Nawrócenie

Jeśli ranę uleczyć pragniesz to Jezus lekarzem! Jeśli gorączka cię trawi to Jezus źródłem! Jeśli ciąży nieprawość to Jezus sprawiedliwością! Jeśli szukasz pomocy to Jezus mocą! Jeśli śmierci się lękasz to Jezus życiem! Jeśli tęsknisz za niebem to Jezus drogą! Jeśli z kręgu ciemności uciekasz to Jezus światłem! Jeśli szukasz pokarmu to Jezus chlebem! Św. Ambroży.

Bóg czasem nawiedza zbłąkaną duszę nakazem, czasem karą, a czasem cudem. Św. Antoni Padewski.

Ten, który stworzył człowieka z błota czyż nie potrafi przemienić go w anioła? Św. Augustyn.

Bóg niczym bardziej się nie raduje, jak nawróceniem i zbawianiem człowieka. Św. Grzegorz z Nazjanzu.

Późno Cię ukochałem, Piękności dawna i zawsze nowa. Późno Cię ukochałem. We mnie byłeś, ja zaś byłem na zewnątrz i na zewnątrz Cię poszukiwałem. Sam pełen brzydoty biegałem za pięknem, które stworzyłeś. Byłeś ze mną, ale ja nie byłem z Tobą. Z dala od Ciebie trzymały mnie stworzenia, które nie istniałyby w ogóle, gdyby nie istniały w Tobie. Przemówiłeś, zawołałeś i pokonałeś moją głuchotę. Zajaśniałeś, Twoje światło usunęło moją ślepotę. Św. Augustyn.

Trzeba nam z jasną duszą wyjść na spotkanie Chrystusa. Św. Sofroniusz, biskup.

Podziwiamy lekarza gdy przywraca zdrowie ludziom, zdawałoby się nieuleczalnie chorym. Słusznie podziwu godnym jest Chrystus, gdy leczy rany, dla których nie ma lekarstwa, a grzesznikowi i nierządnicy tak całkowicie przywraca zdrowie duszy, że czyni ich godnymi nieba. Św. Jan Chryzostom.

Gdy zzujesz z siebie śmiertelność i obleczesz się w nieśmiertelność, wtedy zobaczysz Boga w tej mierze, w jakiej na to zasłużyłeś. Św. Teofil z Antiochii.

Z Boskiego Serca wypływają nieustannie trzy strumienie. Pierwszy jest strumieniem miłosierdzia dla grzeszników, strumieniem sprowadzającym ducha żalu i pokuty. Drugi jest strumieniem miłości niosącym pomoc wszystkim uciśnionym, zwłaszcza tym, co dążą do doskonałości, by mogli znaleźć moc do pokonania przeszkód. Z trzeciego zaś strumienia płynie miłość i światło dla wiernych Jego przyjaciół, których pragnie zjednoczyć z sobą przekazując im swoją naukę i przykazania, aby każdy z nich na swój sposób poświęcił się całkowicie pomnażaniu Jego chwały. Św. Małgorzata Maria Alacoque.

Rodzimy się jako niepełni, niedoskonali, niedojrzali, gdy nie został w nas ukształtowany obraz Chrystusa. Św. Grzegorz z Nyssy.

Pierwsze zmartwychwstanie polega na nawróceniu serca, a śmierć druga człowieka na wiecznej karze. Niech każdy stara się mieć udział w pierwszym zmartwychwstaniu, jeśli chce uniknąć kary drugiej śmierci. Ci, którzy w obecnym życiu, przemienieni pod wpływem bojaźni Bożej, przechodzą z życia złego do życia dobrego, przechodzą zarazem ze śmierci do życia, a następnie ich poniżenie zamieni się w chwałę. Św. Fulgencjusz z Ruspe.

Chrystus wzywa grzeszników do wejścia w swe serce, karci nieład serca, bo tam właśnie On mieszka i tam przemawia. Św. Bernard, opat.

Chrześcijanin odradza się dzięki temu samemu Duchowi, dzięki któremu narodził się Chrystus. Dzięki temu samemu Duchowi dostępujemy odpuszczenia grzechów, dzięki któremu Chrystus nie miał w ogóle grzechu. Św. Augustyn.

Świat się nie nawraca mądrością ludzi, ale mocą Bożą. Św. Grzegorz, papież.

