Pokora

Pokora i wstyd po uczynionym grzechu daleko są milsze Bogu niż pycha po spełnieniu dobrego uczynku. Św. Augustyn.

Mój duch w pokorze przylgnął do krzyża, który dla niewiernych jest zgorszeniem, dla nas zaś zbawieniem i życiem wiecznym. Św. Ignacy Antiocheński.

W cnocie pokory mogą mieć udział ludzie wszystkich stanów. Wszyscy mogą mieć to samo wewnętrzne usposobienie, nawet nie mając tych samych dóbr. Nierówność posiadania dóbr materialnych nie ma znaczenia u tych, którzy są równi w dobrach duchowych. Św. Leon Wielki.

Nie brak ci tego, co mógłbyś złożyć w ofierze. Staraj się w sercu swoim znaleźć to, co jest miłe Bogu. Trzeba je skruszyć. Św. Augustyn.

Pokorny niech nie wydaje sam o sobie świadectwa, ale niech pozwoli, aby świadectwo o nim wydal ktoś inny. Św. Klemens I.

Ubodzy zdobywają cnotę pokory łatwiej niż bogaci. Przyjacielem ubogich jest łagodność, natomiast bogatym towarzyszy zazwyczaj pycha. Św. Leon Wielki.

Kto gardzi uniżeniem, nie może dostąpić zbawienia. Św. Beda Czcigodny.

Kto doznaje dobrodziejstw, a nie napotyka żadnych przeciwności, ten w radosnym nastroju łatwo staje się pyszny. Ten natomiast, kto utrapiony jest nieszczęściami i nie znajduje pociechy w otrzymanych uprzednio dobrodziejstwach, traci równowagę ducha poddając się całkowitej rozpaczy. Należy zatem łączyć obydwie te postawy, tak, aby jedna uzupełniała drugą: aby wspomnienie dobra łagodziło¬†cierpienie spowodowane przykrym przeżyciem, natomiast radość z powodu dobra miarkowana była obawą przed cierpieniem. Św. Grzegorz Wielki.

Pokora przygotowuje miejsce miłości i uwalnia duszę od marności. Św. Bonawentura.

Staraj się życiem i słowami ukazywać pokorę, nauczycielkę i matkę wszystkich słów, tak, aby uczniowie prawdy dostrzegali ją zachowywaną w życiu raczej niż głoszoną w słowach. Św. Grzegorz Wielki.

Im bardziej jesteśmy uwolnieni od nadętej pychy, tym bardziej jesteśmy napełnieni miłością. Św. Augustyn.

A jak woda spływa na doliny, tak łaska Ducha Świętego spływa na pokornych, i jak mocniejszy jest jej prąd, im większy jest jej spad, tak i ten, kto postępuje w pokorze całym swoim sercem, bardziej zbliża się do Pana, aby otrzymać łaskę. Św. Bonawentura.

Pośród wszystkich cnót na pierwszym miejscu jest pokora, która jest matką każdej cnoty i która przynosi wiele dobra. Św. Bazyli Wielki.

Królestwo niebieskie ofiarowane będzie tym, których bardziej wyróżnia pokora niż brak dóbr zewnętrznych. Św. Leon Wielki.

Cnota pokory doskonali się przez cierpliwość i nie ma prawdziwej pokory, jeżeli nie towarzyszy jej cierpliwość. Św. Bonawentura.

Bądź pokorny, aby Bóg wywyższył cię teraz i w przyszłości. Św. Stefan Węgierski.

Na pierwszym i na ostatnim miejscu bądźcie pełni pokory. Zajmijcie je w duchu służby, mówiąc sobie, że jesteście tu jedynie po to, aby służyć innym i prowadzić ich do zbawienia. Bł. C. de Foucauld.

O Bogu myślcie z wiarą, o bliźnim z miłością, a o sobie z pokorą. O Bogu mówcie z uwielbieniem, o bliźnim tak, jakbyście chcieli, aby o was mówiono, o sobie mówcie z pokorą¬†albo milczcie. Św. Jan Bosko.

Jeśli chcesz być wielki, zaczynaj od rzeczy małych. Zakładaj głęboki fundament pokory, skoro zamierzasz budować wysoko. Św. Augustyn.

