Duch Święty

Czym dusza jest dla ciała w człowieku, tym Duch Święty jest dla Ciała Jezusa Chrystusa, którym jest Kościół Duch Święty sprawia w Kościele to samo, co dusza w członkach ciała. Św. Augustyn.
 Wyznanie, że Jezus jest Panem, dokonuje się w Duchu Świętym u tych, którzy przyjmują Jego panowanie, bo Duch ze wszystkich stron wychodzi naprzeciw tych, którzy zbliżają się do Niego przez wiarę. Św. Grzegorz z Nyssy.

Jeśli w samej zapowiedzi już był Duch Święty, jakże mogłoby Go zabraknąć w wypełnieniu? Św. Ambroży.

Wszyscy wprawdzie dostępują odpuszczenia grzechów, ale uczestnictwo w Duchu Świętym dawane jest każdemu według stopnia wiary. Jeśli się mało trudziłeś, mało otrzymasz. Jeśli wiele pracowałeś, otrzymasz wiele. Dla siebie biegniesz, pilnuj więc tego, co jest pożyteczne dla ciebie. Św. Cyryl Jerozolimski.

Tak jak w Synu widzi się Ojca, tak i w Duchu Świętym widzi się Syna. Św. Bazyli Wielki.

Chrystus w Jordanie nie dla samego siebie przyjął Ducha Świętego, ale też raczej przyjął Go w sobie dla nas, a przez Niego spłynęły na nas także wszelkie dobra. Św. Cyryl Aleksandryjski.

Duch Święty daje nam powrót do raju, otwiera nam bramy niebios i czyni nas znowu przybranymi dziećmi Bożymi. On też daje nam udział w łasce Chrystusa i sprawia, że stajemy się synami światłości. Duch Święty jest zadatkiem przyszłej chwały. Św. Bazyli Wielki.

Pan obiecał nam posłać Ducha Świętego jako Pocieszyciela, aby nas przygotować dla Boga. Jak bez wody nie da się zaczynić suchej maki i wyrobić w niej jednego ciasta i jednego chleba, tak i my nie możemy stać się jedno w Jezusie Chrystusie bez wody, która przychodzi z nieba. Jak zeschnięta ziemia nie wydaje plonu bez wilgoci, tak my, którzy byliśmy suchym drzewem, nie wydalibyśmy owoców życia bez deszczu zesłanego z woli niebios. Św. Ireneusz.

Łasce Ducha Świętego obca jest ociężałość i zwlekanie. Św. Ambroży.

Schnące drzewo, gdy otrzyma wodę, wypuszcza pędy. Tak samo grzesznik przyniesie owoce sprawiedliwości, gdy przez pokutę stanie się godny daru Ducha Świętego. Św. Cyryl Jerozolimski.

Ciała przejrzyste i nieskażone jaśnieją w zetknięciu z promieniem światła i same jarzą się blaskiem i innym tego blasku z siebie udzielają. Podobnie też dusze, noszące w sobie Ducha Świętego, są przez Niego oświecone, stają się uduchowione i łaską oświecają innych. Św. Bazyli Wielki.

Duch Święty, który do duszy przychodzi, nosi drogocenne znamię Krwi Słowa, zabitego Baranka. Ta właśnie Krew skłania Go, by przybył, chociaż Duch Święty sam siebie skłania i przybyć pragnie. Św. Maria Magdalena de Pazzi.

Duch Święty pobudza nas do modlitwy. Św. Augustyn.

Kiedy dwie rzeki spotykają się, wówczas w ten sposób łączą swój bieg, iż mniejsza traci swe imię, a przyjmuje imię większej. Podobnie dzieje się, gdy Duch Święty przybywa do duszy, aby się z nią zjednoczyć. Trzeba więc, aby dusza, która jest mniejsza, zatracała swe imię, a zdała się zupełnie Duchowi Świętemu. Dzieje się to wówczas, kiedy tak się w Niego przemienia, iż staje się jedno z Nim. Św. Maria Magdalena de Pazzi.

Duch jest życiem. Św. Augustyn.

Przyjdź Duchu Święty i zabierz wszystko, co przeszkadza nam być zabranym przez ciebie. Św. Maria Magdalena de Pazzi.

Ty, Duchu prawdy, jesteś nagrodą świętych, orzeźwieniem dusz, światłem w ciemnościach, bogactwem ubogich, skarbem miłujących, nasyceniem głodnych, umocnieniem pielgrzymów. Ty, Duchu Święty, jesteś skarbem wszelkich skarbów. Św. Maria Magdalena de Pazzi.

Bóg rozbudza przez Ducha Świętego miłość w swych wiernych po całej ziemi. Św. Paulin z Noli.

Ten Duch Święty, który jest szafarzem najtajniejszych skarbów Ojca oraz stróżem zamysłów Ojca i Syna, przybywa do dusz tak łagodnie, tak niezauważalnie, iż tylko niewielu dostrzega Jego prawdziwą wielkość. Św. Maria Magdalena de Pazzi.

