Pismo święte

Nieznajomość Pisma jest nieznajomością Chrystusa. Św. Hieronim.

Księgi natchnione są podobne do obrazu w lustrze, które Bóg stawia przed nami, abyśmy się w nie wpatrywali, zadziwiali, zastanawiali nad sobą, poprawiali z własnych błędów i przyozdabiali w cnoty. I tak jak człowiek często staje przed lustrem, aby upiększać się zewnętrznie, tak chrześcijanin często powinien stawać przed Bogiem czytając Pismo święte. Św. Grzegorz Wielki.

Do badania i prawdziwego zrozumienia Pisma Świętego jest potrzebny dobry tryb zycia, czysta dusza i chrześcijańska cnota, żeby w ich towarzystwie duch mógł osiągnąć i pojąc to, czego pragnie, o ile ludzka natura w ogóle jest w stanie poznać Słowo Boże. Św. Atanazy.
 Niech twoje Pismo święte będzie moją czystą rozkoszą. Niech się nie pomylę w jego interpretacji i niech nie głoszę poglądów mylnych. Racz mi udzielić trochę czasu na rozmyślanie o tajemnicach Twojego Prawa. Nie zamykaj wrót Prawa przed tymi, którzy do nich pukają. Głos Twój jest moją radością. Głos Twój ponad przeobfitość rozkoszy. Daj mi to, co kocham. A że kocham, Ty sprawiłeś. Nie porzucaj swoich darów. Rośliną, którą zasadziłeś, nie gardź, gdy ona usycha z pragnienia. Niech jako Twoje rozpoznam wszystko, co w Twoich Księgach znajdę. Głos chwały niech usłyszę i niech Ciebie piję. Św. Augustyn.

Pamiętajcie, że to samo Słowo Boże rozciąga się na wszystkie księgi, że to samo Słowo rozbrzmiewa na ustach wszystkich świętych pisarzy. To Słowo, które było na początku u Boga, nie potrzebuje sylab, ponieważ nie jest zależne od czasu. Św. Augustyn.

Czemuż przyrównam Słowo Boże, jeśli nie kamieniowi, w którym ogień się kryje, a który w ręku trzymany zimnym się wprawdzie być wydaje, lecz uderzony żelazem – sypie iskrami. Tak z tego, co przedtem w ręku zimnym było, bucha ogień, który później zapłonie. Św. Grzegorz Wielki.

Wszystko, co czytamy w księgach świętych, jaśnieje i promienieje już samą szatą                                      zewnętrzną, lecz gdy się dotrze do właściwej treści to wprost olśniewa. Chcesz skosztować słodkie jądro orzecha to skrusz skorupę. Św. Hieronim.

Pismo święte stoi przed oczyma umysłu jako zwierciadło, w którym odbija się wewnętrzne nasze oblicze. W nim widzimy swoją brzydotę, w nim spostrzegamy swoje piękno. Z niego dowiadujemy się, ile postąpili, i wreszcie z niego poznajemy, jak dalecy jesteśmy od postępu. Św. Grzegorz Wielki.

Każdy z nas znajduje w Piśmie świętym swoje sprawy. Ono bowiem daje jedną odpowiedź nam wszystkim na to, co każdy z nas odczuwa. W nim życie przeszłych pokoleń staje się wzorem dla potomnych. Św. Grzegorz Wielki.

Słowa Boże wzrastają wraz z tym, kto je czyta. Św. Grzegorz Wielki.

Wszystkie rodzaje sensu Pisma świętego powinny się opierać na sensie dosłownym. Św. Tomasz z Akwinu.

Słowo Boże nie da się zniewolić, nie uchwyci Go znudzony, nie zatrzyma niedbały. Niedbałych szybko opuszcza. Św. Ambroży.

Jeden jest tylko Bóg, a poznajemy Go nie skądinąd, ale z Pisma Świętego. Cokolwiek więc ono głosi, w to powinniśmy wierzyć, i cokolwiek uczy, to przyjąć. Św. Hipolit.

Gromadźcie się wokół wzgórz Pisma świętego. Tam odnajdziecie rozkosz waszego serca, tam nie ma nic zatrutego, nic szkodliwego, tam najobfitsze pastwisko. Św. Augustyn.

Szczególną właściwością Pisma jest to, iż o Zbawicielu wypowiada się w dwojaki sposób: z jednej strony głosi, iż jest On Bogiem wiecznym, Synem, Słowem, Odblaskiem mądrości Ojca; z drugiej zaś, że w tych ostatecznych czasach dla naszego zbawienia wziął ciało z Bogarodzicy Dziewicy Maryi i stał się człowiekiem. Św. Atanazy.

