Człowiek

Człowiek stoi w pośrodku stworzenia, między materią i duchem, między czasem i wiecznością. Św. Albert Wielki.

Ten, który cię stworzył wie również, co ma z tobą zrobić. Św. Augustyn.

Człowiek ma serce zwrócone tam, gdzie umieścił owoce swoich trudów i chronił je z wielka uwagą. Tak więc ten, kto złożył swoje skarby w niebie, ma serce zwrócone ku niebu, pewny, że tam, będą wiernie strzeżone. Św. Albert Wielki.

Człowiek czci tyle bożków, ile kultywuje nałogów. Św. Antoni.

Może ludzi plamić zaciągnięcie lub dopuszczenie się jakiegokolwiek grzechu, jednak oni sami w sobie są dobrem i dlatego dobre jest ich narodzenie, ponieważ oni są dobrem. Św. Augustyn.

Nie jesteśmy już tylko ludźmi, lecz dziećmi Bożymi i ludźmi niebiańskimi, bo staliśmy się uczestnikami Boskiej natury. Św. Cyryl Aleksandryjski.

Kimże ja sam jestem dla Ciebie, że nakazujesz mi kochać Cię, a gdybym nie miłował, byłbyś zagniewany i groziłbyś wielkimi nieszczęściami. Czyż nie dość nieszczęścia, że nie miłuje Ciebie? Św. Augustyn.

Chlubą człowieka jest Bóg, a odbiorcą działania Bożego, całej Jego mądrości i mocy, jest człowiek. Św. Ireneusz.

Cała ludzkość jest owcą, którą Jezus przyjął na ramiona. Św. Grzegorz z Nyssy.

Kim jest człowiek dzisiaj, tego nie wie nawet on sam. Zresztą w pewnym stopniu wie, kim jest dzisiaj, lecz nie wie, kim będzie jutro. Św. Augustyn.

Stwórca wycisnął w tobie swoje podobieństwo, aby widzialne odbicie uczyniło obecnym w świecie niewidzialnego Stwórcę. Św. Piotr Chryzolog.

Przedziwne wyniesienie natury ludzkiej jest tak wielkie, tak wzniosłe i niezwykłe, iż większe nie mogłoby zaistnieć. A znowu Bóstwo nie mogłoby bardziej się uniżyć, jak właśnie przyjmując naturę ludzką w Jezusie Chrystusie wraz ze słabościami ciała, aż do śmierci krzyżowej Pana. Św. Augustyn.

Bóg stał się człowiekiem, aby człowiek stał się Bogiem. Stwórca stał się stworzeniem, aby się znalazło to, co zginęło. Św. Augustyn.

Idź przez człowieka, a dojdziesz do Boga. Św. Augustyn.

Człowiek ma piękną rolę modlitwy i miłości. Oto szczęście człowieka na ziemi. Św. Jan Maria Vianney.

Czas to ludzie, bo to ludzie tworzą czasy dobre lub złe. Św. Augustyn.

Człowiek nigdy nie jest tak wielki jak wtedy, gdy klęczy przed Bogiem. Bł. Jan XXIII.

Jakaż to istota otoczona tak wielkim poważaniem otrzyma istnienie? Jest nią człowiek, wielka i wspaniała postać żyjąca, cenniejsza w oczach Bożych niż całe stworzenie. Jest nią człowiek, dla niego istnieje niebo i ziemia, morze i całe stworzenie. Do jego zbawienia Bóg przywiązał taką wagę, że dla niego nie oszczędził nawet swego jedynego Syna. Bóg nie przestał czynić wszystkiego, by doprowadzić człowieka do siebie i posadzić go po swojej prawicy. Św. Jan Chryzostom.

Zrozum człowieku, jak wiele znaczysz! Św. Augustyn.

Dwóch ludzi dało początek rodzajowi ludzkiemu. Adam i Chrystus. Stał się pierwszy człowiek, Adam, duszą żyjącą, a ostatni Adam, duchem ożywiającym. Pierwszy został stworzony przez ostatniego i od Niego też otrzymał duszą dającą życie. Drugi Adam umieścił swój obraz w pierwszym, gdy go stwarzał. Dlatego przyjął jego ciało i imię, aby nie zginęło to, co uczynił na swe podobieństwo. Jest zatem pierwszy i ostatni Adam. Tamten pierwszy ma początek, Ten ostatni nie ma końca, a jest w rzeczywistości pierwszy, jak to sam stwierdza, Ja jestem Pierwszy i Ostatni. Św. Piotr Chryzolog.

