Życie duchowe

Gdzie Bóg jest na pierwszym miejscu, tam wszystko jest na swoim miejscu. Św. Augustyn.

Iść za Zbawicielem znaczy tyle samo, co mieć udział w zbawieniu, podobnie jak iść za światłem, to tyle samo, co być zanurzonym w świetle. Ci, którzy chodzą w świetle, nie oświecają przecież światła, lecz światło ich oświeca i opromienia. Św. Ireneusz.

Zanim rozpoczniesz nowe życie, musisz położyć kres staremu Św. Bazyli Wielki.

Nie ma życia bez życia pochodzącego od Boga. Gdyż życie w swej istocie polega na uczestnictwie w Bogu. Uczestnictwo to jest oglądaniem Boga i radością z powodu Jego dobroci. Ludzie więc będą oglądać Boga, aby żyć. Dzięki temu oglądowi stają się nieśmiertelni i wznoszą się ku Bogu. Św. Ireneusz.

Podobnie jak rolnik, zabierając się do pracy, bierze odpowiednie narzędzia i ubranie, tak i Chrystus Król, niebieski i prawdziwy rolnik, przychodząc do spustoszonej przez wady ludzkości, przyjął ciało, wziął krzyż jakby narzędzie i uprawiał opuszczoną duszę; wyrwał z niej ciernie i chwasty złych duchów, wykorzenił kąkol zła i spalił wszelką słomę nieprawości. W ten sposób, trudząc się drzewem krzyża, założył wspaniały ogród Ducha, taki ogród, który wydaje Bogu, jako swemu Panu, wszelki rodzaj owoców słodkich i przyjemnych. Św. Makary, biskup.

Ukryjcie się w Chrystusie ukrzyżowanym, niczego innego nie pragnąc jak tylko tego, aby wszyscy we wszystkim stosowali się do Jego woli. Św. Paweł od Krzyża.

Chrystus pragnie dopełnić w nas swych tajemnic. Pragnie dopełnić w nas tajemnice swojej męki, dozwalając nam cierpieć, umierać i zmartwychwstać z Nim i w Nim. Pragnie dopełnić w nas stan swego chwalebnego i nieśmiertelnego życia w niebie, gdy sprawi, ze w Nim i z Nim będziemy wiecznie żyli w niebieskiej chwale. Św. Jan Eudes.

Choć stworzenie miłuje mniej z powodu swej ograniczoności, to jednak jeśli miłuje ze wszystkich sił, wówczas niczego nie brakuje takiej miłości. Wszak obejmuje wszystko. Św. Bernard.

Całe życie duchowe wyraża się w tych dwóch postawach: zastanawiając się nad sobą doznajemy obawy i zbawiennego smutku; rozmyślając zaś o Bogu, odnawiamy się i radość Ducha Świętego jest dla nas pociechą. Z jednej zatem strony obawa i pokora, z drugiej – nadzieja i miłość. Św. Bernard, opat.

O tyle stajemy się bardziej obojętni na sprawy wewnętrzne, o ile z większą gorliwością oddajemy się temu, co na zewnątrz. Św. Grzegorz Wielki.

Chrystus mocą swojego Ducha powołuje do życia w łonie Kościoła nowego człowieka; rodzi się on u źródła chrzcielnego przez ręce kapłana, przy udziale wiary. Św. Pacjan, biskup.

Życie nasze w tym pielgrzymowaniu nie może trwać bez pokusy, ponieważ właśnie postęp duchowy dokonuje się przez pokusy. Ten, kto nie jest kuszony, nie może siebie poznać. Zwycięstwo odnosi się poprzez walkę, a walczyć można jedynie wówczas, gdy się stanie w obliczu pokus i nieprzyjaciela. Św. Augustyn.

Słońcem nowego stworzenia jest czyste życie, gwiazdami – cnoty; powietrzem – dobre postępowanie, morzem – głębia mądrości i wiedzy; ziołami i ziarnem – prawowierna nauka i Boże pouczenie, na tych pastwiskach żywi się i karmi lud Boży. Św. Grzegorz z Nyssy.