Podobnie jak człowiek zewsząd otoczony światłem nie patrzy w ciemność, tak też jest niemożliwe, aby ten, kto kieruje swe spojrzenie ku Chrystusowi, mógł je zatrzymać na jakiejś marności. Św. Grzegorz z Nyssy.

Każdy człowiek nosi w sobie tęsknotę za życiem wiecznym i pragnie ją urzeczywistnić. Przyznają to nawet ludzie niegodziwi, choć mylą się co do sposobu osiągnięcia tego celu. Łudzą się, że szczęśliwą wieczność zdobędą bez wyrzeczenia się ohydy grzechów. Św. Bonawentura.

Jeżeli teraz nie poprawię się z moich błędów i wad, to może już nie będę miał ani łaski, ani siły i sposobności później nad sobą pracować. Bł. Alfons Maria Mazurek.

Upadając i podnosząc się, nauczyłam się iść pod górę. Św. Teresa z Avila.

Kiedy odwracamy się od zła z obawy przed karą, jesteśmy wtedy jako niewolnicy, albo też zachęca nas nagroda i jesteśmy podobni do najemników. Albo jesteśmy posłuszni dla samego dobra i dla miłości tego, który rozkazuje, a wtedy jesteśmy jako dzieci. Św. Bazyli z Cezarei.

Już wielkim złem jest nie czynić żadnego dobra. Św. Franciszek Salezy.

Bóg zaprasza nas do siebie częstymi wizytami swojej łaski, swoim słowem, swoimi dobrodziejstwami i swoimi karami. Św. Albert Wielki.

Zbyt często czyste sumienie jest tylko rezultatem marnej pamięci. Św. Ambroży.

Nawrócenie jest zwróceniem się do Boga. Uświęcenie jest napełnieniem się Bogiem. Nawrócenie i uświęcenie są dziełami Boga. Bł. Matka Teresa z Kalkuty.

W głębi serca tkwi korzeń wielkiego dobra, i niestety, wszelkiego zła. To tam musi dokonać się nawrócenie lub metanoia, to znaczy zmiana kierunku, mentalności, życiowego wyboru. Paweł VI.

Poznanie Boga miłości miłosiernej jest niewyczerpalnym źródłem nawrócenia. Ci, którzy Takiego Boga poznali nie mogą żyć inaczej, jak stale nawracając się. Jan Paweł II.

Rozpoznając w sobie nowych mężczyzn i kobiety, odrodzonych dzięki łasce chrztu, rozmawiajcie z Jezusem poprzez modlitwę i słuchanie słowa; doświadczajcie radości pojednania w sakramencie pokuty; przyjmujcie Go i służcie Mu w braciach. Odkryjecie prawdę o sobie samych, wewnętrzną jedność, i znajdziecie owe Ty, które uwalnia od strapień, obsesji i odbierającego spokój, nieokiełznanego subiektywizmu. Jan Paweł II.

Rozpocznij na nowo od Chrystusa ty, który zaznałeś miłosierdzia. Rozpocznij na nowo od Chrystusa ty, który przebaczyłeś i otrzymałeś przebaczenie. Rozpocznij na nowo od Chrystusa ty, który znasz ból i cierpienie. Rozpocznij na nowo od Chrystusa ty, który doznajesz pokusy obojętności. Jan Paweł II.

Nawrócenie, to wewnętrzny ruch od siebie ku Bogu, który pozwala odnaleźć siebie w sposób nowy i autentyczny. Punktem wyjścia jest uświadomienie sobie własnego ubóstwa i potrzeby zbawienia. Przeszkodą lub hamulcem w procesie nawrócenia jest pycha, zarozumiałość i zadufanie w sobie, które rodzą przemoc, kłamstwo, niegodziwość. Jan Paweł II.

Krytyczne spojrzenie na siebie jest warunkiem ukształtowania dorosłej i dojrzałej osobowości. Poprzez nieustanny proces nawrócenia i odnowy człowiek posuwa się naprzód stromą ścieżką samopoznania, panowania nad własną wolą oraz unikania zła i pełnienia dobra. Jan Paweł II.

Trudno jest uznać własne błędy. Łaska przemienia serce, pozwalając doświadczyć bezpośrednio i namacalnie miłości Ojca. Jan Paweł II.

