Ubóstwo

Synu, nie odwracaj wsparcia ubogiemu, nie bądź nieczuły na wzrok potrzebujących. Księga Syracha.

Nakłoń swe ucho ubogiemu i odpowiedz z miłością na jego pozdrowienie. Księga Przysłów.

Kto czyni miłosierdzie względem ubogich, daje pożyczkę Panu, który zapłaci mu za jego dobry uczynek. Księga Syracha.

Nie odrzucaj błagania ubogiego, nie odwracaj wzroku od potrzebujących. Księga Syracha.

Wspomagaj ubogiego według jego potrzeb, nie odsyłaj go z pustymi rękami. Mądrość Syracha.

Cóż może być nędzniejsze od nędzarza, który nad własną nędzą się nie lituje? Św. Augustyn.

Nie pochwalam prostego ubóstwa, lecz tylko takie, które cierpliwie znosimy z miłości do Ukrzyżowanego Zbawiciela. Tym bardziej chwalę ubóstwo upragnione, które z miłości do Niego dobrowolnie podejmujemy. Św. Piotr z Alkantary.

Jeżeli nie stać was na opuszczenie wszystkiego, to przynajmniej tak posiadajcie rzeczy tego świata, aby przez nie świat was nie posiadł. Św. Grzegorz Wielki.

Chwalebną i godną wszelkiej chwały jest ta zamiana: rzecz się dóbr ziemskich, aby mieć dobra niebieskie, zasługiwać na niebieskie, zamiast na ziemskie, otrzymać sto za jeden i posiąść życie błogosławione na wieki. Św. Klara.

Chrystus przyszedł na ten świat w wielkiej pokorze i będąc bogatym, stał się dla nas ubogim, abyśmy byli ubogaceni Jego ubóstwem. Św. Atanazy.

Posługa ubogim powinna być przedkładana ponad wszelką inną działalność i niezwłocznie spełniana. Św. Wincenty a Paulo.

Błogosławieni są ubodzy w duchu, to znaczy dobrowolnie ubodzy. Św. Piotr z Alkantary.

Nie wystarczy, że służycie ubogim w ich chorobach ciała, trzeba jeszcze, abyście służyli im w niedostatkach duszy, ponieważ potworne bóle, które odczuwają w swoim sercu, są poważniejsze od tych, których doznaje ciało. Św. Józef Kottolengo.

Miłosierdzie wobec ubogich leczy trąd skąpstwa i czyni duszę bogatą. Św. Antoni z Padwy.

Jedynie w niebie poznamy, jaki dług mamy wobec ubogich, ponieważ z ich powodu moglismy mocniej kochac Boga. Bł. Matka Teresa z Kalkuty.

Ręce ubogiego niosą nasze jałmużny do raju. Dawanie ubogiemu naszego dobra jest jak dawanie go w ręce Jezusa Chrystusa. Św. Jan Bosko.

Jaka korzyść z wybijania ścian klejnotami, kiedy Chrystus jest w niebezpieczeństwie z powodu głodu ubogiego? To, co posiadasz nie należy do ciebie, tobie zaś zostało powierzone jego zarządzanie. Św. Girolamo.

Modlitwa biedaka zawsze miła dociera do tronu Przedwiecznego. Św. Jan Bosko.

Nie możemy robić nic lepszego, aby zapewnić sobie szczęście, jak żyć i umrzeć w służbie ubogim. Św. Wincenty a Paolo.

Kiedy nauczymy się szukać Boga i Jego woli, nasze kontakty z ubogimi staną się środkami wielkiej świętości dla nas samych i dla innych. Bł. Matka Teresa z Kalkuty.

Bóg stworzył ubogiego, aby zaskarbił sobie niebo rezygnacją i cierpliwością. Św. Jan Bosko.

Jeżeli dajesz ubogiemu, taki akt miłosierdzia jest sprawiedliwością. Ubogi jest równy tobie i byłoby niesprawiedliwością, gdybyś jako przyjacielowi, mu nie pomógł, od kiedy Pan Bóg chce uczynić z tej ziemi wspólną własność wszystkich, aby jej dobra były wszystkim rozdzielone. Św. Ambroży.

W osobie ubogich, najbardziej porzuconych jest Zbawiciel. Nie są to zatem biedne dzieci, które proszą o miłosierdzie, ale to Jezus w osobie Jego biedaczków. Św. Jan Bosko.

Wasze dobra nie są niczym innym jak depozytem, który dobry Bóg złożył w wasze ręce; po tym, co konieczne wam i waszej rodzinie, reszta należy do ubogich. Św. Jan Maria Vanney.

