Zbawienie

Człowiek nie śmiał zwracać twarzy ku niebu, spuszczał oczy ku ziemi, a nagle otrzymał łaskę Chrystusa, a wszystkie twoje grzechy zostały ci odpuszczone. Ze złego sługi stałeś się dobrym synem. Podnieść więc oczy ku Ojcu, który cię odkupił przez swego Syna i powiedz Ojcze nasz. Ale nie żądaj żadnego przywileju. W szczególny sposób jest On Ojcem Chrystusa, a nas natomiast stworzył. Św. Ambroży.

Kto pragnie się zbawić, niech stanie się głupim na tym świecie, aby od Pana usłyszał, że jest mądry. Bóg pragnie, abyśmy byli głupimi w sprawach światowych, a roztropnymi w sprawach niebieskich. Św. Atanazy.

Z miłosierdzia Bożego stanę się kimś, jeżeli dojdę do Boga. Św. Ignacy Antiocheński.

Uczyniłem cię na obraz mojego Bóstwa, gdy cię stwarzałem; uczyniłem siebie na twój obraz, gdy przyjąłem ludzką naturę, aby cię odtworzyć. Oddałem się tobie, ty oddaj się Mnie. Św. Bonawentura.

Nieśmiertelny Bóg przyjął śmiertelną naturę, aby za nas umrzeć i swoją śmiercią naszą naturę unicestwić. Św. Augustyn.

Warunkiem wiedzenia Boga jest czystość serca. Św. Grzegorz z Nyssy.

Słowo stało się szafarzem łask Ojca dla dobra ludzi. Dla nich dokonało tylu dzieł. Ono ukazało Boga ludziom, a człowieka przedstawiło Bogu. Zachowało niewidzialność Ojca, aby człowiek nie lekceważył Boga i miał cel swoich pragnień. Św. Ireneusz.

Bóg niczym bardziej się nie raduje, jak nawróceniem i zbawianiem człowieka. Św. Grzegorz z Nazjanzu.

Jednorodzony Syn Boży stał się Synem Człowieczym, by synów ludzkich uczynić synami Bożymi. On, w ludzkim ciele sługa, w tym ciele służył tym, którzy są Jego sługami; czyni ich wolnymi, aby mogli oglądać Boga w postaci Bożej. Św. Augustyn.

Bóg spojrzał na świat wstrząsany lękiem, z miłością pociąga go ku sobie, wzywa swą łaską, trzyma umiłowaniem i przywiązuje uczuciem. Św. Piotr Chryzolog.

Słowo od początku zapowiedziało, że Bóg będzie widziany przez ludzi, że będzie żył i przebywał na ziemi między nimi, będzie mówić i zbliży się do dzieła rąk swoich, by zbawić człowieka i dać się przez niego uchwycić, aby człowiek pochwycony przez Ducha Bożego miał dostęp do chwały Ojca. Św. Ireneusz.

Biegnij o duszo nie krokami ciała, ale pragnieniami i uczuciami, gdyż oczekują cię nie tylko Aniołowie i Święci, ale oczekuje cię Pan i Nauczyciel Aniołów i Świętych. Bóg Ojciec oczekuje cię jako najukochańszą córkę, Bóg Syn jako najsłodsza oblubienicę, Bóg Duch Święty jako najmilszą przyjaciółkę. Bóg Ojciec oczekuje cię by ustanowić cię dziedziczką wszystkich dóbr; Bóg Syn by ofiarować cię Bogu Ojcu jako owoc swojego narodzenia i cenę swojej krwi; Bóg Duch Święty, by uczynić cię uczestniczką swej wiecznej dobroci i rozkoszy. Oczekuje cię owa błogosławiona rodzina Króla niebieskiego, złożona z wszystkich duchów niebieskich, żeby cię przyjąć do swego grona. Św. Hieronim.

Bóg Ojciec zesłał swojego Syna na ziemię, dał Go jak trzos wypełniony miłosierdziem, który rozerwany w męce, wydał z siebie ukrytą w nim cenę naszego zbawienia. Gdy dał się poznać Bóg Człowiek, nie dała się ukryć łaskawość Pana. Św. Bernard.

Słowo uświęciło ludzi, Duch Boży ich umocnił, stary człowiek został pogrzebany w wodzie chrztu, a narodził się nowy, kwitnący łaską. Oto ten, który był nieprzyjaciele, stał się przyjacielem, obcy stał się synem, bezbożny stał się świętym i bogobojnym. Św. Asteriusz.

Jednorodzony Syn Boży, chcąc nam dać udział w swoim bóstwie, przyjął naszą naturę, aby stawszy się człowiekiem, ludzi uczynić bogami. Wszystko, co od nas przyjął, w całości przeznaczył dla naszego zbawienia. Ciało swe ofiarował Bogu Ojcu jako przebłaganie za nas. Krew swoją wylał dla naszego odkupienia i obmycia, abyśmy wykupieni z nieszczęśliwej niewoli, dostąpili oczyszczenia ze wszystkich grzechów. Św. Tomasz z Akwinu.