Moją misją jest głosić ludziom, nawet największym grzesznikom, z Bóg jest bogaty w miłosierdzie i że Jezus Chrystus najwięcej serca okazywał celnikom i jawnogrzesznicom. Jak dobrze wiemy, w odpowiedzi na miłość Jezusa celnicy i jawnogrzesznice zawierzali Mu samych siebie i odnajdywali nadzieję, nawet jeśli przedtem byli ogarnięci rozpaczą. Jan Paweł II.

Kościół dokonuje dzieła pojednania ukazując człowiekowi drogi i ofiarowując mu środki. Jan Paweł II.

Nikt nie może uchylić się od obowiązku codziennego poszukiwania drogi, na której Bóg sam wychodzi mu na spotkanie. Zastanawiajcie się poważnie nad waszym powołaniem i bądźcie gotowi odpowiedzieć Bogu, który wzywa, byście zajęli miejsce przygotowane od wieków dla was. Jan Paweł II.

Wypłynąć na głębię znaczy odrzucić wszelkie negatywne propozycje i oddać wszystkie twórcze zdolności i cały entuzjazm w służbę Chrystusowi. Jan Paweł II.

Prawdziwe poznanie Boga miłosierdzia, Boga miłości łaskawej, jest stałym i niewyczerpalnym źródłem nawrócenia, nie tylko jako doraźnego aktu wewnętrznego, ale jako stałego usposobienia, jako stanu duszy. Ci, którzy w taki sposób poznają Boga, w taki sposób Go widzą, nie mogą żyć inaczej, jak stale się do Niego nawracając. Jan Paweł II.

W Sercu Chrystusa objawia się Bóg jako Miłość, objawia się jako wierny w miłości, pomimo grzechu człowieka, pomimo wszystkich grzechów i niewierności, jakie wypełniają dzieje ludzkości na ziemi. Ludzkie Serce Boga-Człowieka świadczy najpełniej i nieodwołalnie o miłości Boga, która jest wierna. Jan Paweł II.

Kościół posługuje się metodą dialogu, aby lepiej prowadzić ludzi do nawrócenia i pokuty na drodze odnowy sumienia i życia w świetle tajemnicy odkupienia i zbawienia, dokonanego przez Chrystusa oraz powierzonego posłudze Kościoła. Jan Paweł II.

Gdyby miało mi się zdarzyć to, co Szawłowi, zanim stał się Pawłem, nie wahałbym się nawrócić. Gandhi.

Kiedy poznasz, że popełniłeś błąd, nie wahaj się go naprawić. Tylko wtedy będziesz mieć czyste sumienie. Zwłoka w zadośćuczynieniu przykuwa duszę do zła każdego dnia coraz mocniej i oswaja z brakiem szacunku do siebie. S. Pellico.

Ja nazywam nawróceniem przejście od frywolnego, zmysłowego i pozbawionego jakichkolwiek reguł życia do życia pokornego, umartwionego i uregulowanego. La Colombiere.

Byłoby dla nas równie niebezpieczne poznanie Boga bez poznania naszej nędzy i poznanie naszej nędzy bez poznania Boga. B. Pascal.

Nie ma nic wznioślejszego od przybliżania się bardziej od innych do Boskości, a więc i rozsiewania promieni Boskości pośród rodzaju ludzkiego. Beethoven.

Do Boga można się zbliżyć na trzech skrzydłach, miłości, modlitwy i czystości. D. Giuliotti.

Jakże wielką radość ma matka, kiedy widzi pierwszy uśmiech swego dziecka. Taką samą radość odczuwa zawsze Bóg, kiedy widzi z wysokości nieba grzesznika, kiedy zaczyna modlić się do Niego całym sercem. F. Dostojewski.

Dopóki przebywamy na tym świecie, trzeba się nam nawracać. Jesteśmy oto gliną w ręku garncarza. Garncarz, jeśli sporządzi naczynie, które w jego ręku kruszy się i łamie, wyrabia je na nowo. Kiedy jednak włoży je do ognia, nie może już później zmienić. Dopóki jesteśmy na tym świecie, całym sercem odwracamy się od wszelkich naszych grzechów popełnionych w ciele, abyśmy wykorzystali dany nam czas na nawrócenie i dostąpili zbawienia od Pana. Po opuszczeniu tego świata nie będziemy już mogli wyznawać naszych win ani się nawracać. Anonim.

Nawracajmy się całym sercem, aby nikt z nas nie zginął. Anonim.