Prawdziwe ubóstwo polega nie na tym, że się nic nie ma, ale na dobrowolnej rezygnacji z posiadania rzeczy. Oto dlaczego są ubodzy, którzy w rzeczywistości są bogaci. I wice wersa. Bł. J. M. Escriva.

Jest ubóstwo konieczne, jak ubóstwo żebraków. Jest też ubóstwo dobrowolne, owoc cnoty, które pozostawia wszystko dla miłości Chrystusa, i to jest ubóstwo doskonałe i upragnione. Ale ubóstwo ducha i pokornego serca, dla którego człowiek uważa się za nic, jest ubóstwem błogosławionym, pełnym słodyczy. Św. Albert Wielki.

Bardzo często pytają mnie, kiedy znikną głód i ubóstwo na świecie, a ja odpowiadam: Kiedy ty i ja zaczniemy się dzielić. Im więcej mamy, tym mniej dajemy. Im mniej mamy, tym więcej możemy dać. Bł. Matka Teresa z Kalkuty.

Ubodzy są bogaczami przyszłego życia. Św. Augustyn.

Niedopuszczanie ubogich do udziału w swych własnych dobrach oznacza kradzież i odbieranie życia. Nie nasze są dobra, które posiadamy, lecz należą one do ubogich. Św. Jan Chryzostom.

Gdy dajemy ubogim rzeczy konieczne, nie czynimy im ofiar osobistych, ale oddajemy im to, co należy do nich, spłacamy raczej powinność sprawiedliwości, niż wypełniamy dzieła miłosierdzia. Św. Grzegorz Wielki.

Kiedy służymy ubogim i chorym, służymy Jezusowi. Nie powinniśmy pozostawić bez pomocy bliźniego, gdyż w naszych braciach służymy Jezusowi. Św. Róża z Limy.

Człowiek jest żebrakiem wobec Boga. Św. Augustyn.

Ubogi szybciej dojdzie do nieba niż bogaty. Cnotliwy i w ubogiej szacie milszy jest Bogu. Św. Ignacy Loyola.

Im wyraźniej człowiek widzi swoją nędzę i niegodność przed Bogiem, tym większa łaska ją oświeca. Odkrycie tej nędzy początkowo zasmuca i niepokoi, ale później staje się źródłem radości i rozwoju. Św. Ojciec Pio.

Naturą ubóstwa jest nie być przywiązanym do rzeczy. Św. Maksymilian Maria Kolbe.

Pniewa Bóg kocha biednych, miłuje również wszystkich ludzi, którzy kochają biednych. Św. Wincenty a Paulo.

Jedynie w niebie poznamy, jaki dług mamy wobec ubogich, ponieważ z ich powodu mogliśmy mocniej kochać Boga. Bł. Matka Teresa z Kalkuty.

Nie możemy zrobić nic lepszego, aby zapewnić sobie szczęście, jak żyć i umrzeć w służbie ubogim. Św. Wincenty a Paulo.

Wasze dobra nie są niczym innym jak depozytem, który dobry Bóg złożył w wasze ręce. Św. Jan Maria Vianney.

Bardzo często pytają mnie, kiedy znikną głód i ubóstwo na świecie, a ja odpowiadam: ‚“Kiedy ty i ja zaczniemy się dzielić. Im więcej mamy tym mniej dajemy; im mniej mamy, tym więcej możemy dać‚”. Bł. Matka Teresa z Kalkuty.

Osoba uboga ma wszystko u Boga. Bł. Honorat Koźmiński.

Dziecię z nieba cierpiało i płakało w żłobie, abyśmy zrozumieli czym jest cierpienie w oczach Boga, że jest lekcją miłości i źródłem zasług, drogą do celu. Św. Ojciec Pio.

Boże Dzieciꬆprzyszło na świat w skrajnym ubóstwie, abyśmy nauczycieli się od Niego wyrzekania się dóbr ziemskich. Św. Ojciec Pio.

Winniśmy pokochać ubóstwo i bardziej docenić bliskość maluczkich i prostych niż wielkich tego świata. Św. Ojciec Pio.

Poznanie naszego ubóstwa nie powinno nas niepokoić; przeciwnie, musi osładzać naszego ducha, który w ten sposób jest chroniony przed miłością własną czy dobrą opinią o sobie. Św. Franciszek Salezy.

Najpierw trzeba zadośćuczynić wymaganiom sprawiedliwości, by nie ofiarować jako darów miłości tego, co się należy z tytułu sprawiedliwości. Sobór Watykański II.

