Przykazania

Prawa, które są zapisane w sercu ludzi nie może usunąć nawet największa nasza nieprawość. Św. Augustyn.

Przykazania nie są niczym innym, jak Bożym nauczaniem, fundamentem pod budowę nadziei, sklepieniem umacniającym wiarę, pokarmem krzepiącym serce, przewodnikiem ukazującym drogę i pomocą dla osiągnięcia zbawienia. Św. Cyprian.

Miłość Boga jest pierwszą w dziedzinie przykazania, a miłość bliźniego pierwszą w dziedzinie wykonania. Św. Augustyn.

Im bardziej staramy się na tym świecie zachować przykazania Pana Boga naszego, tym bardziej będziemy szczęśliwi w życiu przyszłym i tym większej chwały dostąpimy u Boga. Św. Ambroży.

Cóż innego należy rozumieć przez Prawo Boże, jeśli nie miłość, która uczy, w jaki sposób w swym postępowaniu zachować przykazania życia wiecznego? Św. Grzegorz Wielki.

Chcę, abyście pouczenie i kształtowani, przyzwyczaili się do wstępowania w ślady przodków oraz zachowywania Bożych przykazań, abyście odnowieni przez chrzest, przestrzegali takiego sposobu życia, jaki przystoi oczyszczonym. Św. Ambroży.

Kto ma miłość w Chrystusie, niech spełnia nakazy Chrystusa. Św. Klemens I.

Miłość Boga jest odnawianiem Jego obrazu. Ten miłuje Boga, kto strzeże Jego przykazania. Św. Kolumban, opat.

Zanim otrzymaliśmy od Boga przykazania, wcześniej jeszcze otrzymaliśmy od Niego zdolność i moc do ich wypełnienia. Św. Bazyli Wielki.

Przez dekalog Bóg przygotowuje człowieka do przyjaźni ze sobą i do zgody z bliźnim. Św. Ireneusz.

Prawo Pańskie uczy, co należy robić, czego należy unikać, w co należy wierzyć, o co należy prosić w modlitwie, czego należy pragnąc i czego trzeba się obawiać. Prawo Pańskie uczy jak być nieskalanym i nienagannym, jak zachowywać dane obietnice, jak opłakiwać popełnione winy, jak pogardzać rzeczami światowymi i odrzucać cielesne, poucza o tym, jak przemieniać całe serce, całą duszę, cały umysł według wzoru samego Jezusa Chrystusa. Św. Bonawentura.

Miłość sprawia, ze lekkim się staje i twarde przykazanie. Św. Augustyn.

Ten jest świadkiem, kto czynami świadczy o przykazaniach Pana Jezusa. Św. Ambroży.

W Kazaniu na Górze są zawarte wszystkie przepisy, które kształtują życie chrześcijańskie. Św. Augustyn.

Prawo jest rozporządzeniem rozumu dla dobra wspólnego, wydanym przez tego, kto troszczy się o wspólnotę. Św. Tomasz z Akwinu.

Bóg zapisał na tablicach Prawa to, czego ludzie w swych sercach nie odczytali. Św. Augustyn.

Jednak i pod panowaniem Starego Przymierza byli tacy, którzy mieli miłość nadprzyrodzoną i łaskę Ducha Świętego i oczekiwali obietnic duchowych i wiecznych oraz ze względu na to należeli do Nowego Prawa. Podobnie w Nowym Przymierzu zdarzają się ludzie cieleśni, którzy nie osiągnęli jeszcze doskonałości Nowego Prawa, których także i w Nowym Przymierzu trzeba nakłaniać do uczynków cnoty, przypominając im o karze lub pewnych obietnicach doczesnych. Stare Prawo chociaż dawało przykazania miłości, jednak nie dawało Ducha Świętego. Św. Tomasz z Akwinu.

Prawo jest proroctwem i wychowawcą rzeczywistości, które miały przyjść. Św. Ireneusz.

Gdzie są zapisane zasady, jeśli nie w księdze światłości, która zwie się Prawdą? W niej jest zapisane wszelkie sprawiedliwe prawo. Z niej przenika do serca człowieka postępującego sprawiedliwie. Nie tylko w sposób przejściowy, ale jakby wyciska się na niej, jak na wosku wyciska się obraz sygnetu, który przechodzi na wosk, pozostając na pierścieniu. Św. Augustyn.

Prawo naturalne nie jest niczym innym, jak światłem poznania złożonym przez Boga. Przez nie poznajemy co należy czynić, a czego należy unikać. To światło lub to prawo dał Bóg stworzeniu. Św. Tomasz z Akwinu.

