, kiedy Go o to prosimy, jak gotowa jest matka wyciągać swoje dziecko z ognia. Św. Jan Maria Vannney.

Więcej zysku przynosi przebaczenie tym, którzy wyrządzili nam jakąś szkodę na dobru czy reputacji niż gdybyśmy mieli przepłynąć morze i paść przed świętym grobem Chrystusa. Św. Albert Wielki.

Jeżeli chcemy, aby Bóg nam przebaczył, musimy przebaczyć naszym wrogom. Św. Jan Maria Vanney.

Każda chwila przebaczenia jest kąpielą we krwi Chrystusa. Św. Katarzyna ze Sieny.

Zemsta prawdziwego katolika jest przebaczenie i modlitwa za osobę, która obraża. Św. Jan Bosko.

Nie staraj się zemścić, ty, który tak bardzo potrzebujesz przebaczenia. Św. Leon Wielki.

Chrześcijanin niezdolny przebaczyć nie zbuduje braterskiej jedności. Paweł VI.

Wybaczenie może się wydawać słabością; w rzeczywistości jednak zarówno jego udzielenie, jak i przyjęcie, zakłada wielką siłę duchową i wysokiej klasy odwagę moralną. Umiejętność przebaczenia, daleka od pomniejszania osoby, prowadzi ją do ubogacenia i pełni człowieczeństwa, które potrafi być odblaskiem piękna Stwórcy. Jan Paweł II.

Grzech obraża Boga i jedynie Bóg może przebaczyć. Jan Paweł II.

Boże przebaczenie jest wyrazem Jego ojcowskiej dobroci. Radość z przebaczenia, udzielonego i przyjętego, jest tak wielka, że leczy najgłębsze rany, odtwarza zerwane więzi i zakorzenia je w niewyczerpalnej miłości Bożej. Jan Paweł II.

Kościół przede wszystkim pracuje nad tym, żeby każdy człowiek odnalazł siebie samego ze swym grzechem wobec Syna Bożego i aby ogarnęła go moc przebaczenia, która zawiera się w Męce i zmartwychwstaniu Chrystusa. Jan Paweł II.

Wszyscy potrzebujemy przebaczenia od Boga i bliźniego. Wszyscy winniśmy być gotowi przebaczać i prosić o przebaczenie. Jan Paweł II.

Nie ma pokoju bez przebaczenia! Nie uda się znaleźć rozwiązania poważnych problemów, które od zbyt długiego już czasu przeżywają ludy, dopóki nie będzie decyzji, aby wyjść poza logikę sprawiedliwości i otworzyć się również na logikę przebaczenia. Jan Paweł II.

Tam, gdzie panuje nienawiść i chęć odwetu, gdzie wojna przynosi ból i śmierć niewinnych, potrzeba łaski miłosierdzia, która koi ludzkie umysły i serca, i rodzi pokój. Jan Paweł II.

Chrześcijanie, idąc za nauką i przykładem Jezusa, są przekonani, że okazywać miłosierdzie oznacza żyć w pełni prawdą naszego życia. Jan Paweł II.

Przebaczenie jest znakiem kochania na wzór Boga, który miłuje nas i dlatego nieustannie nam przebacza. Jan Paweł II.

Przebaczenie gości w sercu każdego człowieka, dopiero później staje się faktem społecznym. Gdy zaistnieje etyka i kultura przebaczenia, można mówić o polityce przebaczenia, wyrażającą się w zachowaniach społecznych i działaniu instytucji związanych z prawem, w których sprawiedliwość nabierze bardziej ludzkiego oblicza. Jan Paweł II.

Przebaczenie jest decyzją osobistą, wyborem serca, które sprzeciwia się spontanicznemu instynktowi, by za zło odpłacać złem. Korzenie i miara przebaczenia są Boskie. Jan Paweł II.

Umiejętność wybaczania jest podstawą każdego projektu bardziej sprawiedliwego i solidarnego społeczeństwa. Brak przebaczenia jest niezmiernie kosztowny w kontekście rozwoju narodów. Jan Paweł II.