Jeżeli zachowasz Słowo Boga, ono z kolei ciebie zachowa. Św. Bernard.

Pismo święte nie jest owocem ludzkich poszukiwań i odkryć, ale wypływa z objawienia Bożego. Św. Bonawentura.

Wiara jest znajomością Jezusa Chrystusa. Niemożliwe jest, aby ktoś mógł zrozumieć Pismo, jeżeli wcześniej nie miałby w sobie wiary Chrystusa jako światła, bramy oraz fundamentu całego Pisma. Św. Bonawentura.

Cóż piękniejszego od psalmu? Psalm jest błogosławieństwem ludu, uwielbieniem Boga, chwałą zgromadzenia, rozradowaniem ogółu, wołaniem świata, głosem Kościoła, melodyjnym wyznaniem wiary, uroczystym wyznaniem pobożności, ozdobą wolności, okrzykiem wesela, wybuchem radości. Psalm uśmierza gniew, usuwa troskę, podtrzymuje w smutku. W nocy jest obroną, za dnia pouczeniem, świętem sprawiedliwych, obrazem ukojenia, zadatkiem pokoju i zgody, jak cytra łączy liczne i różnorodne głosy w jedna harmonijną pieśń. W psalmie wdzięk współzawodniczy z pouczeniem. Tam właśnie uczę się unikać grzechu i oduczam się wstydzić pokuty za grzechy. Św. Ambroży.

Treścią i owocem Pisma świętego nie jest rzecz małej wagi, ale pełnia wiecznego szczęścia. Pismo święte jest księgą, w której zawarte są słowa żywota wiecznego. Św. Bonawentura.

Czytanie ksiąg świętych przynosi podwójna korzyść: wyrabia zdolność umysłu do pojmowania oraz odwraca człowieka od marności światowych i prowadzi do umiłowania Boga. Św. Izydor.

Niełatwo da się uchwycić Słowo Boże, gdyż umyka ono ospałym i opieszałym. Św. Ambroży.

Pismo święte, natchnione przez Boga, poucza, iż Słowo Boga stało się ciałem, to jest, złączyło się z ciałem obdarzonym duszą nieśmiertelną. Jezus Chrystus przeto ma w sobie dwie natury: Boską i ludzką. Jeden wszakże jest Pan, Chrystus, jeden prawdziwy i naturalny Syn Boga, Bóg i człowiek zarazem. Św. Cyryl Aleksandryjski.

Pismo święte nazywamy „Słowem Bożym”, bo przez nie mówi do nas Bóg, pozwala się rozpoznać i stawia swoje żądania. Św. Edyta Stein.

Im bardziej ktoś wnika w słowa Pisma świętego, tym głębsze zdobywa z nich zrozumienie, tak jak ziemia, która im lepiej jest uprawiana, tym obfitsze przynosi owoce. Św. Izydor.

Kiedyż to tak obficie udziela się nam łaska Ducha Świętego? Dzięki Słowu Bożemu. Kiedy opłakujesz swe grzechy? Sprawia to Słowo Boże. Kiedy pozbywasz się złej woli? Z pomocą Słowa Bożego. Kiedy uzbrajasz się w cierpliwość? Pod wpływem Słowa Bożego. Jak poznałeś Boga? To owoc Słowa Bożego. Jakim sposobem niegodziwcy stają się ludźmi zacnymi? Przyczyna w Słowie Bożym. Co kładzie kres licznym przestępstwom, zabójstwom, zdradom małżeńskim i wiarołomstwu, nienawiści i wszelkim wykroczeniom? Niweczy je Słowo Boże. Dlaczego ludy trwają nieustannie w wierze? Na straży wiary stoi Słowo Boże. Jak wykorzenia się złe obyczaje i błędne wierzenia? Głoszeniem Słowa Bożego. To jemu świat zawdzięcza swe nawrócenie. Jaką misję otrzymali Apostołowie? Głoście Słowo Boże. Skąd się bierze nieustanny posiew łaski i cnoty? Ze Słowa Bożego. Słusznie stwierdzono: to nie wy jesteście, którzy przemawiacie. Św. Jakub z Marchii.

Kiedy modlimy się, rozmawiamy z samym Bogiem, kiedy natomiast czytamy, Bóg mówi z nami. Św. Izydor.