Miłość Kościoła do ubogich należy do jego stałej tradycji. Jan Paweł II.

Jezus mieszka obok nas, w braciach, z którymi dzielicie codzienną egzystencję. Jego oblicze jest obliczem najuboższych, zepchniętych na margines, nierzadko ofiar niesprawiedliwego modelu rozwoju, który na pierwszym miejscu stawia zysk, a człowieka traktuje jako środek, a nie cel. Jan Paweł II.

Dom Jezusa znajduje się w każdym miejscu, gdzie człowiek cierpi, bo jego prawa nie są respektowane, nadzieje zdradzane, a udręki lekceważone. Tam, pośród ludzi znajduje się dom Chrystusa, który prosi, byście w Jego imieniu otarli płaczącym łzy i przypomnieli każdemu czującemu się samotnie człowiekowi, że nikt nie jest sam, jeśli złoży w Nim swoją nadzieję. Jan Paweł II.

Cechą wyróżniającą chrześcijanina powinna być miłość do ubogich, słabych i cierpiących. Praktyczna realizacja tego trudnego powołania wymaga całkowitego odrzucenia pozornych wartości, które każą człowiekowi poszukiwać wyłącznie własnego dobra, władzy, przyjemności, wzbogacenia za wszelką cenę. Do takiego radykalnego nawrócenia są powołani uczniowie Chrystusa. Jan Paweł II.

Każdy przejaw ubóstwa jest wyzwaniem dla chrześcijańskiego miłosierdzia. Jan Paweł II.

Brak niezbędnych środków do życia poniża człowieka.¬†Wobec tego dramatu nie może pozostać obojętne sumienie tych, którzy są w stanie mu przeciwdziałać. Jan Paweł II.

Ubóstwo, zwłaszcza gdy przeradza się w nędzę, staje się zagrożeniem dla pokoju. Miliony dzieci, kobiet i mężczyzn cierpią codziennie głód, pozbawione pewności jutra i zepchnięte na margines społeczny. Sytuacje te głęboko uwłaczają ludzkiej godności i przyczyniają się do napięć społecznych. Jan Paweł II.

Ludzie mają obowiązek wspomagania ubogich, i to nie tylko z tego, co im zbywa. Dobra ziemi są przeznaczone dla całej rodziny ludzkiej, nie mogą być wykorzystywane tylko przez nielicznych. Jan Paweł II.

Istnieje ubóstwo, równie groźne, a polega ono na braku pokarmu duchowego, odpowiedzi na najważniejsze pytania, nadziei na przyszłość. Ubóstwo ducha jest przyczyną bardzo dotkliwych cierpień. Ta forma nędzy występuje zwłaszcza w środowiskach, gdzie człowiek żyje w dobrobycie, gdyż może zaspokoić swoje potrzeby materialne, lecz pozbawiony jest drogowskazów duchowych. Jan Paweł II.

W głębi serca człowiek poszukuje sensu, potrzebuje miłości. Na tę formę ubóstwa trzeba odpowiedzieć głoszeniem, poświadczonym czynami, Ewangelii, która zbawia, która rozjaśnia nawet mroki cierpienia, przynosi miłość i miłosierdzie Boże. Głód, który trawi człowieka, to w istocie rzeczy głód Boga. Bez pociechy, którą On daje, człowiek jest pozostawiony samemu sobie, cierpi ubóstwo, ponieważ pozbawiony jest źródła autentycznego życia. Jan Paweł II.

Kościół nieustannie walczy z wszelkimi formami ubóstwa, ponieważ jest Matką i troszczy się o to, aby każdy człowiek mógł żyć w sposób w pełni odpowiadający godności dziecka Bożego.
¬†Kto naprawdę miłuje Boga, pomaga ubogim. Jan Paweł II.

Sam Bóg stał się ubogim, aby być do końca solidarnym z ludźmi. Troska o ubogiego jest znakiem prawdziwej miłości do Chrystusa, co poświadcza św. Franciszek, który całuje trędowatego, ponieważ rozpoznaje w nim cierpiącego Chrystusa. Jan Paweł II.

Jest także ubóstwo miłe Bogu, które Ewangelia nazywa błogosławionym. Dzięki niemu chrześcijanin potrafi dostrzec, że jego zbawienie pochodzi wyłącznie od Boga, gotów jest przyjąć brata i służyć mu. Stan duchowego ubóstwa jest owocem nowego serca, które daje nam Bóg. Jan Paweł II.