Chrzest niech będzie waszą tarczą, wiara hełmem, miłość włócznią, cierpienie uzbrojeniem. Wasze dobre uczynki niech będą waszymi oszczędnościami, abyście mieli prawo odebrać kiedyś należność. Św. Ignacy Antiocheński.

Panie, daj nam krzyżować w nas ducha świata, aby rozpocząć życie Ducha. Św. Efrem.

Pan poucza nas jak mamy żyć według Ewangelii: poleca nam abyśmy się nie gniewali, znosili ludzi złych, abyśmy byli czyści od pożądliwości i wolni od chciwości. W ten sposób mamy z wolnego wyboru zachowywać to wszystko, co będzie dla nas całkiem naturalne w życiu przyszłym. Św. Bazyli Wielki.

Wśród stopni duchowego postępu nie istnieje nigdy taki, którego już nie można by było przekroczyć. Św. Leon Wielki.

Chrystus kształtuje się w człowieku wierzącym przez wiarę, w człowieku wewnętrznym, wezwanym do wolności łaski, w człowieku łagodnym i pokornego serca, nie wynoszącym się zasługami płynącymi z uczynków, które w rzeczywistości są niczym. Dopiero łaska zapoczątkowuje zasługę człowieka. Chrystus kształtuje się w tym, kto upodobnia się do Niego; upodobnia się zaś ten, kto duchową miłością jednoczy się z Chrystusem. Św. Augustyn.

Chrystus naucza, że jeżeli chcemy dojść do Niego, musimy iść tą drogą, którą On kroczył. Skoro Syn Boży szedł drogą hańby, nie wypada, aby synowie ludzcy szukali dróg zaszczytów. Św. Jan z Avili.

Chrystus, raz tylko narodził się w ciele, co było dowodem Jego dobroci i miłości ku ludziom, ale jest zawsze gotów narodzić się duchowo u tych, którzy tego pragną. Temu, który Go przyjmuje, objawia się w tej mierze, w jakiej wie, że jest on zdolny Go przyjąć. Św. Maksym Wyznawca.

Wzrok ducha kierujmy ku temu, co przed nami. Niech będzie wzrok tam utkwiony, dokąd kiedyś dojdziemy. Św. Grzegorz Wielki.

Trzeba, aby każdy rozwijał pobożność odpowiednio do swych sił, zajęć i obowiązków. Pobożność, jeśli jest prawdziwa i szczera, niczego nie rujnuje, ale wszystko udoskonala i dopełnia. Prawdziwa pobożność nie tylko nie przeszkadza żadnemu powołaniu, żadnemu zajęciu, ale przeciwnie, wszystko doskonali i ozdabia. Św. Franciszek Salezy.

Przyczyną życia Bożego w nas jest to, że w nas, ludziach cielesnych, przebywa cieleśnie Chrystus. Św. Hilary.

Nie uchwycą Chrystusa żadne sieci, ale więzy miłości, i tylko więź ducha i serce oddane zdolne są Go przytrzymać. Jeżeli pragniesz pochwycić Chrystusa, szukaj Go bez przerwy, nie obawiaj się trudu. Najpełniej się Go znajduje wśród kaźni, pod ręką prześladowców. Św. Ambroży.

Wnętrze człowieka musi posiadać wielką wartość w królestwie duchów, skoro aniołowie mają obowiązek je ochraniać. Złe duchy szuka ją, jak nim zawładnąć. Bóg zaś obrał je za mieszkanie. Św. Edyta Stein.

Miej przed oczyma cel dojścia. To, co osiągnęłaś, utwierdzaj. Jako uboga trzymaj się ubogiego Chrystusa. Św. Klara.

Przypatrz się ptakom niebieskim jak opuszczają swój lot, aby zdobyć pożywienie, a następnie jak szybkim lotem wznoszą się w przestworza. Podobnie słudzy Boga powinni pozostawiać na ziemi tak długo, jak tylko to jest konieczne, a następnie powinni szybko wznieść się duchem do nieba, aby chwalić i wielbić Boga. Św. Józef z Kupertynu.