Czemu to Panie, obdarzyłeś człowieka tak wielką godnością? Niewątpliwie stało się tak jedynie dla niepojętej miłości, dzięki której dostrzegłeś Twe stworzenie w sobie samym i w nim się rozmiłowałeś. Bo z miłości stworzyłeś go i dałeś mu istnienie, by radował się Twoim najwyższym i wiecznym dobrem. Św. Katarzyna ze Sieny.

Człowiek poświecony Bogu staje się sam poświęceniem. Św. Augustyn.

Człowiek, tak, jak sam nie może siebie stworzyć, tak nie może sam siebie uszczęśliwić. Św. Augustyn.

Człowiek został stworzony dla człowieka, aby człowiek pomagał człowiekowi. Św. Ambroży.

Człowiek jest tęsknotą Boga, jest celem Jego miłości. Św. Augustyn.

Człowiek nie może niczego nauczyć drugiego człowieka, może mu tylko dopomóc w wyszukiwaniu prawdy we własnym sercu, jeżeli ją posiada. Św. Augustyn.

Człowiek został stworzony po to, aby był początek. Św. Augustyn.

Kto zdobył serce człowieka, ten posiada całego człowieka. Św. Franciszek Salezy.

Ucz się, jakbyś miał życie wieczne. Żyj, jakbyś miał umrzeć jutro. Św. Izydor z Sewilli.

Bez dyscypliny nie ma człowieka, a bez pokuty nie ma chrześcijanina. Bł. Jan XXIII.

Człowiek, stanowiący jedność ciała i duszy, skupia w sobie, dzięki swej cielesnej naturze elementy świata materialnego, tak że przez niego dosięga ono swego szczytu i wznoszą głos w dobrowolnym chwaleniu Stwórcy. Nie wolno więc człowiekowi gardzić życiem ciała, lecz przeciwnie, powinien on uważać ciało swoje, jako przez Boga stworzone i mające być wskrzeszone w dniu ostatecznym, za dobre i godne szacunku. Sobór Watykański II.

Tajemnica człowieka wyjaśnia się dopiero w tajemnicy Słowa Wcielonego. Sobór Watykański II.

Człowiek jest jeden ciałem i duszą. Sobór Watykański II.

Uznanie Boga nie sprzeciwia się godności człowieka, skoro godność ta na samym Bogu się zasadza i w Nim się doskonali. Sobór Watykański II.

Pośród wszystkich stworzeń widzialnych jedynie człowiek jest zdolny do poznania i miłowania swego Stwórcy. Sobór Watykański II.

Człowiek jest jedynym na ziemi stworzeniem, którego Bóg chciał dla niego samego. Sobór Watykański II.

Człowiek wzbraniając się uznać Boga za swój początek, burzy należny stosunek do swego celu ostatecznego, a także całe swoje uporządkowane nastawienie czy to w stosunku do siebie samego, czy to do innych ludzi i wszystkich rzeczy stworzonych. Sobór Watykański II.

W ciągu całej historii ludzkiej toczy się ciężka walka przeciw mocą ciemności. Walka ta zaczęta u początku świata trwać będzie do ostatniego dnia, według słowa Pana. Wplątany w nią człowiek wciąż musi się trudzić, aby trwać w dobrym, i nie będzie mu dane bez wielkiej pracy oraz pomocy łaski Bożej osiągnąć jedność w samym sobie. Sobór Watykański II.

Bóg wszystko stworzył dla człowieka. Sobór Watykański II.

Człowiek stworzony przez Boga w stanie sprawiedliwości, za poduszczeniem Złego już na początku historii nadużył swej wolności, przeciwstawiając się Bogu i pragnąc osiągnąć cel swój poza Nim. Sobór Watykański II.

Osoba ludzka jest i powinna być zasadą, podmiotem i celem wszystkich urządzeń społecznych. Sobór Watykański II.