Przebaczenie zawsze niesie z sobą krótkotrwałą pozorną stratę, natomiast zapewnia długoterminowy realny zysk. Wybaczenie może się wydawać słabością; w rzeczywistości jednak zarówno jego udzielenie, jak i przyjęcie, zakłada wielką siłę duchową i wysokiej klasy odwagę moralną. Umiejętność przebaczenia, daleka od pomniejszania osoby, prowadzi ją do ubogacenia i pełni człowieczeństwa, które potrafi być odblaskiem piękna Stwórcy. Jan Paweł II.

Przykład Chrystusa upewnia nas, że można obalić liczne mury, które uniemożliwiają porozumienie i dialog między ludźmi. Jan Paweł II.

Przebaczenie jest wzniosłym znakiem Bożej miłości i zostaje ofiarowane temu, kto usilnie o nie prosi. Jan Paweł II.

Pokój jest warunkiem rozwoju, ale tylko przebaczenie umożliwia prawdziwy pokój. Jan Paweł II.

Trud przebaczenia nie jest jedynie skutkiem wydarzeń współczesnych. Nie można pozostawać więźniem przeszłości. Rzecz nie w tym, aby zapomnieć o minionych wydarzeniach, ale by odczytać je w nowym duchu, ucząc się z bolesnych doświadczeń, że tylko miłość buduje, a nienawiść niesie zniszczenie i ruinę. Śmiercionośna rutyna odwetu musi ustąpić miejsca wyzwalającej nowości przebaczenia. Jan Paweł II.

Szczere przebaczenie może być czasem aktem wręcz heroicznym. Ci, którzy wszystko utracili, są narażeni na pokusę nienawiści i odwetu. Wyzwalające doświadczenie przebaczenia może stać się udziałem serca rozdartego cierpieniem, dzięki uzdrawiającej mocy miłości, której pierwszym źródłem jest Bóg, Miłość. Jan Paweł II.

Tylko Bóg jest absolutną prawdą. Przebaczenie nie sprzeciwia się poszukiwaniu prawdy, ale wręcz domaga się prawdy. Dokonane zło musi zostać rozpoznane i w miarę możliwości naprawione. żadna kara nie powinna deptać niezbywalnej godności winowajcy. Jan Paweł II.

Boża miłość jest fundamentem pojednania. Przez całe swoje życie Jezus głosił Boże przebaczenie, ale zarazem wskazywał, że możemy je otrzymać tylko pod warunkiem wzajemnego przebaczenia. Nawet nasza modlitwa nie może być miła Bogu, jeżeli nie poprzedza jej, jako swoista gwarancja jej autentyczności, szczera próba pojednania się z bratem, który ma coś przeciw nam. Jan Paweł II.

Boże przebaczenie jest wyrazem Jego ojcowskiej dobroci. Radość z przebaczenia, udzielonego i przyjętego, jest tak wielka, że leczy najgłębsze rany, odtwarza zerwane więzi i zakorzenia je w niewyczerpalnej miłości Bożej. Jan Paweł II.

Człowiek obrażony i zraniony, skłonny jest do ulegania psychologicznym mechanizmom współczucia sobie samemu i do rekompensaty, ignorując wezwanie Jezusa do miłości własnego nieprzyjaciela. Jan Paweł II.

Ludzkie wydarzenia z codziennego życia ukazują bardzo wyraźnie, że przebaczenie i pojednanie są rzeczą nieodzowną do wprowadzenia w życie autentycznej odnowy osobistej i społecznej. Jan Paweł II.

Miłość Boga znajduje swój najwyższy wyraz wtedy, gdy człowiek, grzeszny i niewdzięczny, zostaje ponownie przyjęty do pełnej komunii z Nim. W tej perspektywie oczyszczenie pamięci stanowi ponowne uznanie Bożego miłosierdzia, które Kościół w różnych aspektach swego życia i działania jest wezwany głosić z odnowionym przekonaniem. Jan Paweł II.