Do prowadzenia życia duchowego, które posiadamy wspólnie z aniołami i niebieskimi duchami stworzonymi jak my na obraz i i podobieństwo Boże niezbędny jest pokarm łaski Ducha Świętego i miłości Bożej. Św. Wawrzyniec z Brindisi.

Boży dar przemiany rozpoczyna się wraz z usprawiedliwieniem, dzięki któremu zmartwychwstajemy duchowo. Św. Fulgencjusz z Ruspe.

Chrystus należy do ciebie, tak jak głowa należy do ciała. Ty zaś należysz do Niego, jak ciało należy do głowy. Św. Jan Eudes.

Duchowy człowiek żyje przez łaskę Ducha Świętego. Św. Wawrzyniec z Brindisi.

Przyjrzyjmy się rolnikowi, który sieje ziarno na polu: w odpowiednim czasie orze ziemię, uprawa i nie zważając na uciążliwość pracy w promieniach słońca, pielęgnuje cenne ziarno. Kiedy nadchodzi czas żniwa, gdy się pojawiają nabrzmiałe ziarnem kłosy, zapominając o pracy i trudzie, pełen szczęścia cieszy się i raduje. Kiedy zaś kłosy są puste i nie ma nic jak tylko słoma i plewy, rolnik wspomina ciężar pracy i trudu; tym bardziej porzuca i zaniedbuje pole, im pilniej przedtem je uprawiał. W podobny sposób u Pana świat jest rolą, my, ludzie, jakby ryżem, łaska wilgocią. Jezus dzięki Wcieleniu i Odkupieniu nawadnia nas krwią swoją, abyśmy mogli wzrastać i dojrzewać. W dniu sądu, gdy przyjdzie czas zbiorów, ten, kto dzięki łasce okazał się dojrzały, jako przybrane dziecko Boże, radować się będzie królestwem niebieskim; kto zaś nie będzie dojrzały, stanie się jako nieprzyjaciel, i choć sam był już przybranym dzieckiem, otrzyma sprawiedliwą karę na wieki. Św. Andrzej Kim Taegon.

Zjednać sobie można Boga tylko przez cnotliwe życie. Z pisma Nauka Dwunastu Apostołów.

Poważną sprawą jest nie sam upadek podczas walki, ale trwanie w nim; nie to jest najważniejsze, że ktoś na wojnie odniesie rany, ale to, że zrozpaczony po otrzymaniu ciosu nie będzie chciał ich leczyć. Św. Jan Chryzostom.

Związek nasz z Bogiem zaczyna wiara, wzmacnia nadzieja, a kończy miłość. Św. Augustyn.

Życie wewnętrzne jest najgłębszym źródłem i najczystszą radością. Św. Edyta Stein.

Dwie rzeczy zachowują nas w pobożnym życiu: wielka roztropność w wypełnianiu obowiązków własnego stanu oraz wielka odwaga, abyście się nie martwili i nie tracili ducha w błędach, które możecie poprawić. Św. Franciszek Salezy.

Oddajmy siebie w całości nie jako równowartość, ale po prostu dlatego, że nie mamy nic więcej. Św. Augustyn.

Jeśli dobrze żyjemy, imię Boga jest błogosławione, ale jeśli źle żyjemy, jest ono znieważane. Św. Piotr Chryzolog.

Miłość oto droga po której Chrystus z nieba do nas zstąpił, oto też droga, po której my do Niego wstępować możemy. Św. Leon Wielki.

Nie chodź na rynek, lecz wejdź w siebie, we wnętrzu człowieka mieszka prawda. Św. Augustyn.

Gdy przylgnę do Ciebie Panie całym sobą, skończy się wszelki ból i trud. Życie będzie życiem prawdziwym, całe napełnione Tobą. Św. Augustyn.

Istnieją cztery czyny dobrze uporządkowane: kochać Boga, szukać Go ze świętą łapczywością, cieszyć się, kiedy się Go znajdzie, ponieważ się zalazło swoje dobro, a wreszcie chwalić Go. Św. Albert Wielki.