Nie bójcie się słabości człowieka, ani jego wielkości. Człowiek zawsze jest wielkim, także w słabości. Jan Paweł II.

Trzeba, ażeby naprawdę miłowany był człowiek, jeżeli w pełni mają być zabezpieczone prawa człowieka. To jest pierwszy i podstawowy wymiar miłości społecznej. Jan Paweł II.

Chrystus wie, co jest w człowieku. Pozwólcie Chrystusowi królować w waszym życiu, służcie Mu z miłością. Służba Chrystusowi jest wolnością. Jan Paweł II.

Człowiek we wszystkich przejawach swego życia wnosi coś, co odróżnia go od reszty stworzenia: nieustanne otwarcie na tajemnice i nieugaszone pragnienie wiedzy. Jan Paweł II.

Człowiek rodzi się z perspektywą dnia swojej śmierci w wymiarze świata widzialnego. Człowiek, którego wewnętrzną racją bytu jest, aby przerastał siebie, nosi w sobie także to wszystko, czym przerasta świat. Jan Paweł II.

Musicie dawać światu Boga, którego odkryliście. Nikt nie może zachować tego daru, jeśli sam z kolei nie daje go innym. Tą samą logiką kierował się przed wami Boski Mistrz. Jan Paweł II.

Człowieka trzeba mierzyć miarą sumienia, miarą ducha, który jest otwarty ku Bogu. Trzeba człowieka mierzyć miarą Ducha Świętego, który może go napełnić i doprowadzić do spełnienia poprzez miłość i mądrość. Jan Paweł II.

Człowiek stworzony przez Boga na Jego obraz i podobieństwo, jest wezwany w Chrystusie do tego, aby w nim objawiło się to, co jest z Boga. W każdym objawił się w jakiejś mierze Bóg. Jan Paweł II.

Jakąż wartość musi mieć w oczach Stwórcy człowiek, skoro zasłużył na takiego i tak potężnego Odkupiciela. Jan Paweł II.

Być człowiekiem znaczy poszukiwać. Wszelkie ludzkie poszukiwanie jest w istocie poszukiwaniem Boga. Jan Paweł II.

Ludzie są narzędziami, którymi Bóg się posługuje, przydzielając każdemu stosowne zadanie. Jan Paweł II.

Wolność religijna stanowi samo serce praw człowieka. Każdy człowiek jest zobowiązany iść w każdej okoliczności za głosem własnego sumienia i nie może być zmuszany do działania wbrew niemu. Nie wolno nikogo nakłaniać siłą do przyjęcia określonej religii, bez względu na okoliczności i motywacje. Jan Paweł II.

Stosowanie przemocy w imię wyznawanej wiary jest wypaczeniem zasad głoszonych przez największe religie świata. Przemoc nigdy nie znajduje rzeczywistego uzasadnienia w religii ani nie pobudza autentycznych uczuć religijnych. Jan Paweł II.

Na świecie nadal istnieją przejawy nędzy, które muszą wstrząsać sumieniami chrześcijan i przypominać im o pilnym obowiązku przeciwdziałania, zarówno indywidualnego, jak i społecznego. Jan Paweł II.

Człowiek nie żyje sam, ale od pierwszej chwili istnienia nawiązuje relacje z innymi, tak że jego własne dobro jako jednostki idzie w parze z dobrem społecznym. Istnieje między nimi delikatna równowaga. Jan Paweł II.

Wszyscy ludzie mają równą godność, zasługują na taki sam szacunek i są podmiotem takich samych praw i obowiązków. Jan Paweł II.

Godność ludzkiej osoby jest wartością transcendentną, zawsze uznawaną za taką przez wszystkich, którzy szczerze poszukiwali prawdy. Troska o dobro jednostki łączy się ze służbą dobru wspólnemu, zaś prawa i obowiązki uzupełniają się i wzajemnie umacniają. Jan Paweł II.

Wśród ludzi dorosłych wielkim jest ten człowiek, który chce się zawsze czegoś nauczyć, podczas, gdy taki, który twierdzi, że wie już wszystko, w istocie jest tylko pełen siebie samego, a co za tym idzie, jest pozbawiony tych wspaniałych cech, które naprawdę wzbogacają życie. Jan Paweł II.