Słowo Boże obfituje we wszelkie dobra i jest skarbcem wszystkich dóbr, jest skarbnicą duchowych zasług. Słowo Boże jest światłem umysłu i ogniem woli, po to, aby człowiek mógł poznać i miłować Boga. Św. Wawrzyniec z Brindisi.

Słuchaj Słowa Bożego z zamiłowaniem, przyjmuj je ze czcią i strzeż troskliwie, zwłaszcza w tym, co się odnosi do zbawienia dusz ludzkiej, a pamiętaj, że nie jest to mowa człowieka, lecz Słowo samego Boga. Zawsze bądź mu posłuszny: gdy niesie ci pomoc, gdy upomina, a także jeśli gani. Św. Bernard.

O przemożne i najświętsze Słowo Boże, ty oświecasz serca wiernych, posilasz łaknących, pocieszasz strapionych, szczodrze udzielasz niezliczonych dobrodziejstw naszym duszom i dajesz wzrost wszelkim cnotom. Ty wyrywasz duszę z paszczęki szatana, niesiesz usprawiedliwienie grzesznikom, a mieszkańców ziemi w niebian przemieniasz. Św. Jakub z Marchii.

Odpowiedzcie mi, co waszym zdaniem jest cenniejsze: Ciało Chrystusowe czy Słowo Boże? Jeśli odpowiedź ma być trafna to wyznacie, że jedno i drugie mają taką samą godność. Dlatego w tym samym stopniu jest odpowiedzialny gnuśny słuchacz Słowa Bożego jak i ten, z którego niedbalstwa Ciało Chrystusa upada i poniewiera się na ziemi. Św. Augustyn.

Człowiek, który nie słucha Słowa Bożego, upodabnia się do dzikiego zwierzęcia. Św. Jakub z Marchii.

Boże słowo ukazuje różnorodną postać, zależnie od umiejętności poznających. Pan przyozdobił swe słowo różnobarwnym pięknem, aby każdy, kto je zgłębia, mógł zobaczyć to, co go zachwyca. W swym słowie Pan zamknął różnorodne bogactwo, aby każdy z nas mógł w tym, co rozważa, znaleźć dla siebie pożytek. Św. Efrem, diakon.

Słowo Boże jest drzewem życia, które z każdej strony podaje ci błogosławiony owoc i jest jak owa otwarta na pustyni skała, która wszystkim dostarcza duchowego napoju. Bł. Izaak.

Obfitość Słowa Bożego przerasta twoje pragnienie. Źródło przewyższa twoje pragnienie, niż pragnienie miałoby wyczerpać źródło. Dziękuj więc za to, co otrzymałeś, i nie smuć się z powodu obfitości tego, co pozostało. Bł. Izaak.

Z Psalmów bierze początek ów głos Kościoła. Św. Bazyli Wielki.

Psalmy uczą ludzi, jak mają chwalić Boga, jak godnie Go uwielbiać. Św. Atanazy.

Aby człowiek mógł godnie wielbić Boga, Bóg sam siebie uwielbił w Psalmach, aby człowiek dowiedział się, w jaki sposób należy Go wielbić. Św. Augustyn.

Psalmy mają w sobie przedziwną moc budzenia w duszach wszystkich ludzi pragnienia cnót. Św. Pius X.

Choć cale Pismo święte, tak Starego, jak i Nowego Testamentu, jest natchnione przez Boga i pożyteczne do nauczania, to jednak Księga Psalmów, jakby ogród rajski zawierający owoce wszystkich ksiąg, okazuje w psalmodii obok owoców innych ksiąg również swoje własne. Mnie się wydaje, że psalmy są dla śpiewającego jakby zwierciadłem, w którym może on oglądać samego siebie oraz poruszenia swej duszy i w takim usposobieniu je odmawiać. Św. Atanazy.

Aby naśladować Jezusa trzeba nieustannie rozważać Jego życie opisane w Ewangelii. Św. Ojciec Pio.

Dla osiągnięcia chrześcijańskiej dojrzałości należy stale czytać i rozważać Pismo święte. Św. Ojciec Pio.

Serce Chrystusa oznacza Pismo święte, które pozwala poznać serce Chrystusa. Przed męką serce Chrystusa było zamknięte, ponieważ Pismo święte było niejasne. Pismo święte zostało otwarte po męce, by ci, którzy je teraz rozumieją, wiedzieli i rozeznawali, w jaki sposób powinny być interpretowane proroctwa. Św. Tomasz z Akwinu.

Z rozważania Słowa Bożego rodzi się podziw Boga, a z podziwu pragnienie naśladowania Jezusa. Św. Ojciec Pio.