Gościnność jest nieustannym wyzwaniem dla chrześcijańskiej wspólnoty, która musi się czuć zobowiązana do działania, aby każdy człowiek mógł znaleźć warunki życia odpowiadające jego godności dziecka Bożego! Dzięki takim działaniom dla wielu ludzi zajaśnieje na nowo światło nadziei. Jan Paweł II.

Kościół razem z Chrystusem służy człowiekowi w potrzebie, otwiera serca i pozwala im dostrzec poza złem i cierpieniem, poza grzechem i śmiercią, nową nadzieję. Zło, które nęka, ogrom trudności, niezliczona rzesza cierpiących, wszystko to stanowi barierę, której ludzkimi siłami nie sposób pokonać. Jan Paweł II.

Kościół głosi ubogiemu nadzieję, która pochodzi od Chrystusa. On zwyciężył zło, które oszpeca człowieka, grzech, który zasklepia jego serce w egoizmie, lęk przed śmiercią, która mu zagraża. Jan Paweł II.

Ci, których przygniata nędza, są przedmiotem szczególnej miłości ze strony Kościoła, który od początku swego istnienia, mimo grzechów wielu swoich członków, nie przestał pracować, by przynieść im ulgę, bronić ich i wyzwalając. Czynił to przez niezliczone dzieła dobroczynności, które zawsze i wszędzie są niezbędne. Kongregacja Nauki Wiary, Libertatis coscientia.

Nie mogę wyobrazić sobie lepszej adoracji Boga niż praca w imię Jego dla ubogich, jako ubogi. Gandhi.

Nie wystarczy, że służycie ubogim w ich chorobach ciała, trzeba jeszcze, abyście służyli im w niedostatkach duszy, ponieważ potworne bóle, które odczuwają w swoim sercu, są poważniejsze od tych, których doznaje ciało. S. G. Cottolengo.

Lepiej jest być ubogim i czystym, niż bogatym i brudnym. Lepiej spokojnie czekać śmierci, która przyjdzie w swoim czasie niż usilnie zabiegać i trudzić się dla zysków tego życia. Chang Chao.

Ubogi czyni większe dobro bogatemu, akceptując jego miłosierdzie niż bogaty ubogiemu, ofiarując mu je. Talmud.

Ubogi, który ma nadzieję, żyje lepiej od bogatego, który jej nie ma. R. Lullo.

Można znieś wyzysk ubogich nie przez uciskanie niektórych milionerów, ale przez eliminację ignorancji ubogich i uczenie ich, by nie współpracowali z wyzyskiwaczami. Gandhi.

Kiedy jesteś przy stole, pomyśl najpierw o ubogim, ponieważ kto karmi ubogiego karmi Boga. Anonim.

Jeżeli człowiek daje jeden pieniądz ubogiemu ze złym sercem, to dziurawi on rękę ubogiego; upada, dziurawi ziemię, przechodzi przez firmament , naraża cały wszechświat. L. Bloy.

Biednych starców i cierpiące kaleki trzeba przede wszystkim kochać. Ból rodzi miłość, a kto kocha, potrzebuje odnaleźć na swoje uczucie odpowiedz. Miłość sprawi, że znajdują się sposoby i słowa na pocieszenie plączących. Ks. Guanella.

Nie jest wstydem urodzić się ubogim, ale stać się ubogim przez nikczemne działanie. Menandro.

To, co zbywa bogatym, powinno służyć jako konieczne ubogim. Natomiast to, co konieczne ubogim, często służy jako zbytek bogatym. Domat.

Tylko ubodzy dają spontanicznie, bogatych trzeba usilnie prosić. L. Bloy.

Jeżeli społeczeństwo ludzi wolnych nie może pomóc wielu tym, którzy są ubodzy, nie może też uratować bogatych, których nie jest wielu. J. Kennedy.

Człowiek nie jest nigdy ubogi, kiedy nic nie ma, ale kiedy nie ma żadnego zajęcia. Montesquieu.

Ubóstwo nie tkwi w materialnej rezygnacji z własnych dóbr, ale w znalezieniu wyższego bogactwa, które zwalnia od bycia bogatym. L. Evely.

Ubóstwo, które sprawia ciału cierpienie, staje się bogactwem dla tego, kto obejmuje je dla Boga. E. Poppe.

Kto dobrze czuje się w ubóstwie, jest bogaty. Seneka.

Wierzę, że dopóki będzie obfitość, ubóstwo będzie złem, które można zwalczyć. R. Kennedy.