Człowiek jest wielki nie przez to, co posiada, lecz przez to, kim jest; nie przez to, co ma, lecz przez to, czym dzieli się z innymi. Jest równocześnie obdarowywany tym, co ten drugi przyjmuje z miłością. Jan Paweł II.

Dłonie są krajobrazem serca. Człowiek nie jest tylko sprawcą swoich czynów, ale przez czyny jest twórcą siebie samego. Jan Paweł II.

Bóg jest pierwszym źródłem radości i nadziei człowieka. Jan Paweł II.

Człowieka nie można do końca zrozumieć bez Chrystusa. Człowiek nie może siebie sam do końca zrozumieć bez Chrystusa. Nie może zrozumieć, ani kim jest, ani jaka jest jego właściwa godność, ani jakie jest jego powołanie i stateczne przeznaczenie. Chrystusa nie można wyłączać z dziejów człowieka w jakimkolwiek miejscu na ziemi. Jan Paweł II.

Poszukiwanie Absolutu, sensu i pełni życia jest typowe dla człowieka. Niech was nie zadowala nic, co nie dorównuje najwyższym ideałom! Jan Paweł II.

Miłość do cierpiącego jest znakiem i miarą poziomu cywilizacji i rozwoju narodu. Jan Paweł II.

Naruszenie praw człowieka idzie w parze z gwałceniem praw narodu, z którym człowiek bywa związany organicznymi więzami jakby z rozległą rodziną. Jan Paweł II.

Trzeba czuwać, troszczyć się o każde dobro człowiecze. Nie można pozwolić, by marnowało się to, co ludzkie, na tej ziemi. Jan Paweł II.

Nie ulegajcie słabościom! Nie dajcie się zwyciężyć złu! Jeśli widzisz, że brat Twój upada podźwignij go, a nie pozostaw w zagrożeniu. Jan Paweł II.

Każdy człowiek, każdy naród, każda kultura i cywilizacja mają swoją rolę do wypełnienia i swoje miejsce w tajemniczym planie Boga i powszechnej historii zbawienia. Jan Paweł II.

Jesteś stworzeniem Boga i zamysłem Jego Serca. To stwierdzenie oznacza, że masz nieskończoną wartość, że dla Boga jesteś ważny jako niepowtarzalna istota. Jan Paweł II.

Jaka jest miara serca ludzkiego, skoro napełnić je może tylko Bóg, Duch Święty? Człowieka trzeba mierzyć miarą sumienia, ducha, który jest otwarty ku Bogu. Trzeba więc człowieka mierzyć miarą Ducha Świętego. Ogromnie wiele zależy od tego, jaką każdy z was przyjmie miarę swojego życia, swojego człowieczeństwa. Każde życie, nawet najmniej znaczące dla ludzi, ma wieczną wartość przed oczami Boga. Jan Paweł II.

Człowiek nie może stracić poczucia tego długu, który tylko on jeden spośród ziemskich istot może rozpoznać i spłacić jako stworzenie uczynione na obraz i podobieństwo Boga. Jan Paweł II.

Człowiek jest wielki nie przez to, co posiada, lecz przez to, kim jest, nie przez to, co ma, lecz przez to, czym dzieli się z innymi. Jan Paweł II.

Człowieka trzeba mierzyć miarą serca. Serce w języku biblijnym oznacza ludzkie wnętrze, oznacza w szczególności sumienie. Jan Paweł II.

Miarą dojrzałości i wielkości jest stawanie się maluczkim i uznanie siebie za sługę wszystkich. Jan Paweł II.

Jakąż wartość musi mieć w oczach Stwórcy człowiek, skoro zasłużył na takiego i tak potężnego Odkupiciela, skoro Bóg Syna swego Jednorodzonego dał, ażeby on, człowiek nie zginął, ale miał życie wieczne”. Jan Paweł II.

Człowiek nie może żyć bez miłości. Człowiek pozostaje dla siebie istotą niezrozumiałą, jego życie jest pozbawione sensu, jeśli nie objawi mu się Miłość, jeśli nie spotka się z Miłością, jeśli jej nie dotknie i nie uczyni swoją, jeśli nie znajdzie w niej żywego uczestnictwa. Jan Paweł II.