Jedyną drogą pokoju jest przebaczenie. Przyjąć i obdarzyć przebaczeniem umożliwia nowe co do jakości relacje między ludźmi, przerywa spiralę nienawiści i odwetu, zrywając więzy zła krępujące serca przeciwników. Nie ma innej drogi jak ta, przebaczenie otrzymane i ofiarowane. Okazanie miłości temu kto obraził, rozbraja przeciwnika i może przekształcić nawet pole walki na solidarną współpracę. Jan Paweł II.

Chrześcijanin wezwany jest do dążenia do pokoju nawet wtedy, gdy czuje się ofiarą tego, kto go niesprawiedliwie obrazi czy znieważył. Sam Pan Jezus tak postępował. Oczekuje On od ucznia, aby Go naśladował, współpracując w ten sposób w zbawieniu bliźniego. Serce pojednane z Bogiem i z bliźnim jest sercem wielkodusznym. Jan Paweł II.

Kościół, głosząc przebaczenie i miłość nieprzyjaciół, jest świadomy, że wnosi do dziedzictwa duchowego całej ludzkości nowy sposób relacji do innych, sposób z pewnością trudny, ale bogaty w nadzieję. Kościół wie, że może liczyć na pomoc Pana, który nigdy nie opuszcza uciekających się do Niego w trudnościach. Jan Paweł II.

Bóg kocha trzy klasy ludzi. Tych, którzy nie zapalają się gniewem. Tych, którzy nie rezygnują ze swojej wolności. Tych, którzy nie chowają urazy. Talmud.

Umiejętność przebaczenia jest specjalną cechą chrześcijanina. Przebaczenie nie może być bierne, lecz musi stać się żywym aktem miłości. E. Leseur.

Przebaczając doznaną krzywdę możemy zmienić wroga w przyjaciele, człowieka zepsutego w szlachetnego. Jakże piękny i pocieszający jest ten tryumf, i jak swoją wielkością przewyższa wszystkie najstraszliwsze zwycięstwa zemsty. S. Pellico.

Zawsze przebaczaj innym, nigdy sobie. Seneka.

Próżne jest przebaczenie, jeżeli nie potrafisz zapomnieć. Przysłowie ludowe.

Niech łatwo przebacza ten, kto dla siebie samego potrzebuje przebaczenia. Seneka.

Kiedy się mścisz, stawiasz się na tym samym poziomie, co wróg. Zapominając o obrazie stajesz ponad. Bacon.

Kiedy Bóg skreśla to tylko dlatego, że jest gotowy coś napisać. Bossuet.

Przebaczamy często tym, którzy nam się naprzykrzają, ale nie możemy przebaczyć tym, którym my się naprzykrzamy. La Rochefoucauld.

Wszyscy są zgodni w uznawaniu przebaczenia za słuszne, dopóki nie muszą komuś przebaczyć. C. S. Lewis.

Przebaczenie dokonuje dziwnych rzeczy: ogrzewa serce i ochładza ranę. Anonim.

Dla mnie przebaczenie jest próbą wykonania gestu, który nieustannie wykonuje Bóg w stosunku do nas. M. F. Moro.

Zawsze przebaczaj swoim wrogom, nic bardziej ich nie zaboli. O. Wilde.

Przebaczenie wszystkiego i z dobrego serca, bardziej niż obrażonemu ciąży temu, kto obraził. Przysłowie ludowe.

Wielkie winy, niesprawiedliwości i krzywdy przebacza się żywym, a nie martwym. Przysłowie ludowe.

Przyjemność zemsty trawa tylko chwilę, satysfakcja dobrodziejstwa trwa na wieki. Roies.

Ten, kto ciebie znieważył, postawił się niżej od ciebie. A chciałbyś się bić z kimś gorszym? Konfucjusz.

Najlepszym sposobem zemszczenia się za obelgę jest nie zachowywać się tak, jak ten, kto ją wypowiedział. Marek Aureliusz.

Zdolność łatwego zapominania jest formą wolności. Khalil Gibran.