Bóg jest katuszą przewrotnych, a chwałą pokornych. Św. Bernard z Clervoux.

Strumień łaski nie wspina się na wzgórza pychy, lecz spływa w doliny pokory. Św. Augustyn.

Są dwie rzeczy, które powinny naprowadzać na pokorę: ubóstwo naszego istnienia oraz szybko uciekające życie. Św. Antoni Padewski.

Mieszkaniem miłości jest pokora. Św. Augustyn.

Bóg, aby kochać duszę, nie patrzy na jej wielkość, ale na jej pokorę. Św. Jan od Krzyża.

Zmiłuj się nade mną, Panie! Patrz, nie ukrywam przed Tobą moich ran, Ty jesteś lekarzem, ja jestem chorym, Ty jesteś miłosierny, ja nędzny. Św. Augustyn.

Człowiek koniecznie musi uznać się niczym, aby znalazł w Bogu wszystko. Bł. Honorat Koźmiński.

Jak woda gromadzi się w dolinach, tak łaska Ducha Świętego gromadzi się w sercach pokornych. Św. Bonawentura.

Pokora jest jak waga: im bardziej obniża się z jednej strony, tym bardziej podnosi się z drugiej. Św. Jan Maria Vanney.

Dwóch rzeczy nauczał przede wszystkim Zbawiciel: łagodności ducha i pokory serca. Pierwsza służy do temperowania zła, które cierpimy, a druga chroni dobro, które czynimy. Św. Albert Wielki.

Lepiej być pokornym z inteligencją i ograniczonymi pojęciami, niż być uczonym i zadawalać się samym sobą. Bł. Karol de Foucauld.

Człowiek koniecznie musi uznać się niczym, aby znalazł w Bogu wszystko. Bł. Honorat Koźmiński.

Pokora doskonali nas ku Bogu, a łagodność ku bliźniemu. Św. Franciszek Salezy.

Im bardziej dusza zna nieskończoność wielkość Boga, tym bardziej się uniża; a im bardziej się pokornie uniża, tym bardziej się wznosi i rośnie w poznaniu Pana. Św. Albert Wielki.

Miłość, czystość i pokora to trzy królowe, które zawsze kroczą razem i nie mogą istnieć bez siebie. Św. Jan Bosko.

Są dwie rzeczy, które powinny naprowadzać nas na pokorę: ubóstwo naszego istnienia oraz szybko uciekające życie. Św. Antoni z Padwy.

Bóg, aby kochać duszę, nie patrzy na jej wielkość, ale na jej pokorę. Św. Jan od Krzyża.

Wóz z cnotami ciągnie wyniosłość. Wóz grzechów pokora. Pierwszy podoba się człowiekowi i unieszczęśliwia. Drugi sposób podoba się Bogu i uszczęśliwia. Św. Hilary.

Mówcie o sobie mało. Mówienie o sobie jest niezwykle trudne, to jak chodzenie po linie. Św. Franciszek Salezy.

Jak woda gromadzi się w dolinach, tak łaska Ducha Świętego gromadzi się w sercach pokornych. Św. Bonawentura.

Nie jesteś pokorny, kiedy się uniżasz, ale kiedy cię uniżają, a ty znosisz to dla Chrystusa. Bł. J. M. Escriva.

Pokora jest jak waga, im bardziej obniża się z jednej strony, tym bardziej podnosi się z drugiej. Św. Jan Maria Vanney.

Pokora jest okiem duszy, które objawia człowiekowi jego kondycję i stan, w którym się aktualnie znajduje. Św. Albert Wielki.

Kiedy pokornie stawiasz się niżej od innych, wtedy cudownie wynosisz się ponad siebie. Św. Antoni z Padwy.

Pokora, która jest sprzeczna z miłością, nie może być pokorą cnotliwą. Św. Franciszek Salezy.

Im bardziej mnie wywyższają, o Jezu mój, tym bardziej uniżaj mnie w moim sercu, uświadamiając mi to, czym byłem i to, czym byłbym, gdybyś mnie zostawił. Bł. J. M. Escriva.

Dwóch rzeczy nauczał przede wszystkim Zbawiciel: łagodności ducha i pokory serca. Pierwsza służy do temperowania zła, które cierpimy, druga chroni dobro, które czynimy. Św. Albert Wielki.

