Akt poświęcenia się Narodu Polskiego Niepokalanemu Sercu Maryi
Akt zawierzenia Polski Niepokalanemu Sercu Maryi z 1946 roku – modlitwa za naród, rodziny, Kościół i pokój na świecie.
8 września 1946 r.
Niepokalana Dziewico, Przeczysta Matko Boga! Jak ongiś po szwedzkim najeździe król Jan Kazimierz obrał Ciebie za Patronkę i Królową Państwa, a Rzeczpospolitą polecił Twojej szczególnej opiece i obronie, tak i my, dzieci Narodu polskiego, stajemy teraz przed Twym tronem z hołdem miłości, serdecznej czci i wdzięczności. Tobie, Twemu Niepokalanemu Sercu, poświęcamy siebie, cały Naród i wskrzeszoną Rzeczpospolitą, obiecując Ci wierną służbę, zupełne oddanie oraz cześć dla Twych świątyń i ołtarzy. Twojemu Synowi, a naszemu Odkupicielowi, ślubujemy dochowanie wierności Jego nauce i prawu, obronę Jego Ewangelii i Kościoła, szerzenie Jego Królestwa.
Pani i Królowo nasza, pod Twoją obronę uciekamy się. Otocz rodzinę polską macierzyńska opieką i strzeż jej świętości. Natchnij nadprzyrodzonym duchem pobożności naszą parafię, ochraniaj jej lud od grzechów i nieszczęść, a pasterza umacniaj i uświęcaj Swymi łaskami. Uproś Narodowi polskiemu stałość w wierze, świętość życia i zrozumienie posłannictw. Złącz go w zgodzie i bratniej miłości. Daj polskiej ziemi, przesiąkłej krwią i łzami, spokojny i chwalebny byt w prawdzie, sprawiedliwości i wolności. Rzeczypospolitej Polskiej bądź Królową i Panią, Natchnieniem i Patronką.
Potężna Wspomożycielko wiernych, otocz płaszczem opieki Papieża oraz Kościół święty. Bądź mu puklerzem w dni prześladowania. Wyjednaj mu światłość i żarliwość apostolską, swobodę i skuteczne działanie. Powstrzymaj zalew bezbożnictwa. Ludom od Kościoła odłączonym wskaż drogę powrotu do jedności z Chrystusową Owczarnią. Okaż niewierzącym słońce prawdy i podbij ich dusze czułością Twego Niepokalanego Serca.
Władna świata Królowo, spojrzyj miłościwym okiem na troski i błędy ludzkiego rodzaju. Wyprowadź go z udręki i bezładu, z nieuczciwości i grzechów. Wyproś narodom szczere i trwałe pojednanie. Wskaż im drogę powrotu do Boga, by na Jego prawie budowali swoje życie. Daj wszystkim trwały pokój, oparty na sprawiedliwości, braterstwie i zaufaniu.
Matko Boga i nasza, przyjmij naszą ofiarę i nasze ślubowanie. Przygarnij wszystkich do Swego Niepokalanego Serca i złącz nas na zawsze z Chrystusem i Jego świętym Królestwem. Amen.
Historia i znaczenie
Akt poświęcenia Narodu Polskiego Niepokalanemu Sercu Maryi powstał z inicjatywy prymasa Augusta Hlonda. Decyzję podjęli biskupi na Konferencji Plenarnej na Jasnej Górze 3–4 października 1945 roku. Inspiracją było poświęcenie świata Niepokalanemu Sercu Maryi przez Piusa XII w 1942 roku, nawiązujące do orędzia fatimskiego. Polska z powodu wojny nie włączyła się wtedy oficjalnie w ten akt. Ze względu na nową sytuację polityczną przygotowania prowadzono dyskretnie, a wiadomość przekazywano „drogą kościelną”.
Aktu dokonano w 1946 roku w trzech etapach: 7 lipca w parafiach, 15 sierpnia w katedrach, a 8 września na Jasnej Górze. Tam po Mszy celebrowanej przez kard. Adama Sapiehę prymas Hlond odczytał tekst, a około milion wiernych powtarzał jego słowa.
Modlitwa nawiązuje do ślubów króla Jana Kazimierza po szwedzkim najeździe. Poświęca Maryi modlących się, cały naród i Rzeczpospolitą. Prosi o opiekę nad rodzinami i parafią, o stałość w wierze, wolność Kościoła oraz trwały pokój między narodami. Polska stała się w ten sposób, po Portugalii, pierwszym krajem, który przyjął orędzie fatimskie.
Źródła: katolik.pl, modlitwa7.pl, maryjni.pl
Akt poświęcenia się Narodu Polskiego Niepokalanemu Sercu Maryi — skarbiecmilosci.pl/akt-poswiecenia-sie-narodu-polskiego-niepokalanemu-sercu-maryi/