Modlitwa prorocka
Biblijna modlitwa z Księgi Jeremiasza: wyznanie zależności od Boga i prośba o upomnienie z umiarem, nie w gniewie.
Modlitwa prorocka.
(Jr 10, 23-25).
Wiem, Panie, że nie człowiek wyznacza swą drogę,
i nie w jego mocy leży kierować swoimi krokami, gdy idzie.
Ukarz mnie, Panie,
lecz według słusznej miary,
nie według swego gniewu,
byś mnie zbyt nie umniejszył.
Wylej gniew swój na narody,
które Ciebie nie uznają,
i na plemiona,
które nie wzywają Twego imienia.
Pochłonęły bowiem one Jakuba,
zniszczyły go i spustoszyły jego pastwiska.
Historia i znaczenie
Modlitwa prorocka to fragment Księgi Jeremiasza (Jr 10, 23-25). W katolickim kanonie Starego Testamentu księga ta należy do ksiąg prorockich i jest zaliczana do proroków większych. W tradycji żydowskiej należy do działu Prorocy (Newiim), w którym zebrano proroctwa przekazywane wiernym przez proroków na zlecenie Boga, często wraz z opisem ich dziejów.
Modlitwa zaczyna się od wyznania, że człowiek nie jest panem własnej drogi i nie sam kieruje swoimi krokami. Modlący się nie uchyla się od kary. Prosi jednak, by Bóg karcił go według słusznej miary, a nie w gniewie, który mógłby go zniszczyć. Ostatnia część jest wołaniem o sprawiedliwość wobec narodów, które nie uznają Boga i nie wzywają Jego imienia, a spustoszyły lud Boży, nazwany tu imieniem Jakuba.
Tekst łączy pokorę wobec Bożego prowadzenia z ufnością, że Boże upomnienie jest wymierzone z umiarem. Dobrze nadaje się do rachunku sumienia i do prośby o łaskawy osąd w czasie doświadczeń.
Źródła: pl.wikipedia.org, pl.wikipedia.org
Modlitwa prorocka — skarbiecmilosci.pl/modlitwa-prorocka/