Zakonnicy

Gwiazdy są ozdobą niebieskiego firmamentu, zakonnicy ozdobą firmamentu Kościoła; gwiazdy swym nieustannym ruchem chwalą Stwórcę, zakonnicy chwalą Go swoimi świętymi dziełami; gwiazdy tkwią nieruchomo na niebie, zakonnicy w swoich klasztorach; gwiazdy rozjaśniają niebo, zakonnicy Kościół. Św. Albert Wielki.

Wolą Chrystusa jest, aby ten, kto z Nim się zespolił, nie miał żadnego przywiązania do świata, nie troszczył się o sprawy ziemskie, lecz aby tylko chciał nosić krzyż tego, który za niego został ukrzyżowany. Powinien troszczyć się o to, aby dniem i nocą oddawać cześć Bogu hymnami i uwielbieniami. Powinien mieć światłe oczy ducha, znać wole Bożą i ją wypełniać, posiadać szczere serce i czystego ducha. Św. Atanazy.

Dziewice poświęcone Bogu są ozdobą Kościoła, rozkwitłym kwiatem łaski, radosnym darem cnoty, dziełem nieskażonym, godnym uznania i chwały, obrazem Boga najświętszego, wybraną częścią owczarni Chrystusowej. Są weselem Kościoła i wymownym świadectwem jego żywotności, a wesele to wzrasta gdy wzrasta ich liczba. Św. Cyprian.

Niektórzy, co wzgardzili wyniosłością światową, później nauczyli się pychy w szkole pokory i pod skrzydłami cichego i pokornego Nauczyciela bardziej się pysznią i stają się niecierpliwi w klasztorze, aniżeli byli na świecie; a jeszcze bardziej przewrotniejsze jest to, że wielu w domu Bożym nie znosi pogardy. Św. Bernard.

Wielka nagroda czeka te dziewice, które są poświęcone Chrystusowi, które się wyrzekły spraw ciała i całkowicie należą do Boga. Trzeba, aby pozostały wierne, aby się zdobiły dla Pana i Temu się tylko podobały, od którego oczekują nagrody za swe dziewictwo. Św. Cyprian.

Pozostańcie czym jesteście, bądźcie takimi, jakimi będziecie. Czym my będziemy, wy już teraz jesteście. Trwając w czystości i dziewictwie stajecie się równe aniołom Bożym. Św. Cyprian.

łatwo jest spuścić welon na oczy, mieć podły i wzgardzony ubiór, chodzić ze spuszczoną głową, ale sprawdzianem prawdziwej pokory jest cierpliwość. Św. Augustyn.

Bacz, abyś w klasztorze nie prowadziła życia światowego. Odłożyłaś szaty świata, odłóż także serce światowe. Bł. Dorota.

Jest nas wielu, którzy chcemy pysznić się w klasztorze, a na świecie z pewnością bylibyśmy pokorni. Św. Bonawentura.

Trzy zadania są szczególnie właściwe zakonnikowi: miłować Boga z całego serca, nieustannie Go wielbić i bliźnim przyświecać dobrym przykładem. Św. Józef z Kupertynu.

Zakonnik rzeczywiście niepobożny, oziębły i nie uczęszczający wytrwale na modlitwę, nie tylko jest nędzny i bezużyteczny, ale wobec Boga nosi martwą duszę w żywym ciele. Św. Bonawentura.

Zdarza się, że w świętym zakonie wielu śpi, a śpiąc trwa w fałszywym złudzeniu, że osiąga doskonałość. Lecz, gdy zbliży się śmierć, dostrzegą zwodniczość swoich snów i złudzeń. Otwórz oczy i bacz, abyś nie roztrwonił tych nielicznych dni, które ci pozostały w ziemskim życiu. Bł. Baptysta Varano.

Co czyni życie zakonne tak godne zasługi? To rezygnacja w każdej chwili z woli, to ta nieustanna śmierć w tym, co jest w nas najwyższe. Św.¬†Jan Maria Vanney.

Jakim dobrodziejstwem dla społeczeństwa jest posiadanie na swoim łonie ludzi, którzy wolni od zmartwień doczesnych, poświęcają się w pełni służbie Bogu i poświęcają braciom swoje życie, myśli i siły. Bł. Jan XXIII.

Karmel jest jak niebo: trzeba się oderwać od wszystkiego, aby posiąść Tego, który jest wszystkim. Bł. Elżbieta z Dijon.

Do zakonu nie przychodzi się, aby być doskonałym, tylko po to, aby dążyć do doskonałości. Bł. Honorat Koźmiński.

łatwiej nowy zakon założyć niż stary zreformować. Bł. Honorat Koźmiński.

Niech zakonnicy nigdy nie zapominają wielkiego dobrodziejstwa, które uczynił im Bóg w powołaniu ich tam, gdzie mogą uczynić wiele dobra dla siebie i swojego bliźniego. Św. Jan Bosko.

Uznaj, że życie zakonne jest życiem nieustannej ofiary i że każda ofiara jest szeroko wynagradzana przez Boga. Św. Jan Bosko.

Tysiąckroć błogosławieni zakonnicy, którzy dalecy od trosk tego świata, żyją samym Bogiem. Bł. Jan XXIII.

Kiedy ktoś poświęca się Panu, to ofiaruje Jemu wszystkie swoje namiętności, a w szczególny sposób poświęca wszystkie swoje cnoty. Stokroć, którą Jezus obiecał zakonnikom w tym życiu, musi się powtórzyć w pokoju, w ufności i w pocieszeniach, które przychodzą w chwili śmierci. Św. Jan Bosko.