Bądźcie świadomi niepowtarzalnej wartości, którą ma każdy z was, i uczcie się akceptować nawzajem swoje przekonania, nie rezygnując jednak ze wspólnego poszukiwania pełni prawdy. Jan Paweł II.

Człowiek coraz bardziej bytuje w lęku. Żyje w lęku, że jego wytwory mogą zostać obrócone w sposób radykalny przeciwko człowiekowi. Mogą stać się środkami i narzędziami niewyobrażalnego samozniszczenia. Jan Paweł II.

Człowiek nierzadko żyje tak, jakby Boga nie było, a nawet stawia samego siebie na Jego miejscu. Uzurpuje sobie prawo Stwórcy do ingerowania w tajemnicę życia ludzkiego. Usiłuje decydować o jego zaistnieniu, wyznaczać jego kształt przez manipulacje genetyczne i w końcu określać granicę śmierci. Jan Paweł II.

To miłość powinna inspirować współczesnego człowieka, współczesną ludzkość, aby mogła stawić czoło kryzysowi sensu życia. Jan Paweł II.

W oczach Bożych każda ludzka osoba jest cenna, za każdego Chrystus oddał swoje życie, każdemu Ojciec daje swojego Ducha i czyni go bliskim sobie. Jan Paweł II.

Chrystus nauczył nas, że człowiek nie tylko otrzymuje i doświadcza Bożego miłosierdzia, ale jest też wezwany, by czynić miłosierdzie względem innych. Jego przesłanie miłosierdzia nadal dociera do nas poprzez gest Jego rąk wyciągniętych ku temu, który cierpi. Jan Paweł II.

Nadszedł czas, aby orędzie o Bożym miłosierdziu wlało w ludzkie serca nadzieję i stało się zarzewiem nowej cywilizacji, cywilizacji miłości. Jan Paweł II.

Człowiek nie może żyć bez miłości. Człowiek pozostaje dla siebie istotą niezrozumiałą, jego życie jest pozbawione sensu, jeśli nie objawi Mu się Miłość, jeśli nie spotka się z Miłością, jeśli jej nie dotknie i nie uczyni w jakiś sposób swoją, jeśli nie znajdzie w niej żywego uczestnictwa. Jan Paweł II.

Chrystus Odkupiciel, objawia w pełni człowieka samemu człowiekowi. Jan Paweł II.

Zbyt często człowiek jest traktowany jak narzędzie, które musi kosztować jak najmniej i produkować jak najwięcej. Jan Paweł II.

Człowiek ujawnia swoją osobowość w sposobie traktowania innych. Kard. Stefan Wyszyński.

W człowieku jest więcej tego, co możemy podziwiać, niż tego, czym możemy gardzić. A. Camus.

Mężczyzna poddaje się urokowi przez oczy, przez to co widzi. Kobieta poddaje się urokowi przez uszy, przez to co słyszy. A. Huxley.

Największe zwycięstwo człowieka polega na umiejętności uczynienia z wroga przyjaciela. G. Papini.

Chrześcijanin jest człowiekiem, któremu Chrystus powierzył wszystkich ludzi. Perreyve.

Dla człowieka są tylko trzy wydarzenia, narodziny, życie i śmierć. On jednak nie zauważa, że się narodził, cierpi, kiedy umiera i zapomina, że żył. La Bruyere.

Widzieć rzeczy dobre jest godne ludzi silnych. Przewidywać jest godne ludzi mądrych. Poprawiać się jest godne ludzi uczciwych. Anonim.

Wielkość człowieka zależy jedynie od intensywności jego stosunku z Bogiem. S. Kierkegaard.

Człowiek od urodzenia wie jak płakać, ale żeby nauczyć się śmiać, potrzeba mu trochę czasu. M. Pallenberg.

Nie masz tutaj na świecie miejsca stałego i gdziekolwiek jesteś, zawsze jesteś obcym i przechodniem. Z dzieła O Naśladowaniu Chrystusa.