Kiedy przemawia Duch Święty, to nie tylko złość słabnie, ale i słabość nabiera mocy. Św. Augustyn.

Jeden i ten sam Duch Święty działa w różny sposób z woli Boga i w imię Chrystusa. Św. Cyryl Jerozolimski.

Pan powierzył Duchowi Świętemu swoją własność, to jest człowieka, który wpadł w ręce zbójców. Nad nim się wzruszył, opatrzył jego rany i za niego dał dwa królewskie denary. Św. Ireneusz.

Otrzymaliśmy prze Ducha Świętego obraz i napis Ojca. Św. Ireneusz.

Ten, kto został uznany godnym daru Ducha Świętego, zostaje oświecony na duszy i wyniesiony ponad to, co ludzkie, widzi to, co dotąd było mu nieznane. Św. Cyryl Jerozolimski.

Nazywamy uduchowionym takiego człowieka, który już nie żyje według ciała, lecz którego prowadzi Duch Boży. I podobnie jak moc widzenia działa w zdrowym oku, tak też działa Duch Święty w duszy oczyszczonej. Św. Bazyli Wielki.

Kto napełniony jest Duchem Świętym, ten przemawia różnymi językami. Różne języki to różne sposoby świadczenia o Chrystusie. Przemawiamy nimi wtedy, gdy inni widzą je w nas. Mowa jest skuteczna wtedy, kiedy przemawiają czyny. Św. Antoni z Padwy.

W Duchu Świętym otrzymujemy wszystkie dobra tego wieku i wieku przyszłego i możemy już oglądać jak w zwierciadle to wszystko, co nam jest obiecane i czego przez wiarę oczekujemy. A jeśli tak wielkie są zadatki, to czymże będzie ich pełnia? Św. Bazyli Wielki.

Tam, gdzie jest Kościół, tam jest i Duch Boży. Św. Ireneusz.

Ci, którzy noszą Ducha Bożego, są prowadzeni do Słowa, to znaczy do Syna. Syn przedstawia ich jednak Ojcu, a Ojciec udziela im niezniszczalności. Bez Ducha Świętego nie można więc widzieć Ojca, a bez Syna nikt nie może zbliżyć się do Ojca, ponieważ Syn jest poznaniem Ojca, a poznanie Syna dokonuje się przez Ducha Świętego. Św. Ireneusz.

Duch Święty jest przewodnikiem duszy, bez Niego nic nie można. Dusza, z Duchem Świętym, jest jak winogrono, z którego wydobywa się smakowity likwor, kiedy się je ściśnie. Bez Ducha Świętego dusza jest jak kamień, z którego nic nie można wycisnąć. Św. Jan Maria Vianney.

Czego bowiem dotknie Duch Święty to jest uświęcone i przemienione? Cyryl Jerozolimski.

Duch Święty rozlany w nas czyni to, co woda, obmywa, ochładza, odnawia i nawadnia. Oczyszcza nas z brudu i uśmierza płomień naszej pożądliwości. Odnawia nas pokarmem Boskiego Słowa oraz Sakramentem Ołtarza. Wlewa w nas duchowe pocieszenie. Św. Albert Wielki.

Dusza, która ma Ducha Świętego, rozsmakowuje się w modlitwie tak, że znajduje czas na nią zawsze zbyt krótki, nigdy nie traci świętej obecności Boga. Św. Jan Maria Vianney.

Chrześcijanin prowadzony przez Ducha Świętego nie trudzi się, zostawiając dobra tego świata, aby biec za dobrami nieba. Umie dobrze rozróżnić. Św. Jan Maria Vanney.

Stary Testament głosił wyraźnie Ojca, Syna zaś bardzo niejasno. Nowy objawił Syna i pozwolił dostrzec Bóstwo Ducha. Teraz Duch Święty mieszka pośród nas i udziela nam jaśniejszego widzenia samego siebie. Nie było rzeczą roztropną głosić otwarcie Syna, gdy nie uznawano jeszcze Bóstwa Ojca, i dodawać Ducha Świętego jako nowy ciężar, jeśli można użyć nieco śmiałego wyrażenia, kiedy jeszcze Bóstwo Syna nie było uznane. Jedynie na drodze postępu i przechodzenia od chwały do chwały światło Trójcy Świętej zajaśnieje w pełniejszym blasku. Św. Grzegorz z Nazjanzu.

Jest rzeczą właściwą, aby Duch Święty rządził stworzeniem, uświęcał je i ożywiał, ponieważ jest Bogiem współistotnym Ojcu i Synowi. Do Ducha Świętego należy panowanie nad życiem, ponieważ będąc Bogiem, zachowuje stworzenie w Ojcu przez Syna. Liturgia bizantyjska.

W przypadku człowieka, Bóg ukształtował go własnymi rękami, to znaczy przez Syna i Ducha Świętego i wycisnął na ukształtowanym ciele własną formę w taki sposób, by nawet to, co widzialne, miało Boski kształt. Św. Ireneusz.