Pokora jest jak sznurek różańca, jeżeli sznurek się zerwie, paciorki się rozsypią. Jeżeli zaniechamy pokory, znikną wszystkie cnoty. Św. Jan Maria Vanney.

Kochajcie i praktykujcie prostotę i pokorę i nie dbajcie o sąd świata, ponieważ gdyby ten świat nie miał nic przeciwko do powiedzenia przeciwko nam, nie bylibyśmy prawdziwymi sługami Bożymi. Św. Ojciec Pio.

Kiedy słyszysz oklaski uznania, spraw, aby w twych uszach zabrzmiały również śmiechy, które wzbudziły twoje niepowodzenia. Bł. J. M. Escriva.

Uczeń najbardziej potrzebuje pokory. Uczeń wyniosły jest głupim ignorantem. Św. Jan Bosko.

Wyniosły ufa swoim siłom, dlatego upada. Pokorny, który ufa jedynie Bogu, nawet gdyby zaatakowały go najstraszliwsze pokusy, jest silny i nie upadnie, mówiąc zawsze: Mogę wszystko w Tym, który mnie umacnia. Św. Alfons Liguori.

Tego, czego się domagasz i najbardziej pragniesz, nie znajdziesz w tym życiu ani nawet wzniośle kontemplując, ale w głębokiej pokorze i w serdecznym poddaniu się. Św. Jan od Krzyża.

Lepiej być pokornym z inteligencją i ograniczonymi pojęciami, niż być uczonym i zadawalać się samym sobą. Bł. C. de Foucauld.

Tym bardziej sprawiedliwi są niewinni, im bardziej rozpoznają swoją biedę i praktykują pokorę, bez której nie można pójść do nieba. Św. Jan Maria Vanney.

Bądź zawsze i we wszystkim pokorny, chroniąc zazdrośnie czystość swojego ciała i serca, ponieważ są one dwoma skrzydłami, które wznoszą nas do Boga i prawie ubóstwiają. Św. Ojciec Pio.

Pokora doskonali nas ku Bogu, a łagodność ku bliźnim. Św. Franciszek Salezy.

Im bardziej dusza zna nieskończoną wielkość Boga, tym bardziej się uniża; a im bardziej się pokornie uniża, tym bardziej się wznosi i rośnie w poznaniu Pana. Św. Albert Wielki.

W czasie suszy i w przeciwnościach miej nadzieję; w pocieszeniach i dostatku lękaj się, ale w jednym i drugim zawsze musisz się ukorzyć. Św. Franciszek Salezy.

Niech wasza pokora będzie szlachetna i wspaniałomyślna. Niech nie robi nic dla pochwały, ze strachu, czy że zostanie pochwalona. Róbcie tylko to, co trzeba. Św. Franciszek Salezy.

Uniżanie się i dążenie zawsze w dół jest środkiem samym w sobie, aby służyć Bogu i ściągać na swoje prace błogosławieństwa. Św. Wincenty a Paolo.

Pokora i miłość idą równym krokiem. Jedna wynosi do chwały, a druga uświęca. Pokora i czystość obyczajów są skrzydłami, na których wznosimy się aż do Boga i zostajemy przebóstwieni. Św. Ojciec Pio.

Jezus w swoim ziemskim życiu nie dążył do zdobycia władzy, nie ubiegał się o sukces i karierę, nie chciał panować nad innymi. Przeciwnie, wyrzekł się przywilejów wynikających z Jego równości z Bogiem, przyjął postać sługi i stał się podobny do ludzi, posłusznie wypełnił zamysł Ojca aż do śmierci na krzyżu. Pozostawił w ten sposób Kościołowi i swoim uczniom cenne pouczenie. Jan Paweł II.

Człowiek wznosi się ponad rzeczy ziemskie na dwóch skrzydłach: pokory i czystości. T. Kempis.

Konieczne jest pracowanie w ukryciu, aby nieść światło, kiedy wychodzi się z ciemności. Ks. Alberione.

Pokora jest stopą lewą, zażyłość z Bogiem prawą. Trzeba zawsze posługiwać się obydwoma, aby dobrze chodzić. Ks. Alberione.

