Pokuta

Nie wystarczy wyciągnąć z ciała strzałę, ale trzeba jeszcze zaleczyć ranę zadaną przez strzałę. Tak samo w duszy po otrzymaniu przebaczenia grzechu należy przez pokutę wyleczyć pozostałą ranę. Św. Jan Chryzostom.

Nie kalaj swego ciała, a jeśli odważyłeś się to zrobić, oczyść je przez pokutę. Oczyść je póki masz czas. Św. Cyryl Jerozolimski.

Upadając i podnosząc się, nauczyłam się iść pod górę. Św. Teresa z Avila.

Oczyść swe serce, by mogło otrzymać jak najobfitszą łaskę. Św. Cyryl Jerozolimski.

Kto pokutuje, tego Bóg wysłuchuje. Pokuta polega jednak nie na stwierdzaniu jej słowami, lecz na potwierdzaniu jej czynami. Pokuta zachodzi wówczas, gdy szczerze zmierza do zmazy grzechów. Nie fałszuj pokuty udawaniem. Św. Jan Chryzostom.

Mimo ogromu waszych nieprawości nie powątpiewajcie w Boże miłosierdzie, ponieważ wielkie miłosierdzie potrafi usunąć wielkie grzechy. Św. Hieronim.

Nie każdą ranę leczy się tym samym lekarstwem. Św. Ignacy Antiocheński.

Błagajmy o przebaczenie wszelkiego zła, które popełniliśmy ulegając wpływom sług przeciwnika. Lepiej człowiekowi uznać swe przewiny, niż uczynić twardym swe serce. Św. Klemens I.

Zebrani w dzień Pana, wyznajcie najpierw wasze grzechy, aby ofiara wasza była czysta, potem przełamujcie chleb i dzięki czyńcie. A ten, kto jest w niezgodzie ze swym bratem, dopóki się nie pojedna, niech się do was nie przyłącza, aby wasza ofiara nie została zbezczeszczona. Z starożytnego dzieła Nauka Dwunastu Apostołów.

Nie wiem, jaką damy odpowiedź na sądzie Bożym, jeżeli za życia ziemskiego zaniedbamy się w pokucie. Św. Bonawentura.

Nie ma nic tak drogiego Panu Bogu i odpowiadającego miłości jak to, że ludzie nawracają się do Niego powodowani prawdziwą pokutą. Św. Maksym Wyznawca.

Oto pięć dróg pojednania z Bogiem. Pierwsza polega na uznaniu grzechów, druga na darowaniu bliźnim krzywd, trzecia na modlitwie, czwarta prowadzi przez jałmużnę, piąta przez pokorę. Św. Jan Chryzostom.

Jeżeli wzgarda jest karą za popełnione nieprawości, to jest rzeczą oczywistą, iż z takiej wzgardy nie wynika żadna zasługa. Św. Grzegorz Wielki.

Ten, kto samego siebie oskarża, ilekroć spotka się z przeciwnością, krzywdą, zniewagą czy jakimkolwiek innym utrapieniem, przyjmuje wszystko pogodnie, wszystko uważa za słuszne i w najmniejszym stopniu nie doznaje niepokoju. Św. Doroteusz, opat.

Już wielkim złem jest nie czynić żadnego dobra. Św. Franciszek Salezy.

Bez dyscypliny nie ma człowieka, a bez pokuty nie ma chrześcijanina. Bł. Jan XXIII.

Powody pokuty? To odpokutowanie, zadośćuczynienie, przebłaganie, dziękczynienie. To sposoby, aby dokonać postępu dla ciebie, dla mnie, dla innych, dla twojej rodziny, dla twojego kraju i dla Kościoła. I tysiąc innych powodów. Bł. J. M. Escriva.

Bez dyscypliny nie ma człowieka. Bez pokuty nie ma chrześcijanina. Bł. Jan XXIII.

Pokuta jest pierwszym stołem ratunku dla tych, którzy się zgubili i pierwszą cnotą do praktykowania dla tych, którzy chcą porzucić swoją winę. Św. Albert Wielki.

Chcecie, abym podpowiedział wam sposób czynienia pokuty, dostosowanej do waszego wieku i kondycji? Niech poszczą wasze oczy. Oczy są nazywane oknami, przez które do duszy wchodzi szatan. Św. Jan Bosko.

Pokuta na tym świecie jest istotnym elementem dobrego życia i koniecznym środkiem do pełni szczęścia po śmierci. Bł. Jan XXIII.

Należy opłakiwać ignorancję tych, którzy nakładają na siebie nadzwyczajne pokuty i wiele innych dobroczynnych ćwiczeń, przekonani, że to wystarczy, aby osiągnąć zjednoczenie z Bożą mądrością. Jedności, natomiast nigdy nie osiągną, jeżeli nie wyprą się gorliwie własnych apetytów. Św. Jan od Krzyża.

Pierwszą zewnętrzną pokutą, którą wszyscy musimy czynić, jest przyjęcie od Boga z pogodzoną i ufną duszą wszystkich bólów, i cierpień, które napotykamy w życiu oraz tego wszystkiego, co niesie trud i kłopoty w dokładnym wypełnianiu obowiązków naszego stanu w naszej codziennej pracy. Bł. Jan XXIII.

Pokuta jest najskuteczniejszym środkiem do ujarzmienia gwałtownych poruszeń ducha i do podporządkowania rozumowi naturalnych pożądliwości. Pius XII.

Duch Święty jest boskim adwokatem w procesie przeciwko światu i grzechowi. Przekonywanie to wykazywanie zła grzechu w relacji do Krzyża Chrystusa. Jan Paweł II.

Wszyscy są grzesznikami, wszyscy potrzebują pokuty, czyli tej radykalnej przemiany ducha, umysłu i życia. Pokuta jest nawróceniem, które przechodzi z serca do czynów, a więc do całego chrześcijańskiego życia. Jan Paweł II.

Jest rzeczą pewną, że nawrócenie pozostaje zawsze tajemnicą serc, które mają wolność decydowania, oraz tajemnicą łaski Bożej. Jan Paweł II.

Nie tylko Pokuta prowadzi do Eucharystii, ale także Eucharystia do Pokuty. Kiedy uświadamiamy sobie, kim jest Ten, którego w Komunii eucharystycznej mamy przyjmować, rodzi się w nas spontaniczne poczucie niegodności, rodzi się żal za nasze grzechy i potrzeba wewnętrznego oczyszczenia. Jan Paweł II.

Musimy czuwać, aby spotkanie z Chrystusem-Hostią nie stało się dla nas zwyczajne, abyśmy nie przyjmowali Go niegodnie i w stanie grzechu, zwłaszcza śmiertelnego. Praktykowanie cnoty pokuty i Sakrament Pokuty są nieodzowne, aby podtrzymywać w sobie i pogłębiać ducha czci, którą człowiek winien jest Bogu samemu i Jego Miłości. Jan Paweł II.

Największa pokuta polega na akceptowaniu wszystkich trudności, które napotykamy, głownie w zwykłych, codziennych i nudnych pracach, jako wyraz woli Bożej oraz znoszenie ich bez narzekania. E. Poppe.