Pan nakazywał miłość względem Boga i uczył sprawiedliwości w stosunku do¬†bliźniego, by człowiek był sprawiedliwy i godny Boga. Przez Dekalog przygotowywał człowieka do przyjaźni ze sobą i do zgody z bliźnimi. Prawdy te trwają niezmiennie również i w naszych czasach, bo przyjście Boga w ciele wypełniło je tylko i rozwinęło, nic w nich nie zmieniając. Św. Ireneusz.

Tak, jak są dwa przykazania miłości, o których mówi Pan, że na nich zawisło całe Prawo i Prorocy, tak też dziesięć przykazań zostało dane na dwóch tablicach. Św. Augustyn.

Od początku Bóg zakorzenił w sercach ludzi zasady prawa naturalnego. Potem ograniczył się do ich przypomnienia dając ludziom Dekalog. Św. Ireneusz.

Pełne wyjaśnienie przykazań Dekalogu było nieodzowne w stanie grzechu z powodu zaciemnienia światła rozumu i wypaczenia woli. Św. Bonawentura.

Ktokolwiek jest w kontraście z Dekalogiem i Ewangelią, jest sprawcą bałaganu. Kto jest razem z Dekalogiem i Ewangelią, z pewnością przyspiesza czasy większej społecznej dojrzałości. Bł. Jan XXIII.

Człowiek, jako jedyna spośród istot żyjących, może szczycić się tym, iż był godny otrzymać od Boga prawo. Człowiek jako istota obarczona rozumem, zdolna pojmować i rozeznawać, będzie kierował swoim postępowaniem, korzystając ze swej wolności i rozumu, poddany tylko temu, który mu wszystko poddał. Tertulian.

Ponieważ człowiek, ponosząc karę za grzech, przeszedł z raju wolności to niewoli tego świata, dlatego też pierwsze zdanie Dekalogu, to znaczy pierwsze słowa przykazań Bożych, mówią o wolności. Orygenes.

Prawo naturalne jest niezmienne. Sobór Watykański II.

Prawo Boże powierzone Kościołowi jest przekazywane wiernym jako droga życia i prawdy. Sobór Watykański II.

Prawo naturalne jest zapisane i wyryte w duszy każdego człowieka, ponieważ jest ono rozumem ludzkim nakazującym czynić dobro, a zakazującym grzechu. Jednakże ten przepis rodzaju ludzkiego nie mógłby mieć mocy prawnej, gdyby nie był głosem i wykładnią wyższego rozumu, któremu nasz rozum i nasza wolność powinny być poddane. Leon XIII.

To rozporządzenie rozumu nazywane jest prawem. Leon XIII.

Dziesięć Przykazań, z ich ustawicznym odniesieniem do Stwórcy, ukazuje, że Pan jest naszym jedynym Bogiem, a każde inne bóstwo jest fałszywe i prowadzi istotę ludzką do niewoli, powodując degradację jej własnej godności ludzkiej. Jan Paweł II.

Przykazania zostały dane dla dobra człowieka, dla jego dobra osobistego, rodzinnego i społecznego są naprawdę drogą. Sam porządek materialny nie wystarczy. Musi być uzupełniony i ubogacony przez nadprzyrodzony. Jan Paweł II.

W słowo Bożego Objawienia wpisany jest wyraźny kodeks moralności, którego punktem kluczowym pozostają synajskie tablice Dekalogu, a punkt szczytowy znajduje się w Ewangelii, w Kazaniu na Górze i w przykazaniu miłości. Jan Paweł II.

Przykazanie miłości ogarnia sobą wszystkie przykazania Dekalogu i doprowadza je do pełni. W nim wszystkie się zawierają, z niego wszystkie wynikają, do niego też wszystkie zmierzają. Taka jest wewnętrzna logika Przymierza Boga z człowiekiem. Jan Paweł II.

Istnieje oczywiście prawdziwe prawo, to znaczy prawo prawego rozumu, zgodne z naturą, które znajduje się we wszystkich ludziach. Jest niezmienne i wieczne, nakazując, wzywa nas do wypełnienia powinności, a zakazując, powstrzymuje od występków. Prawo to nie może ani być zmienione przez inne, uchylone w jakiejś swej części, ani zniesione całkowicie. Cyceron.

Prawo nie zostało obalone przez przyjście Chrystusa, lecz dopełnione. Faustus, biskup Riez.