Zakonnica jest spełnioną, pełną i nieustającą i dobrowolną ofiarą wszystkich dni Boga, jest ofiarą z samej siebie w ogniu Jezusowej miłości. Bł. Józef Baldo.

Zakonnicy w Kościele muszą zajmować miejsce dawnych Nazarejczyków, którzy według słów Jeremiasza, byli bardziej czyści od śniegu, bardziej różani od starej kości słoniowej, piękniejsi od szafirów. Byli czyści przez swoją czystość, nieskalani przez swoją cnotę, różani przez miłość, piękniejsi od szafirów przez swoje niebiańskie życie. Św. Albert Wielki.

Zakonnica jest powołana do doskonałości i taka musi być zawsze i wszędzie. Musi pracować jak zakonnica, kochać jak zakonnica i znosić choroby jak zakonnica. Bł. Józef Baldo.

Ziemia z niezliczonymi kapłanami, zakonnikami, zakonnicami i siostrami, misjonarzami i misjonarkami ‚Äď oto bogactwo Kościoła. Bł. Jan XXIII.

Ukrzyżowany, którego zakonnica nosi przed sobą, nie jest ani ozdobą, ani ostentacją. Musi być księgą, z której uczy się nauki świętych, pocieszeniem w smutkach, obroną w doświadczeniach, cechą wyróżniającą miłosierdzia i religijnego umartwienia. Bł. Józef Baldo.

Profesja zakonna jest poświeceniem się na ciągłe i nieustanne męczeństwo, bo człowiek dzień w dzień ponawia tę ofiarę. Bł. Honorat Koźmiński.

życie zakonne nie zrywa rodzinnych więzów, ale czyni je bardziej świętszymi. Bł. Jan XXIII.

Człowiek musi posiadać miłość, ale musi to być miłość do Chrystusa, bo inna nie jest do pogodzenia z życiem zakonnym. Bł. Rupert Mayer.

Istotą życia zakonnego leży w tym, że człowiek wchodzi z Bogiem we wspólnotę życia i miłości. Bł. Rupert Mayer.

Matka Kościół cieszy się, że w łonie jego znajdują się liczni mężczyźni i niewiasty, którzy dokładniej naśladują wyniszczenie Zbawiciela i wyraźniej je ukazują, przyjmując ubóstwo w wolności synów Bożych i wyrzekając się własnej woli, poddają się oni mianowicie człowiekowi ze względu na Boga w sprawie doskonałości ponad miarę przykazania, aby się w sposób pełniejszy upodobnić do posłusznego Chrystusa. Sobór Watykański II.

Ubóstwo ewangeliczne różni się od ubóstwa ekonomicznego i społecznego. To ostatnie jest doświadczeniem bolesnym i dramatycznym, przeżywanym wbrew własnej woli jako rodzaj zniewolenia, natomiast ubóstwo ewangeliczne zostaje dobrowolnie wybrane przez człowieka, który pragnie odpowiedzieć na zaproszenie Chrystusa. Jan Paweł II.

Ci, którzy realizują ubóstwo ewangeliczne, są gotowi poświęcić swoją majętność i samych siebie, by inni mogli żyć. Jan Paweł II.

Rady ewangeliczne ukazują ludzkości drogę duchowej terapii, ponieważ odrzucają bałwochwalczy kult stworzenia i w pewnej mierze czynią widzialnym Boga żywego. Jan Paweł II.

Realizacja ideału świętości w życiu osobistym i wspólnotowym wymaga wyrzeczeń, duchowych zmagań i pracy nad sobą. Potrzebna jest zawsze czujność i rozeznanie duchowe, aby życie chronić przed zagrożeniami zewnętrznymi i wewnętrznymi, co mogłoby prowadzić do osłabienia pierwotnej gorliwości, do powierzchowności i przeciętności w służbie Bożej. Jan Paweł II.

Wiara Maryi przeszła wszystkie próby i nie załamała się. Dla każdej osoby konsekrowanej Dziewica z Nazaretu jest Mistrzynią bezwarunkowej wierności i niestrudzonej służby. Jan Paweł II.

Pustelnik to ten, kto wyrzeka się ułomków, aby nieustannie cieszyć się całym światem. Khalil Gibran.

życie zakonne jest przede wszystkim dla uświęcenia. Ale bądźmy wesołymi świętymi. Ks. Alberione.

Jak bardzo musimy być wdzięczni Bogu, my zakonnicy, za to, że dał nam regułę na każde nasze zachowanie. I jakże jesteśmy ślepi, kiedy wierzymy, że oddalając się od tych reguł, znajdziemy coś lepszego. La Colombiere.

życie zakonne to życie, którego nauczył nas Jezus Chrystus, które proponuje Kościół, którym żyli święci zakonnicy i na które wskazują oni w swoich Konstytucjach. Ks. Alberione.

Jesteś zakonnikiem, ponieważ złożyłeś śluby ubóstwa, czystości i posłuszeństwa. Będziesz dobrym zakonnikiem, kiedy naprawdę pokochasz te cnoty. Dlaczego? Dlatego, że tylko ta miłość będzie zdolna sprawić, że będziesz je wyznawał w doskonałości i wytrwale. Kto kocha swoje śluby, jak swój skarb zachowuje ubóstwo, za radość uważa czystość i za chwałę posłuszeństwo. La Colombiere.

Kiedy wybrane stworzenia wchodzą do klauzury, wydaje się, ze zostawiają coś na świecie. Prawdą jest, że idą odnaleźć to, co jest, a pozostawiają to, czego nie ma. Cała pustka jest w pompie, którą zostawiają. C. Lubich.