Jestem przerażony stratami, jakie ponoszą dusze zaniedbujące czytanie Pisma Świętego. Aby jednak lektura owocowała należy przed jej rozpoczęciem „wznieść umysł” ku Bogu prosząc Go o przewodnictwo i przemianę serca i woli. Św. Ojciec Pio.

Nie wierzyłbym Ewangelii, gdyby nie skłaniał mnie do tego autorytet Kościoła katolickiego. Św. Augustyn.

Boskie słowo jest słodkie dla tego, kto się go uczy, słodsze dla tego, kto uczy, a najsłodsze dla tego, kto wprowadza je w życie. Św. Albert Wielki.

Nowy Testament jest ukryty w Starym, natomiast Stary znajduje wyjaśnienie w Nowym. Św. Augustyn.

Nie ma takiej nauki, która byłaby lepsza, cenniejsza i wspanialsza niż tekst Ewangelii. Rozważajcie i zachowujcie to, czego nasz Pan i Nauczyciel, Jezus Chrystus, nauczał przez swoje słowa i co wypełniał przez swoje czyny. Św. Cezaria Młodsza.

Kiedy słowo Boże przenika łaską pobożności duszę, natychmiast roztapia się lód serca, płyną ciepłe święte uczucia, Duch Święty wylewa na nas obfitość słodkiego pocieszenia, a dusza wylewa swoją radość łzami oczu. Św. Albert Wielki.

W czasie moich modlitw zatrzymuję się przede wszystkim przy Ewangelii, w niej znajduję wszystko, co konieczne dla mojej biednej duszy. Odkrywam w niej ciągle nowe światło, ukryty mistyczny sens. Św. Teresa od Dzieciątka Jezus.

Pismo święte jest bardziej wypisane na sercu Kościoła, niż na pergaminie. Ojcowie Kościoła.

Serce Chrystusa oznacza Pismo święte, które pozwala poznać Jezusa. Przed męką serce Zbawiciela było zamknięte, ponieważ Pismo święte było niejasne. Pismo święte zostało otwarte po męce Jezusa, aby ci, którzy je teraz rozumieją, wiedzieli i rozeznawali, w jaki sposób powinny być interpretowane proroctwa. Orygenes.

Boskie słowo przeznaczone do kształtowania naszych obyczajów, jest porównane do srebra, tak jak nie ma delikatnego dźwięku od srebrzystego, tak nic nie brzmi słodzie dla ucha jak słowo Boże. Św. Albert Wielki.

To, co pochodzi od Ducha Świętego, nie może być w pełni zrozumiane inaczej, jak tylko przez działanie tego samego Ducha. Orygenes.

Bóg, który niegdyś przemówił, rozmawia teraz bez przerwy z Oblubienicą Kościołem swego syna ukochanego, a Duch Święty, przez którego żywy głos Ewangelii rozbrzmiewa w Kościele, a przez Kościół w świecie, wprowadza wiernych we wszelką prawdę oraz sprawia, że słowo Chrystusa obficie w nich mieszka. Sobór Watykański II.

Tradycja święta i Pismo święte ściśle się z sobą łączą i komunikują, wypływając z tego samego źródła Bożego, zrastają się jakoś w jedno i zdążają do tego samego celu. Sobór Watykański II.

Zadanie autentycznej interpretacji słowa Bożego, spisanego czy przekazanego przez Tradycję, powierzone zostało samemu tylko żywemu Nauczycielskiemu urzędowi Kościoła, który autorytatywnie działa w imieniu Jezusa Chrystusa. Sobór Watykański II.

Ogół wiernych nie może zbłądzić w wierze, i tę szczególną sobie właściwość ujawnia przez nadprzyrodzony zmysł wiary całego ludu, gdy poczynając od biskupów aż po ostatniego z wiernych świeckich ujawnia on swą powszechną zgodność w sprawach wiary i obyczajów. Sobór Watykański II.

Święta Tradycja, Pismo Święte i Urząd Nauczycielki Kościoła, wedle najmądrzejszego postanowienia Bożego, tak ściśle ze sobą się łączą i zespalają, że jedno bez pozostałych nie może istnieć, a wszystkie te czynniki razem, każdy na swój sposób, pod natchnieniem jednego Ducha Świętego przyczyniają się skutecznie do zbawienia dusz. Sobór Watykański II.

Święta Tradycja i Pismo Święte stanowią jeden święty depozyt słowa Bożego. Sobór Watykański II.