Jeśli jesteśmy w komunii z Duchem Świętym, to On daje nam powrócić do raju, otwiera nam bramy nieba i czyni nas przybranymi dziećmi Bożymi. Dzięki Niemu możemy z ufnością nazywać Boga naszym Ojcem. On daje nam uczestnictwo w łasce Chrystusa i sprawia, że stajemy się synami światłości. Duch Święty jest również zadatkiem przyszłej chwały. Św. Bazyli Wielki.

Jak moc świętego człowieczeństwa Chrystusa sprawia, że wszyscy, w których jest ona obecna, tworzą jedno ciało, myślę, że w taki sam sposób Duch Boży, który mieszka we wszystkich, jeden i niepodzielny, prowadzi wszystkich do duchowej jedności. Św. Cyryl Aleksandryjski.

Duch Święty ma swoją szkołę w głębi dusz, którzy o to proszą i gorąco pragną mieć Go za Nauczyciela. Działanie Ducha świętego w duszy jest łagodne, miłe i przyjemne, a Jego brzemię bardzo lekkie. Duch Święty przychodzi jako prawdziwy obrońca; gdyż przychodzi, aby zbawiać, leczyć, nauczać, radzić, umacniać, pocieszać, oświecać, najpierw umysł tego, kto Go przyjmuje, a następnie, poprzez uczynki tego ostatniego, w umysłach innych ludzi. Św. Cyryl Jerozolimski.

Duch Święty uświęca człowieka poprzez: wszelkie porywy, poruszenia, upomnienia i wyrzuty wewnętrzne, światła i olśnienia, których Bóg dokonuje w nas, darząc nasze serce błogosławieństwami, troską i ojcowską miłością, aby nas przebudzić, poruszyć i pociągnąć do świętych cnót, umiłowania nieba, dobrych postanowień; słowem do tego wszystkiego, co prowadzi do życia wiecznego. Św. Franciszek Salezy.

Duch Święty posługuje się człowiekiem jako narzędziem. Św. Tomasz z Akwenu.

Chrześcijanin prowadzony przez Ducha Świętego nie trudzi się, zostawiając dobra tego świata, aby biec za dobrami Nieba. Umie docenić różnice. Św. Jan Vanney.

Wszelka rada dotycząca zbawienia ludzkiego pochodzi od Ducha Świętego. Św. Tomasz z Akwenu.

Dla chrześcijan każdy dzień jest zesłaniem Ducha Świętego. Orygenes.

Niech Duch Święty będzie z naszymi prześladowanymi braćmi. On, który inspiruje dusze i rozlewa w sercu wierzących bohaterską siłę. Jan Paweł II.

Duch Święty kształtuje osobowość ludzi powołanych, uzdatniając ich do szczególnej konsekracji i upodobniając do Chrystusa czystego, ubogiego i posłusznego. Jan Paweł II.

W Duchu, który w sakramencie małżeństwa utrwala i uświęca związek małżonków, znajduje moc i oparcie misja rodziców, powołanych, aby czynić z rodziny pierwszą i podstawową rzeczywistość Kościoła. Jan Paweł II.

Z daru Ducha Świętego czerpie pokarm chrześcijańskie szkolnictwo i katecheza, opieka nad chorymi i ubogimi, troska o postęp cywilizacyjny człowieka i działalność charytatywna, których celem jest budowanie wspólnoty i kierowanie jej życiem. Jan Paweł II.

Duch Święty ośmiela nas, każe nam kontemplować chwałę Boga w codziennym życiu i pracy. Jan Paweł II.

Duch Święty sprawia, że ludzie się wzajemnie rozumieją i akceptują, że rozpoznają się jako dzieci Boga, zmierzające do tego samego celu, czyli życia wiecznego, że mówią tym samym językiem mimo podziałów kulturowych i rasowych. Jan Paweł II.

Działania Ducha Świętego w Kościele i w świecie nie można oczywiście opisać za pomocą analiz statystycznych ani innych metod naukowych, ponieważ dokonuje się ono na innej płaszczyźnie, na płaszczyźnie łaski, i daje się poznać przez wiarę. Jest to często działanie ukryte, tajemnicze, ale skuteczne. Jan Paweł II.

Działanie Ducha Świętego objawia się poprzez różnorodne charyzmaty, które wzbogacają Kościół powszechny i pozwalają mu wzrastać. Czas Ducha, jaki obecnie przeżywamy, otwiera na wielość środków wyrazu, na pluralizm metod i form, w których objawia się bogactwo i żywotność Kościoła. Jan Paweł II.

Czekam na Ducha Świętego, który jest Ogniem Bożym. Zostałem stworzony, aby nieustannie czekać i spalać się w oczekiwaniu. Od ponad pół wieku nie jestem zdolny robić nic innego. L. Bloy.

Nie zasmucajcie Ducha Świętego przez złe czyny i przewrotne myśli, aby nie zaprzestał osłaniać was swoim światłem. To nie światło Ducha Świętego, wieczne i ożywiające, gaśnie, ale raczej Jego zasmucenie, czyli oddalenie, pozbawiając umysł światła poznania, pozostawia go w ciemnościach i mroku. Diadoch, biskup Fotyki.