Zagubienie drogi to nic innego jak zaniechanie modlitwy. Św. Teresa Wielka.

Łaska jest Bogiem we Mnie. Św. Ojciec Pio.

Bóg zsyła krzyże w miarę sił człowieka. Cnotliwy musi więcej cierpieć, niż zwyczajny chrześcijanin, a święty więcej niż cnotliwy. Św. Ignacy Loyola.

Bóg zapoczątkowuje, sprawiając swoim działaniem, abyśmy chcieli, a dopełnia, współdziałając z naszą, już nawróconą, wolą. Św. Augustyn.

Dzięki sakramentowi chrztu świętego zamieniłeś się w świątynie Ducha Świętego. Obyś nigdy nie wypędził poprzez swoje złe uczynki tak zacnego Gościa, ani też nie poddał się niewoli diabła: ponieważ posiadasz wartość Krwi Chrystusa. Św. Leon Wielki.

Dusza, która chce postąpić w doskonałości powinna dobrze uważać, w jakie ręce się oddaje, gdyż jaki mistrz, taki będzie uczeń, a jaki jest ojciec taki będzie syn. Św. Jan od Krzyża.

Przewodnicy duchowi powinni być nie tylko mądrzy i roztropni, ale także posiadać szczególne doświadczenie. Jeśli przewodnicy duchowi nie mają doświadczenia w życiu duchowym, nie będą zdolni pokierować duszami, gdyż Bóg będzie je chciał prowadzić, ponieważ oni ich nie zrozumieją. Św. Jan od Krzyża.

Czy nie jest absurdem to, że tak bardzo troszczysz się o sprawy ciała, natomiast wcale nie troszczysz się o duszę, która zostaje opuszczona, brudna, mizerna i wycieńczona z głodu. Św. Jan Chryzostom.

Bogu się służy naprawdę wtedy, kiedy się Jemu służy tak, jak On chce. Św. Ojciec Pio.
Bóg nie przyjmuje serc podzielonych, ale doskonałe i chce, aby były całkowicie oddane Jego miłości. Św. Alfons Ligouori.

Trzeba umieć pokazać ludziom, że pobożność nie czyni nas mrukami. Św. Urszula Ledóchowska.

Życie wieczne zostało nam dane po to, abyśmy osiągnęli zbawienie. Św. Ojciec Pio.

Pamiętajcie, że nie jesteśmy z tej ziemi. Mamy tu misje do spełnienia, to jest zbawienie duszy i danie wszystkim dobrego przykładu. Św. Ojciec Pio.

Polem walki pomiędzy Bogiem, a szatanem jest dusza ludzka. W duszy człowieka toczy się ta walka w każdym momencie życia. Św. Ojciec Pio.

Jeśli w pokoju ma być ciepło to potrzebne jest ciepło. Jeśli dom duchowy ma być ogrzany to potrzebny jest mu ogień prawdziwej pobożności. Św. Józef Sebastian Pelczar.

Owocem ciszy jest modlitwa, owocem modlitwy jest wiara, owocem wiary jest miłość, owocem miłości jest służba, owocem służby jest pokój. Bł. Matka Teresa z Kalkuty.

Chrześcijanie są w ciele, ale nie żyją według ciała. Żyją na ziemi, lecz są obywatelami nieba. List do Diogneta.

Prawdziwe poznanie Boga miłosierdzia, Boga miłości łaskawej, jest stałym i niewyczerpanym źródłem nawrócenia, jako stałego aktu nawrócenia. Ci którzy takiego poznali Boga nie mogą żyć inaczej jak stale się nawracając. Jan Paweł II.

Życie duchowe, które tworzy więź między człowiekiem a miłością Bożą i kształtuje w chrześcijaninie wizerunek Jezusa, może stać się lekarstwem na chorobę naszej epoki, nadmiernie rozwiniętej pod względem racjonalno-technicznym, a nie dość wrażliwej na człowieka, na jego oczekiwania i na jego tajemnicę. Jan Paweł II.