Kiedy poznacie odważnego człowieka, starajcie się go naśladować, a kiedy poznacie człowieka dzikiego, w was samych poszukujcie jego wad. Konfuciusz.

Ludzie nie wstydzą się wypowiadanych przez siebie obelg, ale tych, które sami otrzymali. G. Leopardi.

Gdziekolwiek będzie wiele maszyn, aby zastąpić człowieka, tam będzie wiele ludzi, którzy będą jak maszyny. De Bonald.

Człowiek, który się nie zastanawia i nie planuje z dużym wyprzedzeniem, znajdzie nieszczęścia na samym progu swojego domu. Konfucjusz.

Niczego człowiek nie uczy się lepiej i łatwiej niż uwielbiania dla siebie samego. J. Stard Mill.

Ludzie są mieszaniną dobra i zła, w której jednak dobro przeważa. Gandhi.

Ogień próbuje złoto, a bieda ludzi silnych. Seneka.

Człowiek nie jest nigdy tak ubogi jak wtedy, kiedy widzi, że mu brakuje wszystkiego. Nigdy nie jest tak wielki jak wtedy, kiedy z tego ubóstwa wyciąga ramiona i serce do Boga. Ks. Mazzolari.

Człowiek prawdziwie wyższy rozumie to, co słuszne. Człowiek głupi rozumie tylko to, co może przynieść mu zysk. Konfucjusz.

Kiedyś wydawało się, że dla człowieka istniały jedynie dwie możliwe postawy, kochać niebo i ziemię. Ale oto otwiera się trzecia droga, gdyż można iść do nieba przez ziemię. T. de Chardin.

Żaden człowiek nie jest tak zły, aby nie być zbawiony. Ghandi.

Wystarczy chwila, aby być bohaterem, ale potrzeba całego życia, aby stać się dobrym człowiekiem. P. Brulat.

Jak żelazo włożone w ogień traci rdzę i staje się rozpalone, tak człowiek, który cały obraca się ku Bogu, uwalnia się od wszelkiej przeszkody i przemienia się w nowe stworzenie. Tomasz a Kempis.

Być człowiekiem to być odpowiedzialnym oraz mieć poczucie, że kiedy kładziesz własny kamień, przyczyniasz się do budowy świata. Saint Exupery.

Bez ludzi uczonych świat by sobie doskonale poradził, ale bez ludzi dobrych każdy porządek zostałby obalony. G. Giusti.

Kwiaty mogą być piękne, jakkolwiek nie pachną, ale kwiat piękny i pachnący jest po dwakroć piękniejszy. Człowiek mrukliwy może być dobry, ale człowiek dobry i uprzejmy jest najlepszy. P. Mantegazza.

Można bez wątpienia powiedzieć, że człowiek bez miłosierdzia, bez wstydu, bez uczuć, bez zrozumienia dobra i zła nie jest człowiekiem. Menicio.

Rzadko się zdarza, żeby człowiek był zadowolony z własnego losu. Zazdrości swojemu sąsiadowi, który tak samo, chce zmienić swój los na jego. Goethe.

Nigdy nie kop leżącego. Mógłbyś się przekonać, że jest większy od ciebie, kiedy się podniesie. Anonim.

Człowiek przemierza cały świat i szuka tego, co mu potrzebne, a potem wraca do domu i tam to znajduje. G. Moore.

Istnieje człowiek, ponieważ istniało dziecko. Jeżeli zdepczesz zalążek, nigdy nie powstanie wielkie drzewo. A. Lombardi.

Człowiek daje z siebie wszystko co najlepsze, kiedy popycha go nadzieja nagrody, strach porażki i światło gwiazdy. Anonim.

Ludzie są biedni, ponieważ nie potrafią ani widzieć, ani rozumieć darów, które są obok nich. Pitagoras.

Bóg kocha trzy rodzaje ludzi. Tych, którzy nie zapalają się gniewem. Tych, którzy nie rezygnują, ze swojej wolności. Tych, którzy nie chowają urazy. Talmud.

Człowiek, który nie potrafi znieść małych strat, często obraca w ruinę wielkie plany. Konfucjusz.

Człowiek potrzebuje niewiele tu na ziemi, i do tego niewiele na niedługo. O. Goldsmith.