Dopóki człowiek nie uważa się za ostatniego, nie ma dla niego zbawienia. Gandhi.

Pokorny cieszy się z nieustającym spokojem, a w sercu pysznego jest ciągle zawiść i uraza. T. Kempis.

Staraj się chętnie uniżać z powodu swoich wad niż poprawiać je z przygnębieniem. E. Poppe.

Kto wchodzi zbyt wysoko, często spada na łeb, na szyje. Ariosto.

Staraj się nie dążyć zbyt wysoko, abyś nie musiał ze zbyt wysoka zeskakiwać. F. Schiller.

Im bardziej człowiek się doskonali, tym bardziej widzi własne niedoskonałości. Pokora jest prawdziwym poznaniem człowieka. Tommaseo.

Ludzie nigdy nie byli ani pokorni, ani zbyt oddzielenie od dóbr doczesnych, aby zrozumieć przesłanie Chrystusa. Gandhi.

Musimy się uniżyć, zanim zostaniemy zlekceważeni przez innych. Mencio.

Im bardziej ktoś jest pokorny we własnych oczach i poddany Bogu, tym bardziej będzie mądry i bezstronny we wszystkim. T. Kempis.

Kto nie dziwi się własnej słabości, jest na drodze prawdziwej pokory. Kto nigdy nie ukrywa prawdy pomimo strachu przed nieprzyjemnością, pokazuje, że już oderwał się od ludzi. E. Poppe.

Wszystko przezwycięża się pokorą i prostotą. Te dwie cnoty nie są właściwe małym duszom oraz osobom mało wykształconym, lecz na odwrót, to właśnie dusze słabe i ograniczone nie są zdolne do tych cnót. La Colombiere.

życie uświęcone musi służyć życiu pokornemu. Gandhi.

Pokora ma zakurzone stopy, serce wśród cierni, ale dusze w niebie. M. Barat.

Bądź mały w cudzych oczach; czyn skarb ze swojej wiedzy i zdolności, ale nie daj się zauważyć nawet na pozór pokornymi słowami. E. Poppe.

Prawdziwa pokora poznaje się, nie wypiera się, nie pomniejsza żadnego daru Boga i doskonale zna odpowiedzialność za otrzymane talenty. Dobrze wie, że otrzymała wszystko, co ma i strzeże się, aby się tym nie chełpić tak, jakby tego nie otrzymała. Pollien.

Nie starajcie się pokazać, ponieważ Jezus mógłby zniknąć. E. Poppe.

Pokorny to ten, kto pomimo wszelkiej wrażliwości, przyjmuje obelgi nie mszcząc się, nie zamykając się w sobie jak spirala, bo dobrze wie, że na ziemi nikt nie jest doskonały, a my sami jeszcze mniej od innych. Zenta Maurina.

Nie można mylić pokory z inercją. Prawdziwa pokora jest odważną, aktywną i nieustanną służbą człowiekowi. Gandhi.

Pokorny to taki, kto na koncercie symfonicznym nigdy nie żąda dla siebie pierwszego miejsca, wiecznych dźwięków można słuchać z ostatnich rzędów. Zenta Maurina.

Prawdziwy postęp społeczny nie polega na mnożeniu potrzeb, ale na dobrowolnym ich ograniczaniu. Aby to uczynić, trzeba być pokornym i prostych obyczajów. Gandhi.

Człowiek staje się pokorny w poniżeniach, święty przez próby i w cichym życiu. E. Poppe.

Ambitny i pożądliwy nigdy nie zazna spokoju, podczas gdy wstrzemięźliwi i pokorni sercem są właśnie w nim zanurzeni. T. Kempis.

Korzeń jest kwiatem, co gardzi sławą. Khalil Gibran.

Dopóki człowiek sam z własnej woli nie postawi się na ostatnim miejscu pośród stworzeń sobie podobnych, nie ma dla niego zbawienia. Gandhi.

Jeśli osiągnąłeś szczyt tego, co powinieneś wiedzieć, stan u podnóżka tego, co powinieneś wypełniać. Khalil Gibran.

Ustępuje placu większemu godniejszemu ode siebie. Ludowe przysłowie.