Dramatem dzisiejszej kultury jest brak życia wewnętrznego, nieobecność kontemplacji. Bez życia wewnętrznego kultura traci swoją istotę, jest jakby ciało, które nie znalazło jeszcze swej duszy. Kiedy brak jest ducha kontemplacji, nie obroni się życia i następuje wypaczenie wszystkiego, co ludzkie. Bez życia wewnętrznego człowiek współczesny staje w obliczu zagrożenia samej swej integralności. Jan Paweł II.

Trzeba pilnie odbudować świat życia wewnętrznego, inspirowanego i podtrzymywanego przez Ducha Świętego, karmionego modlitwą i skierowanego ku działaniu. To życie wewnętrzne musi być wystarczająco silne, aby mogło przetrwać różnorakie sytuacje, w których trzeba dochować wierności określonej wizji, a nie ulec presji otoczenia. Jan Paweł II.

Żyjąc autentycznie Ewangelią, chrześcijanin staje się zdolnym do kochania na wzór samego Chrystusa i kieruje się Jego wezwaniem. Jan Paweł II.

Chrystus zwraca się z pytaniem do każdego, czy Mnie kochasz? On nie żąda, byście umieli przemawiać do tłumów, kierować organizacją albo zarządzać majątkiem. Prosi, byście Go kochali. Wszystko inne będzie z tego wynikać. Decyzja o pójściu śladami Jezusa nie oznacza, że natychmiast trzeba coś robić albo coś mówić, ale kochać Go, być z Nim, przyjąć Go bez zastrzeżeń we własnym życiu. Jan Paweł II.

W chrzcie św. przynależność do Chrystusa została potwierdzona znakiem krzyża; otrzymaliście wiarę katolicką jako skarb, którym trzeba się dzielić z innymi. W bierzmowaniu zostaliście przypieczętowani darami Ducha Świętego i umocnieni do podjęcia waszej chrześcijańskiej misji i powołania. W Eucharystii otrzymujecie pokarm, który daje wam siły, byście mogli sprostać duchowym wyzwaniom każdego dnia. Jan Paweł II.

Życie potrzebuje mocy i wartości Bożych, nadprzyrodzonych, wtedy nabiera pełnego blasku. Jan Paweł II.

Serdeczna więź z Chrystusem stanowi sekret życia, które przynosi owoce. Jan Paweł II.

Nie lękajcie się głębokich pragnień, prawdy, piękna i trwałej miłości! Jan Paweł II.

Wiele zależy od tego, jaką każdy przyjmie miarę swojego życia, swojego człowieczeństwa. Są różne kryteria oceny człowieka, wedle których kwalifikuje się go. Odważcie się przyjąć miarę, którą pozostawił nam Chrystus w wieczerniku Zielonych Świąt, a także w wieczerniku naszych dziejów. Jan Paweł II.

Bóg i ludzkość są jak dwoje kochanków, którzy pomylili miejsca spotkania. Obydwoje przyszli przed czasem, z tym, że w różne miejsca. I czekają, czekają, czekają. Jeden jest wyprostowany, przygwożdżony do miejsca na wieki wieków. Druga jest roztargniona i niecierpliwa. Biada jej, jeśli ulegnie zmęczeniu i odejdzie. S. Weil.

Gdy nie wiesz, do jakiego portu płyniesz, wszystkie wiatry są dla ciebie sprzyjające. Seneka.

Kto nie widzi królestwa Bożego w tym życiu, nie ujrzy go również w życiu przyszłym. Khalil Gibran.

Twoje życie wewnętrzne powinno być właśnie zaczynaniem, zaczynaniem od nowa. T. Kempis.

Twoje codzienne życie jest twoją świątynią i twoją religią. Khalil Gibran.

Dar rozeznawania jest matką wszystkich cnót. Potrzebuje go każdy zarówno do udzielania wskazówek innym, jak też kierowania i doskonalenia siebie. Prawdziwe rozeznanie polega na połączeniu zastanowienia i dobrej intencji. Wszystko należy czynić w świetle rozeznania, jakby w Bogu samym i pod okiem Boga. Baldwin, biskup.