Słowa Boże, wyrażone językami ludzkimi, upodobniły się do mowy ludzkiej, jak niegdyś Słowa Ojca Przedwiecznego, przyjąwszy słabe ciało ludzkie, upodobniło się do ludzi. Sobór Watykański II.

W księgach świętych Ojciec, który jest w niebie, spotyka się miłościwe ze swymi dziećmi i prowadzi z nimi rozmowę. Sobór Watykański II.

Prawdy przez Boga objawione, które są zawarte i wyrażone w Piśmie świętym, spisane zostały pod natchnieniem Ducha Świętego. Sobór Watykański II.

Święta Matka Kościół uważa, na podstawie wiary apostolskiej, księgi tak Starego, jak i Nowego Testamentu w całości, ze wszystkimi ich częściami za święte i kanoniczne, dlatego że, spisane pod natchnieniem Ducha Świętego, Boga mają za Autora i jako takie zostały Kościołowi przekazane. Sobór Watykański II.

Do sporządzenia Ksiąg świetnych Bóg wybrał ludzi, którymi posłużył się jako używającymi swoich zdolności i sił, by dzięki Jego działaniu w nich i przez nich oni sami jako prawdziwi autorzy przekazali na piśmie to wszystko, i tylko to, czego Bóg chciał. Sobór Watykański II.

Księgi biblijne w sposób pewny, wiernie i bez błędu uczą prawdy, jaka z woli Bożej miała być przez Pismo święte utrwalona dla naszego zbawienia. Sobór Watykański II.

Pismo święte powinno być czytane i interpretowane w tym samym Duchu, w jakim zostało napisane. Sobór Watykański II.

Wszystko to, co podlega sposobu interpretowania Pisma świętego, podlega ostatecznie osadowi Kościoła, który ma od Boga polecenie i posłannictwo strzeżenia i wyjaśniania słowa Bożego. Sobór Watykański II.

Ewangelie są sercem Pisma świętego, gdyż są głównym świadectwem życia i nauki Słowa Wcielonego, naszego Zbawiciela. Sobór Watykański II.

Święci autorzy napisali cztery Ewangelie, wybierając niektóre z wielu wiadomości przekazanych ustnie lub pisemnie, ujmując pewne rzeczy syntetycznie lub objaśniając, przy uwzględnieniu sytuacji Kościołów, zachowując wreszcie formę przepowiadania, ale zawsze tak, aby nam przekazać szczerą prawdę o Jezusie. Sobór Watykański II.

Tak wielka tkwi w słowie Bożym moc i potęga, że jest ono dla Kościoła podporą i siłą żywotną, a dla synów Kościoła utwierdzeniem wiary, pokarmem duszy oraz źródłem czystym i stałym życia duchowego. Sobór Watykański II.

Wierni Chrystusowi powinni mieć szeroki dostęp do Pisma świętego. Sobór Watykański II.

Kościół miał zawsze we czci Pismo Boże, podobnie jak samo Ciało Pańskie. Sobór Watykański II.

Czyż sama Biblia nie stanowi w pierwszym rzędzie części literackiego dziedzictwa ludzkości? Nigdy nie przestała być źródłem inspiracji dla artystów , architektów, rzeźbiarzy, malarzy, poetów, twórców dzieł instrumentalnych i wokalnych, autorów sztuk teatralnych, filmowców, choreografów. Jan Paweł II.

Pierwsi chrześcijanie, jeśli chcieli być rozumiani przez pogan, nie mogli się powoływać wyłącznie na Mojżesza i proroków; musieli wykorzystywać także naturalne poznanie Boga i głos sumienia każdego człowieka. Jan Paweł II.

Całe Pismo święte jest jedną księgą, a tą jedną księgą jest Chrystus, ponieważ całe Pismo święte mówi o Chrystusie i całe Pismo święte wypełnia się w Chrystusie. Hugo od Świętego Wiktora.

W Piśmie świętym należy szukać prawdy, a nie wymowy. Każdą księgę świętą powinno się czytać w takim duchu, w jakim była napisana. Mamy szukać w Piśmie świętym raczej pożytku niż subtelności stylu. W czytaniu Pisma świętego przeszkadza nam często nasza ciekawość; chcemy bowiem zrozumieć i roztrząsać to, co należy przyjąć w prostocie ducha. Jeśli chcesz mieć korzyść z czytania, czytaj z pokorą, prostotą i wiarą, a nigdy nie chciej mieć sławy uczonego. Tomasz a Kempie.