Człowiek traktowany takim, jakim jest staje się gorszym, ale jeżeli traktuje się go takim, jakim powinien być, staje się tym, kim powinien być. Goethe.

Człowiek jest jak ułamek, w którym licznik jest tym, czym jest on sam, a mianownik jest tym, czym wierzy, że jest. Im większy jest mianownik, tym mniejszy jest ułamek. L. Tołstoj.

Wiele lat temu udało nam się wyrwać człowieka z puszczy. Pozostaje tylko problem wykarczowania lasu, który w człowieku pozostał. B. Placido.

Człowiek uważa się za cwanego, kiedy zdobywa innego. Najlepszym jednak sukcesem jest zdobycie siebie samego. Trilussa.

Wy i ja jesteśmy jedno. Nie mogę zrobić wam krzywdy, nie ranię siebie. Gandhi.

Człowiek jest jedynym zwierzęciem, które czerwieni się i ma ku temu powody. Mark Twain.

Człowiek jest tajemnicą. Z tajemnicy przybywa i w tajemnicy odchodzi. Maria Dąbrowska.

Człowiek może żyć jak zwycięzca, lecz musi umrzeć jako człowiek. Feliks Feldheim.

Człowiek musi stać się samotnym, gdyż dopiero wtedy spostrzeże, że nie jest sam. Victor Frankl.

Człowiek nie może tak rzucać kamieniem, żeby nie trafice w Boga. Anna Kamieńska.

Człowiek zmienia się od dzieciństwa po grób. Kiedy więc jest sobą? Stefan Kisielewski.

Człowiek zbyt mały nie może sobie pozwolić na uznawanie kogoś innego. Stefan Kisielewski.

Człowiek żyje po to, aby kochać. Jeśli nie kocha to nie żyje. Vinet.

Człowieka można zniszczyć, ale nie pokonać. Ernest Hemingway.

Jego pochodzenie? Wyszedł z ludu, aby nigdy do niego nie wrócić. Robert de Flers.

Nie wiem, jak trudno być Bogiem, ale wiem, jak trudno być człowiekiem. Cioccili.

Pierwszorzędnym zadaniem człowieka jest wydać na świat samego siebie. Erich Fromm.

Prymitywne osobowości rodzą prymitywne sytuacje. Anthony de Mello.

Przyzwyczaiłeś się do tłumów, mój przyjacielu. Kiedy ostatnio widziałeś człowieka. Anthony de Mello.

Szarych ludzi najbardziej razi pojawienie się wyjątku. Konfucjusz.

Ten zasługuje na miano silnego człowieka, kto umiał z wroga uczynić przyjaciela. Aboth de Natan.

Wielkie charaktery, jak latarnie morskie, świecą daleko w ciemności. Karol Ikrzykowski.

Małpa to człowiek, któremu się nie powiodło. Jules Renard.

Mały człowiek jest mały nawet na szczycie góry. Olbrzym jest wielki i w jaskini. Michaił Łomonosow.

Największym dowodem prawdziwej wielkości człowieka jest przeświadczenie o własnej małości. Thomas Carlyle.

Niczego nie obawiam się tak bardzo jak jednostronnego umysłu, jak fanatyka jednej książki. Anthony de Mello.

Ludzie przypominają skarbonkę. Im mniej jest napełniona, tym większy robi hałas. Marcel Achard.

Zbyt często dla ludzi nie jest ważne, co kto robi, lecz kim jest. Przysłowie ludowe.

Ludzie mają podwójne serca. Jedno małe miękkie, a drugie duże ze stali. Khalil Gibran.

Jeśli ktoś chce napisać list do Boga, musi go adresować do człowieka, w którym On mieszka. Van Straaten.

Ludzkość idzie za Jezusem z rozpaczliwą opieszałością, gdyż wielu chrześcijan idzie za Chrystusem jedynie z daleka, z bardzo daleka. G. Chevrot.

Narodziny i śmierć to dwa najpiękniejsze określenia odwagi. Khalil Gibran.

Człowiek składa się z dwóch części. Jedna czuwa w ciemnościach, a druga śpi w świetle. Khalil Gibran.