Trzeba gorliwie zabiegać nam o zbawienie, aby diabeł podstępnie wprowadzając nas w błąd, nie oddalił nas od życia. Św. Barnaba.

Temu, kto posiada Boga, nie brakuje niczego, jeśli sam należy do Boga. Św. Cyprian.

Ten, który cię stworzył wie również, co ma z tobą zrobić. Św. Augustyn.

Imię Boga daje zbawienie upadłemu światu i prosimy, by to Imię było uświęcane przez nasze życie. Św. Piotr Chryzolog.

Usprawiedliwienie grzesznika jest większym dziełem, aniżeli stworzenie nieba i ziemi, ponieważ niebo i ziemia przeminą, a zbawienie i sprawiedliwość wybranych, czyli tych, których wybrał, będą trwać wiecznie. Św. Augustyn.

Szczęśliwa wina, skoro ją zgładził tak wielki Odkupiciel. Św. Tomasz z Akwinu.

Niebo nie ma bram. Kto pragnie do niego wejść może tego dokonać, gdyż Bóg jest miłosiernym i czeka z otwartymi ramionami, aby nas dopuścić do swojej chwały. Św. Katarzyna z Genui.

życie to czas, w którym szukamy Boga, śmierć to czas, w którym Go odnajdujemy; wieczność to czas w którym Go posiadamy. Św. Franciszek Salezy.

Przez cierpienie i miłość odrodziłem je dla Jezusa. Mogę zapomnieć o sobie, ale nie o moich duchowych dzieciach. Mogę was zapewnić, że kiedy Pan mnie wezwie, powiem Mu, Panie, będę stał u bramy nieba, aż zobaczę, że weszły wszystkie moje duchowe dzieci.¬†Św. Ojciec Pio.

Słowo Boże zamieszkało w człowieku i stało się Synem Człowieczym, by przyzwyczaić człowieka do objęcia Boga, a Boga do zamieszkania w człowieku, zgodnie z upodobaniem Ojca. Św. Ireneusz.

Imię Jezus została nam dane jako lekarstwo na wszystkie nasze cierpienia. Św. Bazyli Wielki.

Kto się dużo modli, ten się zbawi i uświęci. Kto się mało modli, ten wciąż jest narażony na niebezpieczeństwa. Kto się nie modli ten traci. Św. Ojciec Pio.

Pamiętajcie, że nie jesteśmy z tej ziemi. Mamy tu misje do spełnienia: zbawienie duszy i danie wszystkim dobrego przykładu. Św. Ojciec Pio.

Bóg najłaskawiej postanowił, aby to, co dla zbawienia wszystkich narodów objawił, pozostało na zawsze zachowane w całości i przekazywane było wszystkim pokoleniom. Sobór Watykański II.

Usprawiedliwienie jest nie tylko odpuszczeniem grzechów, lecz także uświęceniem i odnowieniem wewnętrznego człowieka. Sobór Trydencki.

Pierwszym warunkiem zbawienia jest poznanie własnej grzeszności, również tej grzeszności dziedzicznej i wyznanie jej przed Bogiem, który niczego innego nie oczekuje, jak tylko przyjąć to wyznanie i zbawić człowieka. Jan Paweł II.

Podnieście głowy i zobaczcie cel waszej drogi. Jeśli idziecie za Chrystusem, jeśli przewodzi wam Duch Święty, to nie może być innego celu, jak dom Ojca, który jest w niebie. Tego celu nie można stracić z oczu. Jan Paweł II.

Zbawić to wyzwolić od zła. Chodzi nie tylko o zło społeczne, takie jak niesprawiedliwość, zniewolenie, wyzysk, choroby, katastrofy, klęski żywiołowe i wszystko, co nazywa się nieszczęściem w dziejach ludzkości. Zbawić, to wyzwolić od zła radykalnego, ostatecznego. Takim złem nie jest sama tylko śmierć. Śmierć już nie jest takim złem, skoro przychodzi po niej zmartwychwstanie. Jan Paweł II.

Celem spotkania Jezusa z człowiekiem jest jego zbawienie. Tego zbawienia Chrystus nie narzuca, lecz je proponuje. Oczekuje, że człowiek przyjmie je z ufnością, która uzdolni jego umysł do wielkodusznych decyzji, prowadzących do naprawienia wyrządzonego zła i do szerzenia dobra. Jan Paweł II.

Jezus jest cierpliwym towarzyszem podróży, umie uszanować tempo i rytm ludzkiego serca, choć nigdy nikomu nie szczędzi zachęty na drodze do ostatecznego zbawienia. Jan Paweł II.