Namiętność

Nie szanuje czystość człowiek, który okazuje wprawdzie wytrwałość wobec zewnętrznych namiętności, ale nadyma się i pyszni tym, że potrafi panować nad cielesnymi pragnieniami. Św. Grzegorz z Nazjanzu.

Nic tak nie poniża człowieka, chociażby był obdarzony godnością królewską, jak oddanie się żądzy. I nic nie wywyższa człowieka, nawet pozbawionego wolności, jak posiadanie cnoty. Św. Jan Chryzostom.

Módlcie się z gorąca miłością do Boga za słabych, za mądrych według ciała, zmysłowych i cielesnych. Są to nasi bracia. Św. Augustyn.

Bóg okazuje, iż nieczystość ciała i zmaza ciężkiego grzechu usuwa duchową łaskę. Św. Ambroży.

Gdy człowiek rozwiązły spogląda pożądliwie na niewiastę, to chociaż ona pozostaje czysta, on sam dopuścił się cudzołóstwa. Nie wszedł do jej mieszkania, ale w swym wnętrzu dopuścił się nieprawości. Św. Augustyn.

Czystość, wolność od wad i pożądań oraz porzucenie wszelkiego zła należą do natury Bożej. Jeśli to wszystko jest w tobie, z pewnością Bóg jest w tobie. Św. Grzegorz z Nyssy.

Jeżeli człowiek chce miłować samego siebie, nie powinien się hańbić żadną niedozwoloną przyjemnością cielesną. Aby zaś nie ulegać pożądliwości zmysłowej, należy zwrócić wszystkie uczucia ku słodyczy ciała Pańskiego. Bł. Elred, opat.

Cokolwiek wykonuje się, wypowiada lub zamyśla pod wpływem namiętności, z pewnością nie godzi się z Chrystusem. Raczej nosi znamię oraz rysy przeciwnika, który pogrąża perły ducha w błocie namiętności, aby przyćmić i usunąć blask kosztownego kamienia. Św. Grzegorz z Nyssy.

W tumulcie namiętności i przeciwnych wydarzeń niech was wspiera nadzieja Jego niewyczerpanego miłosierdzia. Biegnijmy ufni do sądu pokuty, gdzie On z ojcowskim niepokojem czeka nas w każdej chwili. I jakkolwiek pewni naszej niewypłacalności względem Niego, nie wątpimy w uroczyście wypowiedziane nad naszymi błędami przebaczenie. Św. Ojciec Pio.

Walcz z tą słabością, która cię czyni leniwym i odprężonym w duchowym życiu. Strzeż się, bo może to być początkiem twojej obojętności, a jak stwierdza Pismo święte, obojętnych Bóg odrzuci. Bł. J. M. Escriva.

Kto działa jak obojętny, jest bliski upadku. Św. Jan od Krzyża.

Nie szanuje czystości ten, kto usiłuje zachować swe ciało czystym od rozkoszy seksualnych, ale nad innymi rozkoszami nie panuje. Św. Grzegorz z Nazjanzu.

Dusza, która żyje obojętnie, nie myśli wcale z tego się wydźwignąć, bo wierzy, że jest w porządku z dobrym Bogiem. Św. Jan Maria Vanney.

Cóż to za męka jak zdesperowany człowiek boży! Jeszcze większą jednak męką jest widzieć człowieka bożego obojętnego i światowego. Bł. J. M. Escriva.

Na pierwszym stopniu namiętności proszą, na drugim wymagają, na trzecim zmuszają. Descuret.

Jeżeli pokonamy namiętności, dusza osiąga czystość. A prawdziwa czystość pomaga inteligencji osiągnąć pewność w godzinie modlitwy. Izaak z Ninive.

Nawet jeżeli nie robimy postępu w niszczeniu naszych namiętności, jeżeli będziemy nadal z nimi walczyć, nie przestaniemy postępować w miłości Bożej. La Colombiere.

Namiętności zrodziły się z duszy i prowadzą cię do zła albo dobra. Musisz je opanować, zamiast dać się przez nie opanować. Anonim.

Do Boga należy niszczenie we mnie moich namiętności i Pan zrobi to, kiedy zechce. Do mnie należy jedynie umartwienie ich i uniemożliwienie im, aby się ujawniły i prowadziły do grzechu, do którego usiłują mnie doprowadzić. La Colombiere.

Jesteśmy jak gospodarz, który prowadzi osła, albo osioł prowadzi jego. Albo będziemy panowali nad namiętnościami, albo one nas opanują. Baylan.

Wszyscy jesteśmy więźniami, tylko jedni siedzą w celach z oknami, a inni w celach bez okien. Khalil Gibran.

Jeśli pozbędziemy się pożądliwości i nie dozwolimy, aby nasza dusza stała się łupem złych pragnień, doznamy Jezusowego miłosierdzia. Anonim.

Ks. Alberione.

Nadzieja jest ryzykiem, które trzeba podjąć, najwyższym ryzykiem. Nadziej nie jest samozadowoleniem, ale największym i najtrudniejszym zwycięstwem, które człowiek może odnieść nad własną duszą. G. Bernanos.

Nawet jeżeli nauczę tylko jedną osobę nadziei, nie żyłem nadaremnie. M. L. King.

w, lecz nie może fruwać. Khalil Gibran.